Είμαστε μια... ωραία ατμόσφαιρα

Εχουμε χάσει τα αβγά και τα καλάθια. Βρισκόμαστε μια ανάσα από τις εκλογές, αλλά μέχρι σήμερα ο δημόσιος διάλογος περιστρέφεται γύρω από ανούσια θέματα, αναδεικνύονται πλευρές ζητημάτων που έχουν συζητηθεί ουκ ολίγες φορές, ενώ τα μείζονα και σημαντικά είναι στο περιθώριο. Μάθαμε απέξω κι ανακατωτά τα πάντα για τον Χριστόδουλο Ξηρό -δυστυχώς και εδώ έγινε προσπάθεια να εμπλακεί η σύλληψή του στο πεδίο της κομματικής αντιπαράθεσης-, γνωρίσαμε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή δηλώσεις τους και ό,τι άλλο μπορούμε να φανταστούμε.

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, θα πείτε. Αλλά δεν είναι έτσι. Αν λάβουμε υπόψη τη δημόσια ρητορική των κομμάτων αλλά και τις δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων ή τα δημοσιεύματα διεθνών ΜΜΕ, τότε αβίαστα θα συμπεράνουμε ότι οι εθνικές εκλογές στις 25 Ιανουαρίου είναι οι πιο κρίσιμες μετά τη Μεταπολίτευση. Μάλιστα ακούμε ότι κρίνονται το παρόν και το μέλλον της χώρας μας και ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα κρίνει την πορεία της Ελλάδας για πολλά χρόνια.

Ωστόσο, έτσι όπως διεξάγεται σήμερα ο δημόσιος διάλογος, κάθε άλλο παρά εστιάζει στα μεγάλα και τα σημαντικά. Το παράδοξο είναι ότι η Νέα Δημοκρατία, που σηκώνει στα άκρα την πολιτική αντιπαράθεση με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέχρι σήμερα μόνο κινδυνολογεί. Το πρόγραμμά της παραμένει άγνωστο, προς το παρόν, προφανώς γιατί δεν θέλει να εμπλακεί σε μια συζήτηση που θα παραπέμπει και στις δεσμεύσεις της κυβέρνησης στην τρόικα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δημοσιοποίησε το επικαιροποιημένο πρόγραμμά του στο Διαρκές Συνέδριο του κόμματος. Και εδώ, ωστόσο, αν και υπάρχουν πολλά ερωτήματα που χρήζουν απαντήσεως από τον ΣΥΡΙΖΑ, ουδείς τα συζητά και απλά αναλίσκεται ο κάθε κομματικός φορέας να εστιάζει σε αμφίσημες δηλώσεις στελεχών του, προφανώς γιατί εκτιμά ότι με αυτόν τον τρόπο θα σκιάσει την εικόνα του στην κοινή γνώμη.

Ακόμη και τη συζήτηση που έχει ξεκινήσει στην Ευρώπη για την επόμενη ημέρα με αφορμή τη χώρα μας, και το πολύ πιθανό ενδεχόμενο εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζεται με λαθεμένο τρόπο. Ετσι για να καταλάβουμε πώς θα πορευτούμε μέχρι το βράδυ των εκλογών.

