Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

“Σας μιλώ εγώ ο ξένος”

 

Θραύσματα ήχου, σιωπές στο βάθος των αιώνων.
Αντίρροπες φωνές αποθανόντων, ηρώων και νοικοκυραίων.
Πόλη χρωμάτων, θυμάτων και βαλκανικών χρωματισμών.
Πλούσια γη, με νεκρούς, ήρωες και αντιήρωες.
Στα μονοπάτια των αιώνων, στα βρώμικα στενά της Άνω Πόλης.

Όλα αλλάζουν και όλα μοιάζουν.
Αναμνήσεις και σκονισμένα βιβλία.
Στενά σοκάκια και μεγάλοι λεωφόροι.
Στη προκυμαία, πάνω στα λασπωμένα πλακάκια.

Μια ριξιά, ένα σύνθημα, το αεράκι και το πλοίο στο βάθος της Θάλασσας.
Κάτι έχει μείνει από τις μνήμες μια άλλης εποχής.
Στρεβλές και θολές εικόνες κουβαλούν στους σκυφτούς ώμους.
Κάθε ρυτίδα και ένα σημάδι.
Κάθε φωνή στα στενά της πόλης και ένα σήμα.

Τρίκυκλα γυρνάνε σαν φαντάσματα.
Ποιος ξέρει την ιστορία της πόλης;
Ποιος χωρίζει την ήρα από το σιτάρι;
Αξίζει ο κόπος να κάνεις απολογισμό αιώνων, σημάτων και νευμάτων;
 
Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος».
Σπρώχνω μια τρίχα από το πέτο, κοιτώ από ψηλά την πόλη.
Σε πρώτο πρόσωπο, με αλληγορίες σήματα και καπνούς.
 
Ασχημονώ, οργίζομαι, σφραγίζω στόματα που ξερνούν μίσος.
Ζω μεταμφιεσμένος σε μια άλλη εποχή. Εκεί ψηλά, στην Πάνω Πόλη.
Μεταφέρομαι στους αιώνες σαν άλλος πειρατής ερώτων και ονείρων.
 

Σε συντρίμμια, φωτιές, στάχτες. Έτος 1917.
Ψάχνω μια νέα πόλη αρρωστημένη, που θάβει την ιστορία της μέσα σε πηγάδια πολυκατοικιών.
Σμιλεύω τον χρόνο, χρωματίζω προσόψεις και ουρανούς.
Καταρράκτης αισθημάτων, ιδρυτών και ανήμπορων ποιητών.

 
Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος».
Μετρώντας πόντο με πόντο τα όνειρά σας.
Χωρίς αναστολές, στριμώχνοντας τον χρόνο σε δευτερόλεπτα.
Πλιάτσικο κάνω, αντάρα σηκώνω, σβήνω αποτυπώματα.
 
Φωτογραφίζω φώτα και ονειρώξεις, τρελαμένα σπασίματα και ποδοβολητό.
Τροχήλατη βαλίτσα, γεμάτη βιβλία, σχέδια και μολύβια.
Ακούω ψιθύρους σε κάθε γωνιά, αναζητώ ένοχα βλέμματα.
 
Ίκαρος πάνω από τα σύννεφα, λοξεύω τον χρόνο.
Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος».

Προίκα είναι η ιστορία. Τα γράμματα και τα σημάδια σε τείχους.
Των ξένων οι εθνότητες και οι λαλιές.
Μετράνε χρόνια, πολέμους, πάθη και απελευθερώσεις.
Διωγμούς και αποτυπώματα πάνω στα κορμιά.
 
Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος»
Πάνω στις ράγες της ιστορίας.
Χωρίς συμπλέγματα και ενοχές.
Σκουπίζω ιδρώτες και δάκρυα.
Παραμονεύω αδέξιους και παράνομους έρωτες.
Σμιλεύω τον χρόνο πάνω στα τείχη.
Φωτογραφίζω τα φθαρμένα παπούτσια.
Αναθεωρώ χρονογραφήματα και ιστορίες.
Εβραίοι, Βούλγαροι, Τούρκοι και Έλληνες.
Στην αγορά σμίγω ψυχές και σώματα.
Πανηγύρι είναι. Σε σάρκα μία.
 
Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος».
Σε πρώτο πρόσωπο, μιλώ.
Αναιδέστατος και είρων.