Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα “μικρά” και “μεγάλα” γεγονότα

Πολλές φορές αναδεικνύοντας τα “μεγάλα” γεγονότα, χάνουμε τα... “μικρά”. Αλλά τα “μικρά” είναι αυτά που καθορίζουν και πολλές φορές βάζουν την σφραγίδα τους και στις πολιτικές εξελίξεις. Ας πάμε λοιπόν, αντίστροφα. Προχθές μία τοπική εφημερίδα, η “Ροδιακή”, κατέγραψε ένα γεγονός που θα πρέπει να προβληματίζει όλους μας. Ένας διαζευγμένος άνεργος πατέρας, αμέσως μόλις διαπίστωσε ότι η εφορία αφαίρεσε από τον λογαριασμό του τα τελευταία 300 και πολύτιμα ευρώ που υπήρχαν, πήρε το παιδί του, ηλικίας ενάμισι έτους, και πήγε στην εφορία για να το “παραδώσει”. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ποσό των 300 ευρώ είχε κατατεθεί από τη μητέρα του 35χρονου που διαμένει σε άλλη περιοχή της χώρας μας με στόχο να βοηθηθεί ο ίδιος και να μπορέσει να ανταποκριθεί στα καθημερινά του έξοδα. 

Το δεύτερο, αλλά “μεγάλο” γεγονός, το οποίο όμως συνδέεται και με την απίστευτη ιστορία του 35χρονου, είναι τα στοιχεία από την ετήσια έρευνα εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης της ΕΛΣΤΑΤ. Με λίγα λόγια η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στην Ε.Ε. με 3,9 εκατ. Έλληνες να είναι σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού φέτος, από 2.529.000 το 2012, ενώ το 20,3% ζει σε συνθήκες υλικής στέρησης. Να σημειωθεί ότι το κατώφλι της φτώχειας έχει μειωθεί ξανά και έχει φτάσει τις 5.023 ευρώ το 2013, από 6.897,30 το 2008. (εάν υπήρχε σήμερα το συγκεκριμένο όριο, το ποσοστό του κινδύνου σε φτώχεια θα ήταν στο 44,3%).

 Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό σκηνικό για τους περισσότερους Έλληνες, στην ημερήσια ατζέντα είναι η σφοδρή αντιπαράθεση κυβέρνησης – ΣΥΡΙΖΑ. Σκηνικό ακραίας πόλωσης; Ίσως, ναι. Το ερώτημα ωστόσο, είναι εάν η αντιπαράθεση αυτή αφορά τα επίδικα. Το παρόν και το μέλλον των πολιτών που ζουν στη χώρα μας. Όσοι επικαλούνται μία τεχνητή πόλωση, κάνουν λάθος. Η πόλωση είναι πραγματική και πολιτική. Και διαπερνά σε μεγάλο βαθμό οριζόντια και κάθετα την κοινωνία. Ανεξάρτητα, αν πολλές φορές τα κόμματα, για επικοινωνιακούς λόγους διογκώνουν θέματα και δηλώσεις και στελέχη τους στριμώχνονται στα τηλε - παράθυρα ανταλλάσσοντας ως επί τον πλείστον ατάκες.



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ἡ δύσκολη Κυριακή

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ
Μίλτος Σαχτούρης

Μεθώ και αναπνέω

Tο μαυσωλείο των πεσόντων, προσκυνώ.
Στη παγωνιά του σκότους, πέφτω και συνθλίβομαι. Μια ίντσα από το μπόι μου, μετρώ. Σπιθαμή με σπιθαμή αναπολώ
τους παγωμένους δρόμους
των ανδραγαθημάτων. Τα ίχνη αίματος. Τα σημάδια του έρωτα. Διαλύω την ομίχλη στη λεωφόρο της Αγίας Πετρούπολης. Μαζεύω τα παράσημα των επαναστατών. Πετάω τους τίτλους τιμής των γραφειοκρατών. Εγώ, ο αχρείος, μεθώ και αναπνέω.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)