Το «σαβουάρ βιβρ» των κομμάτων

Στο φόρτε της είναι η στρατηγική της έντασης και της κινδυνολογίας, κυρίως από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να δίνει τον τόνο στη σύντομη και κρίσιμη προεκλογική περίοδο. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί ότι ο ίδιος ο κ. Σαμαράς αποφάσισε να σχολιάζει δηλώσεις στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης καθώς φαίνεται κρίθηκε ότι δεν αρκεί μια δημόσια παρέμβαση της Νέας Δημοκρατίας. Η κινδυνολογία έτσι όπως τη ζήσαμε στις εκλογές του 2012 αλλά και τώρα, μπορεί ίσως μόνο να συγκριθεί με όσα έγιναν προεκλογικά το 1981.
Ωστόσο, παρά τις αντιφάσεις που διακρίνει κάθε κόμμα, ποτέ κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης δεν είδαμε και δεν ζήσαμε αντιπαραθέσεις που έχουν ως σημείο αναφοράς τη στρατηγική της έντασης και της κινδυνολογίας. Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις ασφαλώς δεν έχουν κανόνες "σαβουάρ βιβρ". Δεν εμπνέονται με καλά αισθήματα για τον αντίπαλο. Αλλά υπάρχουν "κόκκινες γραμμές" που δεν θα πρέπει να ξεπερνιούνται.
Κάθε κόμμα που διαθέτει θετική πρόταση για τη χώρα θα πρέπει να κατατίθεται ανοικτά στον λαό. Και δεν θα πρέπει να ετεροπροσδιορίζεται απέναντι στον πολιτικό αντίπαλο. Πολύ πιθανόν ορισμένοι να κινούνται όχι μόνο με το άγχος που τους κατατρέχει, αλλά "βλέποντας" και "διαβάζοντας" ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Ωστόσο, υπάρχει ένα αλλά...
Οι ψηφοφόροι, όσοι τουλάχιστον παρακολουθούν τις πολιτικές εξελίξεις, θέλουν να ακούσουν συγκεκριμένα πράγματα. Οπως ποιες θα είναι οι δεσμεύσεις κομμάτων προς την τρόικα. Το περιβόητο "e-mail" που υπουργού Οικονομικών Γκίκα Χαρδούβελη, που είδε το φως της δημοσιότητας, περιλαμβάνει μια σειρά δεσμεύσεις. Θα εφαρμοστούν ή όχι; Θα συνεχιστεί η πολιτική της λιτότητας; Θα υπάρξουν μικρές έστω ανάσες. Και όσα μέχρι σήμερα έχουν ψηφιστεί από τη Bουλή και με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, μπορούν έστω και σταδιακά να περνούν στην Iστορία; Οι πολίτες θα κρίνουν και θα αποφασίσουν έχοντας υπόψη τους το νοικοκυριό τους. Και πάνω στα προβλήματά τους ζητάνε απαντήσεις. Ακόμη και αν είναι δύσκολες οι απαντήσεις, το κάθε κόμμα υποχρεούται να καταθέσει το πρόγραμμά του. Και να κριθεί επ΄ αυτού.

Πολιτική αντιπαράθεση, χωρίς κινδυνολογίες

Ας κρατήσουμε ότι στον δρόμο προς τις εκλογές θα διεξαχθεί ένας σοβαρός δημόσιος διάλογος, χωρίς κραυγές και κινδυνολογία, για όλα τα επίδικα. Το αποτέλεσμα της πρώτης ψηφοφορίας, δεν επιτρέπει να λάβουν σάρκα και οστά τα σενάρια που ακούγονται – αν και στην πολιτική όλα είναι ανοικτά – και ως εκ τούτου, το πιο πιθανό ενδεχόμενο είναι να στηθούν κάλπες στις 25 Ιανουαρίου. Για τον λόγο αυτό προέχει να μείνουν στην άκρη οι τρομοκρατικές αναφορές, η κινδυνολογία που σε τελικό βαθμό, δεν τον πληρώνει αυτός που το λέει, αλλά η χώρα και λαός. 

Η επίκληση ότι οι εκλογές αποτελούν “πιστωτικό γεγονός” ή ότι θα αδειάσουν τα ΑΤΜ, ας ελπίσουμε ότι θα μείνουν πίσω και θα ξεχαστούν. Ταυτόχρονα όσοι επικαλούνται τις αγορές για να δικαιολογήσουν όχι μόνο την πολιτική που ακολουθούν αλλά να βάλλουν κατά των πολιτικών τους αντιπάλων συνιστά επί της ουσίας ανοικτή άρνηση της δημοκρατικής εναλλαγής και των αρχών ο λαός να αποφασίζει κυρίαρχα για την χώρα του. Σοβαρή συζήτηση λοιπόν, ακόμη και σκληρή πολιτική αντιπαράθεση, με επιχειρήματα πάνω στο τραπέζι. Το στοίχημα του πολιτικού συστήματος και κυρίως των κομμάτων– αν και όλα δείχνουν ότι η εκλογική αναμέτρηση της 25ης Ιανουαρίου, θα είναι η πιο σκληρή μετά την μεταπολίτευση, είναι να επαναφέρουν στη δημόσια συζήτηση τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες. Όπως έχει συμβεί και σε άλλες οριακές, αν μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε ιστορικές στιγμές, η Δημοκρατία, πάντα έστω και με την ψήφο του λαού, έδινε τις δικές της απαντήσεις 

Η προσφυγή στη λαϊκή ψήφο είναι ηλίου φαεινότερον ότι σημαίνει καθαρές - δημοκρατικές λύσεις. Όλα τα άλλα, δια της πλαγίας οδού, για να συντηρηθεί μια κατάσταση, έστω και για λίγους μήνες, τίποτα δεν προσφέρει παρά μόνο μία παράταση που δεν θα ωφελήσει τον τόπο. Η συνυποσχετική εκλογών για αργότερα... πρακτικά οδηγεί την χώρα σε μία πολύμηνη πολιτική κρίση και παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την χώρα και πρωτίστως για τον λαό.

