Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2014

Η γλώσσα της αλήθειας

Ας μιλήσουν με την γλώσσα της αλήθειας. Χωρίς έξυπνες ατάκες και φιλολογικά στοιχεία. Αυτό τουλάχιστον θέλουμε από όσους ασχολούνται με τα κοινά, βρίσκονται στην πυραμίδα της κυβερνητικής εξουσίας ή όπως λένε, είναι “παίχτες” της πολιτικής σκακιέρας. Λόγια, λοιπόν, καθαρά, θέλουμε, από όλους αυτούς. Την εποχή της κρίσης και των μεγάλων αβεβαιοτήτων, δεν χρειάζονται μονοσήμαντες αλήθειες. Από αυτές, χορτάσαμε, όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Ωστόσο, πιστεύαμε ότι τα τελευταία χρόνια, κάποιοι έγιναν σοφότεροι και άλλοι λιγότερο αμετροεπείς. Λάθος. Αν, δούμε την πολιτική αντιπαράθεση, με τον τρόπο που διεξάγεται, μάλλον εύκολα θα αντιληφθούμε ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η ευκολία της ατάκας κυριαρχεί και ένας ανέξοδος και χωρίς ουσία πολιτικός διάλογος είναι καθημερινά στην ατζέντα των τηλεοπτικών παραθύρων. Για αυτό και οι πολίτες είναι αλλού. Γιατί αντιλαμβάνονται πολύ καλά το ύφος και το ήθος της εξουσίας. Δεν τους αφορά ένας ανούσιος διάλογος που δεν έχει καμία σχέση με την δική τους ζω…

Ήσυχος

Νιώθω κενός, αέρας, σύννεφο και … καταιγίδαΣτριφτό τσιγάρο, δεν αναπολώ. Δεν θέλω αναμνήσεις.
Μυρίζω μπαρούτι. Την μυρουδιά των καμένων.
Βλέπω λουλούδια ν΄ανεμίζουν, φύλλα να στριμώχνονται, παρέες να ξεστρατίζουν. Πετώ σε άλλα μήκη κύματος.
Ανάμεσα σε πρόχειρα σημειώματα και πεταμένα χαρτιά. Εσύ και εγώ, μαζί.
Ιούνιος 2012


Κομμάτια και θρύψαλα η εικόνα της "ΝΕΡΙΤ"

Θα ήταν τραγικό η ιστορία του κλεισίματος της ΕΡΤ και όσα επακολούθησαν στην ΔΤ και την μετέπειτα ΝΕΡΙΤ να γίνει “πολιτικό ανέκδοτο”. Γιατί, αν κρατήσουμε ένα μικρό και σύντομο ημερολόγιο θα διαπιστώσουμε, πάνω από όλα, πως τελικά κάποιοι έπαιξαν με την δουλειά εκατοντάδων εργαζομένων, μόνο και μόνο για να προσθέσουν ένα ακόμη αριθμό στην μνημονιακή τους υποχρέωση.

Βέβηλο χέρι

Βέβηλο χέρι. Πως τολμάς. Κόβεις και αποσπάς λέξεις, φράσεις και παραδείγματα. Ιδέες, θεωρίες και παρομοιώσεις. Ανακατεύεις στο μίξερ τα πρέπει και τα ίσως. Βέβηλο χέρι. Ποιος σε διατάσσει. Να αναθεωρείς τον ίδιο σου τον εαυτό; Διαδρομές, ιδεολογίες και απόψεις;

Ο επαμφοτερίζων και η επανεκκίνηση της ΔΗΜΑΡ

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποχώρησης έλαβε τέλος. Ο ανεξάρτητος πλέον βουλευτής, Σπύρος Λυκούδης, αποχώρησε από την ΔΗΜΑΡ, ξεκινώντας για άλλες πολιτείες. Η αποχώρησή του, δεν προκαλεί έκπληξη - πλην ίσως ότι κρατά την έδρα του κόμματος, αν και δεν εκλέχθηκε με σταυρό - καθώς μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, είχε διαχωρίσει την θέση του και από τότε κρατούσε σαφείς αποστάσεις από την “γραμμή” του κόμματος. Ανεξάρτητα, αν το παράδειγμά του, ακολουθήσουν και άλλοι βουλευτές, το σίγουρο είναι ότι πλέον οι αντιπρόσωποι του εκτάκτου συνεδρίου, θα έχουν να απαντήσουν σε πολλά και καυτά ερωτήματα. 

