Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο ρόλος του δημόσιου λειτουργού και οι “κόκκινες γραμμές”

Η ιστορία επαναλαμβάνεται και τελικά καταλήγει σε... φάρσα. Πόσες φορές τα τελευταία χρόνια δεν γίναμε μάρτυρες απίστευτων κατηγοριών, απαξιωτικών αναφορών και μίας ρητορικής η οποία δεν τιμά κανέναν; Δεκάδες θα πείτε. Έτσι δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά δυστυχώς δεν θα είναι και τελευταία, που δημόσιο πρόσωπο προσφεύγει σε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και με μία ρητορική που θυμίζει αλήστου μνήμες εποχές. Όταν ευαγγελίζεσαι το πολιτικά ορθό και την ίδια στιγμή χρησιμοποιείς ιταμό ύφος και φοράς την εισαγγελική ρομφαία, όχι μόνο χάνεις το δίκιο σου, αλλά γίνεσαι και... περίγελος.

Το πιο κρίσιμο αλλά και ανησυχητικό ωστόσο, είναι, σε μία αντιπαράθεση, το συγκεκριμένο δημόσιο πρόσωπο να αδιαφορεί για τις επιπτώσεις που μπορεί να προκαλέσει, ακόμη και σε βάρος υποτίθεται του θεσμού που εκπροσωπεί. Η ουσία δεν είναι να μιλήσουμε με ονόματα και παραδείγματα, άλλωστε, μία τέτοια αντιπαράθεση ζήσαμε μεσοβδόμαδα, η οποία ξέφυγε από τα κοινά αποδεκτά όρια. Και το κυριότερο χάσαμε την ουσία της αντιπαράθεσης, βλέποντας το δένδρο και όχι το δάσος. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ένας δημόσιος διάλογος, ακόμη και αν προκαλείται από ένα “τυχαίο” ή “όχι” γεγονός, θα πρέπει να γίνεται με φρόνηση και ανταλλαγή επιχειρημάτων. Ακόμη και με πολεμική, αρκεί βέβαια να μην εμπίπτει στην χυδαιότητα και σε ένα λόγο, που το μόνο που θα κερδίσει ο δημόσιος λειτουργός είναι να γίνει θέμα στα δελτία ειδήσεων ή στις εφημερίδες.

Θα είναι μεγάλο λάθος να αναπαράγονται φαινόμενα απαξίωσης της πολιτικής και σε άλλους θεσμούς οι οποίοι τουλάχιστον θα πρέπει να έχουν ως σημείο αναφοράς τον δημοκρατικό διάλογο. Κάποιοι μπορεί να λένε: “επιτέλους, κάποιοι να μιλήσουν ανοικτά και να παραδειγματιστούν και οι πολιτικοί μας”. Αλλά όταν ξεκινάς μια ιστορία θα πρέπει να γνωρίζεις ότι δεν πρέπει να παρασυρθείς σε ένα αντιδημοκρατικό ντελίριο. Ιδιαίτερα σήμερα την εποχή της κρίσης, που πολλά έχουν χαθεί. Και οι πολιτικές επιδιώξεις και η εκμετάλλευση περιστατικών, κατακρημνίζει ακόμη περισσότερο θεσμούς και δημόσια πρόσωπα. Για αυτό, ας είναι όλοι πιο προσεκτικοί.





Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ἡ δύσκολη Κυριακή

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ
Μίλτος Σαχτούρης

Μεθώ και αναπνέω

Tο μαυσωλείο των πεσόντων, προσκυνώ.
Στη παγωνιά του σκότους, πέφτω και συνθλίβομαι. Μια ίντσα από το μπόι μου, μετρώ. Σπιθαμή με σπιθαμή αναπολώ
τους παγωμένους δρόμους
των ανδραγαθημάτων. Τα ίχνη αίματος. Τα σημάδια του έρωτα. Διαλύω την ομίχλη στη λεωφόρο της Αγίας Πετρούπολης. Μαζεύω τα παράσημα των επαναστατών. Πετάω τους τίτλους τιμής των γραφειοκρατών. Εγώ, ο αχρείος, μεθώ και αναπνέω.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)