Να μιλήσουν την γλώσσα της αλήθειας

Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να επισπεύσει την διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και η μέχρι στιγμής διαφαινόμενη αδυναμία να βρεθούν 180 βουλευτές, ανοίγει τον δρόμο προς τις εκλογές.

Το δυστύχημα ωστόσο, είναι ότι η χώρα δεν βαδίζει συντεταγμένα προς τις εκλογές καθώς ήδη από τα πρώτα σημάδια του δημόσιου διαλόγου διαπιστώνεται ότι θα ζήσουμε μία παραλλαγή των εκλογών του 2012. Αν δούμε πως διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση, αβίαστα θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι χρησιμοποιούνται τα ίδια εργαλεία του δημόσιου διαλόγου. Ατάκες, αντεγκλήσεις, φραστικές επιθέσεις στον πολιτικό αντίπαλο. Ασφαλώς και ουδείς περιμένει ότι θα διεξαχθεί μία “ήρεμη” συζήτηση μέχρι να φτάσουμε στην ημέρα εκλογών. 

Αλλά υπάρχουν και “κόκκινες γραμμές”. Το ζητούμενο σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση – εφόσον διαπιστωθεί και με την βούλα ότι “δεν βγαίνουν τα κουκιά” για τους 180 βουλευτές- είναι να μιλήσουν όλοι την γλώσσα της αλήθειας. Ας αφήσουν στην άκρη δήθεν έξυπνες ατάκες που στην πραγματικότητα, δεν λένε τίποτα. Από αυτές, χορτάσαμε, όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Ωστόσο, πιστεύαμε κάποιοι θα έγιναν σοφότεροι και άλλοι λιγότερο αμετροεπείς. Μάλλον λάθος το καταλάβαμε. Το ιταμό ύφος, οι εισαγγελικές αναφορές παραπέμπουν σε ένα διάλογο κουφών, χωρίς αντίκρυσμα. Και είναι τουλάχιστον ανεπίτρεπτο κάποιοι στο όνομα λοιπόν της Πατρίδας, να κουνούν το χέρι και την ίδια ώρα να κρύβουν κάτω από το χαλί όλα όσα ζουν τα τελευταία χρόνια οι πολίτες αυτής της χώρας. Γιατί πέρα από την Πατρίδα, σε αυτήν την χώρα ζουν εκατομμύρια άνθρωποι και πρωτίστως για την σωτηρία αυτών θα πρέπει να ενδιαφέρονται όσοι χειρίζονται και αποφασίζουν τις τύχες τους. Καθαρά και σταράτα λόγια, λοιπόν, για όλους. Χωρίς υπεκφυγές και μισόλογα. Αλλά και δεσμεύσεις ότι άλλα θα λένε την προεκλογική περίοδο και άλλα θα κάνουν αμέσως μετά. Το σκηνικό αυτό το ζήσαμε το 2012. Άλλη ήταν η προεκλογική ατζέντα της ΝΔ και άλλη αμέσως μετά. Ας αφήσουν στην άκρη την κινδυνολογία και να συζητήσουν στα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά επίδικα. Με προτάσεις, δεσμεύσεις και γιατί όχι, αν υπάρχει η δυνατότητα, ακόμη και συγκλίσεις.

Παραμόρφωση

Μπερδεύω λέξεις και νοήματα.

Αλήθειες και ψέματα.

Δημοσιεύσεις και κρυφά μηνύματα.

Σύρομαι στην άκρη του νήματος.

Μεταξύ του παράλληλου σύμπαντος.

Χάος και τάξη.

Βυθίζομαι στα άγρια πελάγη.

Πετώ σε ύψη που δεν πιάνει το μάτι.

Αναζητώ τη μία και μοναδική αλήθεια.

Παραμορφωμένη.

25-3-2014

Ο Γιώργος το ΠΑΣΟΚ και η κοινωνία σε κρίση

Συνεχίζουμε να ζούμε μια εικονική πραγματικότητα. Την χρονική στιγμή που πολλά παίζονται στο παρασκήνιο για το παρόν και το μέλλον μας, εμείς παρακολουθούμε άναυδοι τις εσωτερικές αψιμαχίες του ΠΑΣΟΚ, τα μαχαιρώματα και τις τρικλοποδιές επιγόνων και δελφίνων.

