Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2015

Από το σημείο «μηδέν» στη νέα ΕΡΤ

Ενα κρίσιμο θέμα, που αποτέλεσε σημείο αντιπαράθεσης και προκάλεσε ακόμη και την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση Σαμαρά, ήταν ο αιφνίδιος θάνατος της ΕΡΤ. Η νέα διακυβέρνηση, όποια μορφή και αν έχει -συμμαχική ή αυτοδύναμη-, επειγόντως θα πρέπει να απαντήσει στο καίριο αυτό ζήτημα. Η αποκατάσταση της νομιμότητας και τους κράτους δικαίου δεν αποτελεί μόνο δικαίωση όσων εργαζομένων αρνήθηκαν να ενταχθούν στο μόρφωμα της ΔΤ και μετέπειτα ΝΕΡΙΤ, αλλά είναι ζήτημα πρωτίστως της δημοκρατίας. Τις τελευταίες ημέρες ορισμένοι επιχείρησαν να εμπλέξουν στην πολιτική αντιπαράθεση και την ΕΡΤ, γράφοντας και λέγοντας τουλάχιστον ανοησίες. Διαβάσαμε και ακούσαμε για «κρυφά σχέδια» για «ρεσάλτο» εργαζομένων και το μόνο που δεν ειπώθηκε είναι ότι θα δούμε το βράδυ της Κυριακής «ιπτάμενους κομάντος» να προσγειώνονται στην ταράτσα του κτιρίου της Αγίας Παρασκευής. Αν και ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του, ο «ρεβανσισμός» αφορά μίας παλαιάς κοπής πρακτική - επακόλουθο της κομματικής …

Τα «σκονάκια» του 2012

Oλα δείχνουν ότι οι εμπνευστές της στρατηγικής του φόβου ηττήθηκαν, αν και ποτέ δεν μπορείς να μιλάς με βεβαιότητα. Η επαναφορά των εκλογικών διλημμάτων του 2012, με ένα άτεχνο και άγαρμπο τρόπο, φαίνεται πως δεν βρίσκει ευήκοα ώτα στο εκλογικό ακροατήριο. Οι αιτίες πολλές και δεν έχουν σχέση μόνο με όσα ίσως κανείς μπορεί αβασάνιστα να υποστηρίξει, ότι δηλαδή ένα μεγάλο μέρος των πολιτών δεν έχει τίποτα σήμερα να χάσει.
Οι απειλές και οι εκφοβισμοί, η ανάσυρση θεμάτων που κάλλιστα θα μπορούσαν να συζητηθούν σε μη προεκλογική περίοδο, ακόμη και η επίκληση των... εικόνων δείχνουν αδυναμία και ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων. Η ΝΔ επιχείρησε να κάνει μισό βήμα, προσπαθώντας να φρεσκάρει την προεκλογική της καμπάνια, αλλά παρέμεινε κολλημένη στη στρατηγική του εκφοβισμού. Επί της ουσίας, μέχρι σήμερα διεξάγει μία αρνητική καμπάνια, επικεντρώνοντας στον βασικό της πολιτικό αντίπαλο. Πολλοί έχουν πει ότι δεν μπορείς να αντιγράφεις το παρελθόν. Δεν μπορείς να μεταφέρεις αυτούσια…

Είμαστε μια... ωραία ατμόσφαιρα

Εχουμε χάσει τα αβγά και τα καλάθια. Βρισκόμαστε μια ανάσα από τις εκλογές, αλλά μέχρι σήμερα ο δημόσιος διάλογος περιστρέφεται γύρω από ανούσια θέματα, αναδεικνύονται πλευρές ζητημάτων που έχουν συζητηθεί ουκ ολίγες φορές, ενώ τα μείζονα και σημαντικά είναι στο περιθώριο. Μάθαμε απέξω κι ανακατωτά τα πάντα για τον Χριστόδουλο Ξηρό -δυστυχώς και εδώ έγινε προσπάθεια να εμπλακεί η σύλληψή του στο πεδίο της κομματικής αντιπαράθεσης-, γνωρίσαμε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή δηλώσεις τους και ό,τι άλλο μπορούμε να φανταστούμε. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, θα πείτε. Αλλά δεν είναι έτσι. Αν λάβουμε υπόψη τη δημόσια ρητορική των κομμάτων αλλά και τις δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων ή τα δημοσιεύματα διεθνών ΜΜΕ, τότε αβίαστα θα συμπεράνουμε ότι οι εθνικές εκλογές στις 25 Ιανουαρίου είναι οι πιο κρίσιμες μετά τη Μεταπολίτευση. Μάλιστα ακούμε ότι κρίνονται το παρόν και το μέλλον της χώρας μας και ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα κρίνει την πορεία της Ελλάδας για πολλά χρόνια. Ωστόσο, έτσι όπως διεξάγε…

Το «σαβουάρ βιβρ» των κομμάτων

Στο φόρτε της είναι η στρατηγική της έντασης και της κινδυνολογίας, κυρίως από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να δίνει τον τόνο στη σύντομη και κρίσιμη προεκλογική περίοδο. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί ότι ο ίδιος ο κ. Σαμαράς αποφάσισε να σχολιάζει δηλώσεις στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης καθώς φαίνεται κρίθηκε ότι δεν αρκεί μια δημόσια παρέμβαση της Νέας Δημοκρατίας. Η κινδυνολογία έτσι όπως τη ζήσαμε στις εκλογές του 2012 αλλά και τώρα, μπορεί ίσως μόνο να συγκριθεί με όσα έγιναν προεκλογικά το 1981.
Ωστόσο, παρά τις αντιφάσεις που διακρίνει κάθε κόμμα, ποτέ κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης δεν είδαμε και δεν ζήσαμε αντιπαραθέσεις που έχουν ως σημείο αναφοράς τη στρατηγική της έντασης και της κινδυνολογίας. Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις ασφαλώς δεν έχουν κανόνες "σαβουάρ βιβρ". Δεν εμπνέονται με καλά αισθήματα για τον αντίπαλο. Αλλά υπάρχουν "κόκκινες γραμμές" που δεν θα πρέπει να ξεπερνιούνται.