Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι παρελάσεις και οι επιλήσμονες

Ουδεμία έκπληξη προκαλεί η αναμόχλευση συζητήσεων και αντιπαραθέσεων για τις παρελάσεις. Σχεδόν κάθε χρόνο βλέπουμε και ακούμε την ίδια ιστορία, με παραλλαγές με τους ίδιους ή άλλους πρωταγωνιστές. Για όσους λησμονούν εύκολα θα πρέπει να τους θυμίσουμε τις καταστάσεις που ζήσαμε με την έλευση του ΠΑΣΟΚ στην κυβερνητική εξουσία.

Το 1982, λοιπόν, ο Ανδρέας Παπανδρέου με νόμο αναγνωρίζει το ΕΑΛ, τον ΕΛΑΣ, τον ΕΔΕΣ και φυσικά την εθνική αντίσταση. Τότε υπέρ του νομοσχεδίου ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ ενώ η Νέα Δημοκρατία αποχώρησε από την βουλή με τον Ευάγγελο Αβέρωφ να υποστηρίζει πως όταν το κόμμα του επανέλθει στην εξουσία θα καταργήσει το συγκεκριμένο νόμο. Λίγο πριν την έλευση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, στις παρελάσεις γινόταν.. “μάχη”. Με τους αντιστασιακούς να διεκδικούν να παρελάσουν και την κυβέρνηση να επιστρατεύει τα τότε ΜΑΤ. Μάλιστα σε ορισμένους δήμους όπως στο Περιστέρι και αλλού υπήρχαν “μάχες εκ του συστάδην”. Στη συνέχεια ανακαλύψαμε ένα ακόμη θέμα συζήτησης για το εάν θα πρέπει μαθητές μετανάστες να κρατούν την ελληνική σημαία. Ένα ακόμη πολυαγαπημένο θέμα το οποίο “φορέθηκε” για αρκετά χρόνια. 

Φέτος βρήκαμε ένα ακόμη θέμα προς συζήτηση με αφορμή την παρέλαση στο Δήμο Χαλανδρίου όπου μεταξύ των άλλων παίχθηκε και ο ύμνος του ΕΑΜ. Ξεχνώντας και πάλι ότι αυτό δεν είναι καινούργιο. Να θυμίσουμε και πάλι ότι στον Δήμο Πετρούπολης – αν δεν κάνω λάθος ακόμη και επί δημαρχίας Παξιμαδά – ακούγεται ο ύμνος του ΕΑΜ. Η φετινή συζήτηση χάθηκε σε ανούσιες αντιπαραθέσεις ενώ ακούσαμε ακόμη και φωνές, με αφορμή το συγκεκριμένο γεγονός, για τους κινδύνους που εγκυμονούν στην περίπτωση που έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ!

 Το ερώτημα πάντως είναι, αν μπορεί να γίνει μια σοβαρή συζήτηση για το πως πρέπει να τιμούμε την 28η Οκτωβρίου, τις εθνικές μας επετείους. Χωρίς ακρότητες και κραυγές, νηφάλια. Μια συζήτηση – δημόσια – για να τεθούν συνολικά όλα τα θέματα. Και όχι εν θερμώ.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ἡ δύσκολη Κυριακή

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ
Μίλτος Σαχτούρης

Μεθώ και αναπνέω

Tο μαυσωλείο των πεσόντων, προσκυνώ.
Στη παγωνιά του σκότους, πέφτω και συνθλίβομαι. Μια ίντσα από το μπόι μου, μετρώ. Σπιθαμή με σπιθαμή αναπολώ
τους παγωμένους δρόμους
των ανδραγαθημάτων. Τα ίχνη αίματος. Τα σημάδια του έρωτα. Διαλύω την ομίχλη στη λεωφόρο της Αγίας Πετρούπολης. Μαζεύω τα παράσημα των επαναστατών. Πετάω τους τίτλους τιμής των γραφειοκρατών. Εγώ, ο αχρείος, μεθώ και αναπνέω.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)