Μια χαρά. Θα πείτε, ίσως. Άλλοι ωστόσο, θέτουν ερωτήματα, κάνουν πολιτικές εκτιμήσεις και μετατρέπονται σε μέντιουμ. Που το πάει ο Γιώργος Παπανδρέου; Τι θα κάνει ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Πως θα αντιδράσουν βουλευτές και στελέχη του κινήματος; Ραγίζει το γυαλί της δικομματικής κυβέρνησης; 

Ωστόσο, τουλάχιστον μέχρι σήμερα και μετά επιτάσεως τόσο ο Γιώργος Παπανδρέου όσο και όσοι στηρίζουν την πολιτική του πρωτοβουλία για έκτακτο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και εκλογή νέας ηγεσίας, δηλώνουν ότι στηρίζουν την συγκυβέρνηση και θα ψηφίσουν όταν έρθει η ώρα για την εκλογή Προέδρου της Βουλής από την παρούσα βουλή. Προς τι τότε το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Για ένα πουκάμισο αδειανό;

Οποιαδήποτε πολιτική κίνηση και πρωτοβουλία, εάν δεν απαντά στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών, εάν δεν λέει τι θα κάνει για αυτή την ρημαγμένη χώρα που ζούμε, μπορεί μόνο να πετύχει – αν πετύχει, πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη.

Και καλό είναι να ενυπάρχει σε κάθε πολιτική πρωτοβουλία και η αυτοκριτική, αν με ένα συγνώμη δεν τελειώνεις με την καταστροφή που έχει επέλθει στην κοινωνία.

Αν και πολλοί μιλάνε για κάθαρση, καλό είναι να βάζουμε τα πράγματα στην θέση τους. 

Καταρχήν το όλον ή μισό ΠΑΣΟΚ τι λέει για την νέα συμφωνία που συζητιέται με την τρόικα;

Υπάρχουν “κόκκινες γραμμές” ή στην πορεία ξέβαψαν; Καθαρές κουβέντες, χωρίς μισόλογα.

Όπως, χωρίς μισόλογα η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας έδωσε στη δημοσιότητα μελέτη η οποία επιβεβαιώνει τα... αυτονόητα.

Το 2014 η ελληνική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 25% σε σχέση με το 2008, ενώ από την αρχή της κρίσης έχει χαθεί μια στις τέσσερις θέσεις εργασίας.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το 70% από το σύνολο των σχεδόν 1,3 εκατομμυρίων ανέργων είναι χωρίς δουλειά για διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους και αρκετοί, για δυο έτη ή και περισσότερο. Με τα δεδομένα αυτά, η ΔΟΕ υποστηρίζει ότι ακόμη και αν ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης είναι 2% απαιτούνται 13 χρόνια για επανέλθει η ελληνική οικονομία στα επίπεδα που βρισκόταν πριν από την κρίση. Αντίστοιχα και με ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης της απασχόλησης το 1,3%, η αγορά εργασίας θα μπορέσει να επανέλθει στα επίπεδα του 2008 το 2034.

Όλα τα άλλα είναι πολυτέλεια ακόμη και η εσωτερική φαγωμάρα στο ΠΑΣΟΚ.

Λαθραίες ερμηνείες της ιστορίας

Όταν ερμηνεύεις το παρελθόν αβασάνιστα και με βάση τις σημερινές επικοινωνιακές και πολιτικές σκοπιμότητες, θα πέσεις τουλάχιστον σε αντιφάσεις. Ακραίο αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα η νέα πρωτότυπη δήλωση του Σταύρου Θεοδωράκη για τα γεγονότα του Πολυτεχείου. “Η εξέγερση του ΄73 ήταν μια ηρωϊκή πράξη κόντρα στους κομματικούς μηχανισμούς της εποχής” είπε για να σημειώσει με έμφαση πως “εάν το ΄73 ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ στο Πολυτεχνείο, το Πολυτεχνείο δεν θα γινόταν”. Αμέσως μετά, ο Στ. Θεοδωράκης... θυμήθηκε ότι τα κόμματα είχαν καταργηθεί από τη χούντα, ωστόσο "ξέχασε" τη σχέση των παρανόμων οργανώσεων που δρούσαν επί δικτατορίας με τα κόμματα της Αριστεράς, τις διώξεις που είχαν υποστεί τα μέλη τους και τον ρόλο τους στην εξέγερση. 

Ασφαλώς ως δημοσιογράφος ο κ. Θεοδωράκης, ουκ ολίγες φορές θα είχε μιλήσει σε αγωνιστές του Πολυτεχνείου και θα είχε μάθει από “πρώτο χέρι” πως ξεκίνησε ο αγώνας, ποιοι πρωταγωνίστησαν όπως θα είχε πληροφορηθεί ότι ακόμη και τότε, στα σκοτεινά χρόνια δρούσαν αντιστασιακές και πολιτικές οργανώσεις της νεολαίας, από όλο το φάσμα της αριστεράς. Μάλιστα πολλοί από τους εξεγερμένους ήταν ενταγμένοι σε “σκληρούς κομματικούς μηχανισμούς” της αριστεράς. Πιθανόν προκαλεί αλλεργία σε κάποιους να αναγνωρίσουν νεολαιϊστικες κομματικές οργανώσεις που δρούσαν κόντρα στο ρεύμα και ενάντια στην δικτατορία. Μάλλον αρνούνται έστω να ψελίσουν λέξεις όπως “ΚΝΕ”, “Ρήγας Φεραίος” “αντι- ΕΦΕΕ”, ΠΑΜ, ΚΚΕ ή ΠΑΚ κ.α. 

