Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Ἡ δύσκολη Κυριακή

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ
Μίλτος Σαχτούρης
Πρόσφατες αναρτήσεις

Ο ήχος της λάμψης

Το τέλος. Η αρχή. Μερικά δευτερόλεπτα ζωής. Όπως ένα νήμα που τεντώνεις και σπάει. Ο κρότος, ανάμεσα σε δυο ζωές.”.

Υποψία ποιήσεως

Βήματα και σκέψεις ένα. Αργόσυρτο βάδισμα, αργό έργο το όνειρο. Αηδία. Βαρεμάρα.
Χτυπάω τα πλήκτρα, ψάχνοντας λέξεις. Έγραψα βήματα, πρόσθεσα σκέψεις. Παύση. Έδεσα το βάδισμα με το όνειρο. Και ξαφνικά είδα μπροστά μου την αηδία και την βαρεμάρα. Δύσκολο να δέσουν. Ασπόνδυλα, φλύαρα και ανούσια ποιήματα.
Για ανεπίδεκτους μαθήσεως υποψήφιους σατράπες. Γράφω. Υποψία ποιήσεως και στιχουργημάτων. Όλα σε ένα.
27-7-2014 2.30 μ.μ.

Λεωφόροι(δρόμοι) ονείρων

Οι λεωφόροι και οι δρόμοι, σχηματίζουν ημικύκλια, διακλαδίζονται σαν απείθαρχα στρατιωτάκια. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όποιο δρόμο και να πάρεις, στο τέλος μπορεί να βρεθείς στο ίδιο σημείο. Όπως τα σύννεφα που αιωρούνται, χορεύοντας σε ρυθμούς σουίνγκ. Και ξαφνικά χάνονται και διαλύοντα, σαν όνειρο. Και πάλι, όμως, κάπου στην άκρη του ορίζοντα εμφανίζονται. Λαβύρινθος ονείρων και οραμάτων. Κάπως έτσι, θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις. Το σημείο μηδέν. Με πινακίδες δεξιά και αριστερά. Ψιλά γραμματάκια, που παραπέμπουν σε προορισμούς Στην κόλαση και τον παράδεισο. Αν διαλέξεις το σωστό δρόμο ελάχιστη σημασία έχει. Το ταξίδι μετράει. Ο προορισμός γράφεται στο μητρώο σου. Στη τελευταία σελίδα ενός άγραφου βιβλίου, εντυπώσεων και αναμνήσεων. Σελίδα, σελίδα γράφεις το ταξίδι. Σημεία, στίξεις, θαυμαστικά και παραγράφους. Ανοίγεις και το κλείνεις. Μετράς αποστάσεις, επιλέγεις λεωφόρους και δρόμους. Είναι σαν την ρουλέτα την τύχης. Όπως στρίβεις ένα νόμισμα. Άγνωστος ο δρόμος. Στο βάθος τίπο…

Αναζητώ

Αναζητώ τον άλλο μου εαυτό. Το φρικαλέο όραμα των γήινων συνόρων. Αναζητώ αυτούς που σπρώχνουν συθέμελα το σύμπαν. Παράδοξες αρχές. Ομοιότητες και ταυτίσεις. Μερμήγκια, αετούς και κηφήνες. Αναζητώ αυτούς που σέρνουν το βήμα τους. Τα λερωμένα όνειρα. Αναζητώ οράματα και φαντασιώσεις. Όνειρα και φευγαλέες ματιές.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)

Το υπόγειο-Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Στις αναμνήσεις  κάθε ανθρώπου υπάρχουν πράγματα που δεν  τα εμπιστεύεται σ΄όλο  τον κόσμο, αλλά μόνο στους  φίλους του. Υπάρχουν  άλλα που δεν τα εμπιστεύεται  στους φίλους του, τα λέει μονάχα στον εαυτό του, κι αυτό στα κρυφά. Και τέλος, υπάρχουν κι εκείνα που ο άνθρωπος φοβάται να τα ομολογήσει και στον ίδιο του τον εαυτό και τέτοια λογής  πράγματα μαζεύονται πολλά σε κάθεκαθωσπρέπει άνθρωπο.