Πιάνοντας το νήμα από την συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, μέχρι και σήμερα. Όλα πάντως δείχνουν ότι η ΔΗΜΑΡ αποφάσισε την εμπλοκή της στην κυβέρνηση, μην πείθοντας ένα τμήμα του εκλογικού της ακροατηρίου ενώ και στην συνέχεια, τα στελέχη της υπερασπιζόταν την κυβέρνηση, πολύ πιο φανατικά, ακόμη και από στελέχη της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ. Και δεν φτάνει μόνο αυτό. Η έξοδος της ΔΗΜ…

Εγκώμιο του έρωτα

Γυρεύω την γύρη, σταγόνες της βροχής. Πετώ πάνω από κακόφημα σοκάκια. Φωτογραφίζω ανομολόγητα πάθη και αμαρτίες. Κολαστήρια γυναικών και ανδρών.
Αναζητώ βιβλίο ανοικτό χωρίς λέξεις και εικόνες. Λέξεις κενές, έρωτα και ποίηση. Ψάχνω χαμένους σαλτιμπάγκους και ανέραστους πολιτικούς.
Βυθίζομαι στο χάος, στην τάξη και στην αταξία. Τρέφομαι, εγώ ο αχόρταγος με την σάρκα. Κορμί με κορμί, όπως ο Αδάμ με την Εύα .

Πρόχειρα

Σημειώσεις μιας αράδας. Τριών λέξεων και λίγων θαυμαστικών.
Συμπύκνωση νοημάτων και αφαιρέσεων.
Αόριστες απαντήσεις.
Τέλος.
Ωραία λέξη.
Τέλος, σημαίνει αρχή.
Απολογισμός σημαίνει βουτάς από τα σύννεφα.
Αρχή σημαίνει να αιωρείσαι,
να μετράς πόντο με πόντο το έδαφος.
Το σημείο εκκίνησης.



Ποιητικές ζωγραφιές για τους τζιχανιστές και σαλταδόρους της εξουσίας

Το κλίμα διχασμού θα επιχειρήσει να ανατρέψει από το Ζάππειο ο Βενιζέλος, γράφουν με πηχυαίους τίτλους εφημερίδες και φιλικά προς το ΠΑΣΟΚ, ιστολόγια. Ανάμεσα στους τίτλους, αλιεύουμε δηλώσεις όλων των αποχρώσεων. Στο χρώμα του γκρι, όπως “ο Παπανδρέου κατέστρεψε το ΠΑΣΟΚ”, “κομματικό τζιχάντ, UFO και κλάκα όσοι αποδοκίμασαν τον Βενιζέλο”, “δεν χρεώνω στον Παπανδρέου την συμπεριφορά αυτών των ανεγκέφαλων”. Δεν ξέρω τι θα έγραφαν αν ζούσαν ποιητές, μιας άλλης εποχής. Πως θα ζωγράφιζαν με λέξεις και εικόνες ιστορίες του Ζαππείου. Το πιο πιθανό είναι να αγνοούσαν, τα “μικρά” και θα έγραφαν για τα “μεγάλα”. Για την μεγάλη εικόνα. Και ίσως πιάνοντας μια λέξη, μια αράδα, από “μικρά” και ευτελή γεγονότα, να άπλωναν την αγκαλιά τους στα ουσιώδη.
“Η διάγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις” γράφει ο Μανώλης Αναγνωστάκης.
“Εκεί, προσεκτικά, σε μια γωνιά, μαζεύω τάξη,
Φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω Με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω,
Με κ…

Ανάμεσα σε δυο ζωές

Πέρασμα του χρόνου, ανάμεσα σε δυο ζωές. Τεντώνω τον χρόνο. Ψάχνω γέροντες που τα ‘χουν τετρακόσια. Νέους που πάσχουν από άνοια.
Φαινόμενα των καιρών
Σήψη και κατάπτωση. Πλήρης αμνησία. Φρενάρει το μυαλό. Μπερδεύονται οι λέξεις με τα σήματα.
Η φωτιά με το νερό. Ο χρόνος με το παρελθόν και το μέλλον. Πάντα ένας εφιάλτης βασανίζει την ψυχή μας.