Προφανώς, όμως ο κ. Θεοδωράκης, επιχειρώντας σήμερα να κάνει την δική του πολιτική αφήγηση, έκανε ένα θεαματικό άλμα 41 χρόνια πίσω, παραποιώντας τα πραγματικά γεγονότα.

Το ίδιο έπραξε και η κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη η οποία εξέφρασε την γνώμη ότι “στον αντιδικτατορικό αγώνα έλαβε μέρος με ομοψυχία το σύνολο του ελληνικού λαού, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης”. Περισσότερο σαν παραμύθι ή ευχή μοιάζει η επισήμανση της κ. Βούλτεψη αλλά έγινε προφανώς για περάσει το μήνυμα ότι και σήμερα, υπό άλλες συνθήκες βέβαια, χρειάζεται... ομοψυχία. 

Όταν, λοιπόν, επιχειρείς να ερμηνεύσεις την ιστορία ή κορυφαία γεγονότα, καλό είναι να βάζεις στην άκρη το κομματικό συμφέρον. Γιατί τότε όσα λες θα γίνουν κλαυσίγελως.

Οι δύο πλευρές της όχθης

Υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ; Βγαίνουμε από το μνημόνιο και στο επόμενο χρονικό διάστημα ο έλεγχος θα είναι πιο”χαλαρός”; Μπορεί κανείς να απαντήσει με ένα “ναι” ή ένα “όχι”; Η απάντηση βέβαια εξαρτάται πολλές φορές από ποια πλευρά βλέπεις τα πράγματα. Η δικομματική κυβέρνηση, ασφαλώς και βλέπει φως στο βάθος του τούνελ, ότι ξημερώνει μια νέα μέρα στη χώρα μας, αφήνοντας πίσω όλα όσα ζήσαμε τα τελευταία χρόνια. Ακόμη και η εν δυνάμει συμφωνία για “ενισχυμένη πιστοληπτική γραμμή” στήριξης της Ελλάδας με την συμμετοχή του ΔΝΤ, που αποφάσισε στην τελευταία του συνεδρίαση το Eurogroup, εκτιμάται από κυβερνητικούς αξιωματούχους, ως η μόνη διαφυγή που θα αφήσει πίσω της τα μνημόνια.

Από την άλλη πλευρά της όχθης, και πιο συγκεκριμένα η αξιωματική αντιπολίτευση θεωρεί ότι η νέα συμφωνία περιλαμβάνει απεχθείς όρους, ανεξάρτητα αν βαπτιστεί ως το τέλος των μνημονίων, ως η τελευταία προσπάθεια πριν την έξοδο από την κρίση. Η ουσία πάντως είναι ότι τρόικα και κυβέρνηση συζητούν και εργάζονται για την νέα συμφωνία “συγχωνεύοντας” την αξιολόγηση και τις διαπραγματεύσεις για την προληπτική γραμμή στήριξης. Η Ενισχυμένη Πιστοληπτική Γραμμή, άλλωστε προβλέπει επίσης ανεξάρτητο έλεγχο των δημόσιων οικονομικών της Γενικής Κυβέρνησης, τακτικές αποστολές για αξιολόγηση του προγράμματος και πορίσματα κάθε τρίμηνο, ακριβώς όπως γίνεται και τώρα. Μάλιστα αν τα πορίσματα είναι αρνητικά, τότε οι δανειστές και “εταίροι” μας λογικά θα μπορούν να ζητήσουν πρόσθετα μέτρα και γρήγορη προσαρμογή. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, τα πράγματα περιπλέκονται καθώς σε τρεις το πολύ μήνες, θα ανοίξει η διαδικασία εκλογής του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. 

Η κυβέρνηση αν θέλει να "στριμώξει" τον ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζοντας την δική της αφήγηση στον ελληνικό λαό, κάλλιστα θα μπορούσε φέροντας τη «συμφωνία εξόδου από το μνημόνιο» στη Βουλή να ζητήσει ενισχυμένη έγκριση –δηλαδή 180 ψήφους! Πολιτικό ρίσκο θα πείτε. Πιθανόν. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένθερμος οπαδός της ιδέας αυτής, ήταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος είχε προτείνει στο πρώτο μνημόνιο να ζητηθεί από την βουλή ενισχυμένη στήριξη.

Πλαστό νόμισμα

Πλαστό νόμισμα, εικονογραφημένο,

με στρατηλάτες και γραφειοκράτες.

Σε δύο όψεις, ίδια εικόνα.

Σκιαγραφήματα αχνά.

Από τη μία πλευρά οι ανασφαλείς.

Τα Βαποράκια μιας ανήμπορης εξουσίας.

Από την άλλη αυλοκόλακες, ρήτορες και κήνσορες.

Προσκολλημένοι σε ιμάντες.

Η εποχή δεν ταιριάζει στους Ιππείς του Ξέρξη.

Ούτε στους σταυροφόρους μιας άλλης εποχής.

Φορούν ενδυμασίες πολεμικές. Σέρνουν άλογα και πυρομαχικά.

Αναζητούν την γη της επαγγελίας.

Όλα στο όνομα του Πατρός.

¨Όψεις του ίδιου νομίσματος.

Ακροβασίες στο όνομα της παιδείας

To 1962 o νομπελίστας φιλόσοφος, μαθηματικός και ειρηνιστής Μπέρτραντ Ράσελ προκλήθηκε από έναν αμερικανό μαθητή να διατυπώσει την γνώμη του για την παιδεία. Ο Μ. Ράσελ απάντησε ότι “κύριος στόχος της παιδείας πρέπει να είναι να σπρώχνει τους νέους να ερευνούν και να αμφιβάλλουν για όλα τα πράγματα που θεωρούνται γενικώς αποδεκτά... το χειρότερο στην εκπαίδευση είναι η απροθυμία να επιτρέπει στους νέους να θέτουν εν αμφιβόλω τις παραδεδειγμένες απόψεις και του ανθρώπους που κατέχουν την εξουσία”.

Το 2014 ψάχνουμε “εχθρούς” και “ταραξίες”. Οι καταλήψεις και κινητοποιήσεις των μαθητών καυτηριάζονται και κήνσορες ανακαλύπτουν και πάλι “κομματικό δάχτυλο”.

Αντί λοιπόν, να ψάχνουμε το... αποτύπωμα του δήθεν υποκινητή στο facebook, καλό είναι να σκεφτούμε όλοι μας, αν όλα όσα γίνονται στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι καλώς καμωμένα.

Ας αναρωτηθούμε πόσες “μεγάλες” ή “μικρές” εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις έχουν εξαγγείλει κυβερνήσεις και πρώην υπουργοί παιδείας. Και ακόμη περισσότερο ας διαβάσουμε ανακοινώσεις από τα λεγόμενα “θρασίμια”. Τι μας λένε; “Δεν μας κουράζει η εκπαίδευση. Τη θέλουμε, τη χρειαζόμαστε. Ζητάμε μόρφωση για να γίνουμε πολίτες, χρήσιμοι στον εαυτό μας και την κοινωνία. Όμως η πολιτεία αντί να μας βοηθήσει, βάζει εμπόδια και τρικλοποδιές. Ίσως, να μην μας θέλουν μορφωμένους”. Μπορεί κάποιος να διαφωνήσει ή να συμφωνήσει. Αλλά ας συζητήσουμε ψύχραιμα και ας αφήσουμε στην άκρη ανούσιες ανακοινώσεις νεολαιών που στο όνομα της παιδείας, ψάχνουν εχθρούς και υποκινητές.

Καλό είναι να θυμηθούμε ότι τα αποτελέσματα των προαγωγικών εξετάσεων του Ιουνίου, η αποτυχία στην Α΄ Λυκείου έφτασε στο 40%. Το Υπουργείο Παιδείας αναγκάστηκε να κάνει τρεις απανωτές ρυθμίσεις στον τρόπο βαθμολόγησης και αφού τα σχολεία εξέδωσαν τρεις φορές πίνακες επιτυχόντων, ανακοίνωσε ότι το ποσοστό της αποτυχίας «έπεσε» στο 24%. Και να υπογραμμίσουμε ότι ακόμη και σήμερα περιμένουμε να μάθουμε πόσοι από τους μαθητές της Α Λυκείου που δεν πέρασαν τις επαναληπτικές εξετάσεις του Σεπτεμβρίου, αποφάσισαν να παραμείνουν στο ενιαίο λύκειο ή κατέφυγαν αλλού. Τέλος ας σκεφτούμε τι θέλουν να μας πουν μαθητές, όταν πριν από τρία χρόνια έγραψαν στο πανό που κράταγαν τα εξής: “Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς”

Οι παρελάσεις και οι επιλήσμονες

Ουδεμία έκπληξη προκαλεί η αναμόχλευση συζητήσεων και αντιπαραθέσεων για τις παρελάσεις. Σχεδόν κάθε χρόνο βλέπουμε και ακούμε την ίδια ιστορία, με παραλλαγές με τους ίδιους ή άλλους πρωταγωνιστές. Για όσους λησμονούν εύκολα θα πρέπει να τους θυμίσουμε τις καταστάσεις που ζήσαμε με την έλευση του ΠΑΣΟΚ στην κυβερνητική εξουσία.

Το 1982, λοιπόν, ο Ανδρέας Παπανδρέου με νόμο αναγνωρίζει το ΕΑΛ, τον ΕΛΑΣ, τον ΕΔΕΣ και φυσικά την εθνική αντίσταση. Τότε υπέρ του νομοσχεδίου ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ ενώ η Νέα Δημοκρατία αποχώρησε από την βουλή με τον Ευάγγελο Αβέρωφ να υποστηρίζει πως όταν το κόμμα του επανέλθει στην εξουσία θα καταργήσει το συγκεκριμένο νόμο. Λίγο πριν την έλευση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, στις παρελάσεις γινόταν.. “μάχη”. Με τους αντιστασιακούς να διεκδικούν να παρελάσουν και την κυβέρνηση να επιστρατεύει τα τότε ΜΑΤ. Μάλιστα σε ορισμένους δήμους όπως στο Περιστέρι και αλλού υπήρχαν “μάχες εκ του συστάδην”. Στη συνέχεια ανακαλύψαμε ένα ακόμη θέμα συζήτησης για το εάν θα πρέπει μαθητές μετανάστες να κρατούν την ελληνική σημαία. Ένα ακόμη πολυαγαπημένο θέμα το οποίο “φορέθηκε” για αρκετά χρόνια. 

Φέτος βρήκαμε ένα ακόμη θέμα προς συζήτηση με αφορμή την παρέλαση στο Δήμο Χαλανδρίου όπου μεταξύ των άλλων παίχθηκε και ο ύμνος του ΕΑΜ. Ξεχνώντας και πάλι ότι αυτό δεν είναι καινούργιο. Να θυμίσουμε και πάλι ότι στον Δήμο Πετρούπολης – αν δεν κάνω λάθος ακόμη και επί δημαρχίας Παξιμαδά – ακούγεται ο ύμνος του ΕΑΜ. Η φετινή συζήτηση χάθηκε σε ανούσιες αντιπαραθέσεις ενώ ακούσαμε ακόμη και φωνές, με αφορμή το συγκεκριμένο γεγονός, για τους κινδύνους που εγκυμονούν στην περίπτωση που έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ!

 Το ερώτημα πάντως είναι, αν μπορεί να γίνει μια σοβαρή συζήτηση για το πως πρέπει να τιμούμε την 28η Οκτωβρίου, τις εθνικές μας επετείους. Χωρίς ακρότητες και κραυγές, νηφάλια. Μια συζήτηση – δημόσια – για να τεθούν συνολικά όλα τα θέματα. Και όχι εν θερμώ.

Ο ρόλος του δημόσιου λειτουργού και οι “κόκκινες γραμμές”

Η ιστορία επαναλαμβάνεται και τελικά καταλήγει σε... φάρσα. Πόσες φορές τα τελευταία χρόνια δεν γίναμε μάρτυρες απίστευτων κατηγοριών, απαξιωτικών αναφορών και μίας ρητορικής η οποία δεν τιμά κανέναν; Δεκάδες θα πείτε. Έτσι δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά δυστυχώς δεν θα είναι και τελευταία, που δημόσιο πρόσωπο προσφεύγει σε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και με μία ρητορική που θυμίζει αλήστου μνήμες εποχές. Όταν ευαγγελίζεσαι το πολιτικά ορθό και την ίδια στιγμή χρησιμοποιείς ιταμό ύφος και φοράς την εισαγγελική ρομφαία, όχι μόνο χάνεις το δίκιο σου, αλλά γίνεσαι και... περίγελος.

Το πιο κρίσιμο αλλά και ανησυχητικό ωστόσο, είναι, σε μία αντιπαράθεση, το συγκεκριμένο δημόσιο πρόσωπο να αδιαφορεί για τις επιπτώσεις που μπορεί να προκαλέσει, ακόμη και σε βάρος υποτίθεται του θεσμού που εκπροσωπεί. Η ουσία δεν είναι να μιλήσουμε με ονόματα και παραδείγματα, άλλωστε, μία τέτοια αντιπαράθεση ζήσαμε μεσοβδόμαδα, η οποία ξέφυγε από τα κοινά αποδεκτά όρια. Και το κυριότερο χάσαμε την ουσία της αντιπαράθεσης, βλέποντας το δένδρο και όχι το δάσος. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ένας δημόσιος διάλογος, ακόμη και αν προκαλείται από ένα “τυχαίο” ή “όχι” γεγονός, θα πρέπει να γίνεται με φρόνηση και ανταλλαγή επιχειρημάτων. Ακόμη και με πολεμική, αρκεί βέβαια να μην εμπίπτει στην χυδαιότητα και σε ένα λόγο, που το μόνο που θα κερδίσει ο δημόσιος λειτουργός είναι να γίνει θέμα στα δελτία ειδήσεων ή στις εφημερίδες.

Θα είναι μεγάλο λάθος να αναπαράγονται φαινόμενα απαξίωσης της πολιτικής και σε άλλους θεσμούς οι οποίοι τουλάχιστον θα πρέπει να έχουν ως σημείο αναφοράς τον δημοκρατικό διάλογο. Κάποιοι μπορεί να λένε: “επιτέλους, κάποιοι να μιλήσουν ανοικτά και να παραδειγματιστούν και οι πολιτικοί μας”. Αλλά όταν ξεκινάς μια ιστορία θα πρέπει να γνωρίζεις ότι δεν πρέπει να παρασυρθείς σε ένα αντιδημοκρατικό ντελίριο. Ιδιαίτερα σήμερα την εποχή της κρίσης, που πολλά έχουν χαθεί. Και οι πολιτικές επιδιώξεις και η εκμετάλλευση περιστατικών, κατακρημνίζει ακόμη περισσότερο θεσμούς και δημόσια πρόσωπα. Για αυτό, ας είναι όλοι πιο προσεκτικοί.

Τα “μικρά” και “μεγάλα” γεγονότα

Πολλές φορές αναδεικνύοντας τα “μεγάλα” γεγονότα, χάνουμε τα... “μικρά”. Αλλά τα “μικρά” είναι αυτά που καθορίζουν και πολλές φορές βάζουν την σφραγίδα τους και στις πολιτικές εξελίξεις. Ας πάμε λοιπόν, αντίστροφα. Προχθές μία τοπική εφημερίδα, η “Ροδιακή”, κατέγραψε ένα γεγονός που θα πρέπει να προβληματίζει όλους μας. Ένας διαζευγμένος άνεργος πατέρας, αμέσως μόλις διαπίστωσε ότι η εφορία αφαίρεσε από τον λογαριασμό του τα τελευταία 300 και πολύτιμα ευρώ που υπήρχαν, πήρε το παιδί του, ηλικίας ενάμισι έτους, και πήγε στην εφορία για να το “παραδώσει”. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ποσό των 300 ευρώ είχε κατατεθεί από τη μητέρα του 35χρονου που διαμένει σε άλλη περιοχή της χώρας μας με στόχο να βοηθηθεί ο ίδιος και να μπορέσει να ανταποκριθεί στα καθημερινά του έξοδα. 

Το δεύτερο, αλλά “μεγάλο” γεγονός, το οποίο όμως συνδέεται και με την απίστευτη ιστορία του 35χρονου, είναι τα στοιχεία από την ετήσια έρευνα εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης της ΕΛΣΤΑΤ. Με λίγα λόγια η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στην Ε.Ε. με 3,9 εκατ. Έλληνες να είναι σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού φέτος, από 2.529.000 το 2012, ενώ το 20,3% ζει σε συνθήκες υλικής στέρησης. Να σημειωθεί ότι το κατώφλι της φτώχειας έχει μειωθεί ξανά και έχει φτάσει τις 5.023 ευρώ το 2013, από 6.897,30 το 2008. (εάν υπήρχε σήμερα το συγκεκριμένο όριο, το ποσοστό του κινδύνου σε φτώχεια θα ήταν στο 44,3%).

 Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό σκηνικό για τους περισσότερους Έλληνες, στην ημερήσια ατζέντα είναι η σφοδρή αντιπαράθεση κυβέρνησης – ΣΥΡΙΖΑ. Σκηνικό ακραίας πόλωσης; Ίσως, ναι. Το ερώτημα ωστόσο, είναι εάν η αντιπαράθεση αυτή αφορά τα επίδικα. Το παρόν και το μέλλον των πολιτών που ζουν στη χώρα μας. Όσοι επικαλούνται μία τεχνητή πόλωση, κάνουν λάθος. Η πόλωση είναι πραγματική και πολιτική. Και διαπερνά σε μεγάλο βαθμό οριζόντια και κάθετα την κοινωνία. Ανεξάρτητα, αν πολλές φορές τα κόμματα, για επικοινωνιακούς λόγους διογκώνουν θέματα και δηλώσεις και στελέχη τους στριμώχνονται στα τηλε - παράθυρα ανταλλάσσοντας ως επί τον πλείστον ατάκες.