Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η γλώσσα της αλήθειας

Ας μιλήσουν με την γλώσσα της αλήθειας. Χωρίς έξυπνες ατάκες και φιλολογικά στοιχεία. Αυτό τουλάχιστον θέλουμε από όσους ασχολούνται με τα κοινά, βρίσκονται στην πυραμίδα της κυβερνητικής εξουσίας ή όπως λένε, είναι “παίχτες” της πολιτικής σκακιέρας. Λόγια, λοιπόν, καθαρά, θέλουμε, από όλους αυτούς. Την εποχή της κρίσης και των μεγάλων αβεβαιοτήτων, δεν χρειάζονται μονοσήμαντες αλήθειες. Από αυτές, χορτάσαμε, όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Ωστόσο, πιστεύαμε ότι τα τελευταία χρόνια, κάποιοι έγιναν σοφότεροι και άλλοι λιγότερο αμετροεπείς. Λάθος.
Αν, δούμε την πολιτική αντιπαράθεση, με τον τρόπο που διεξάγεται, μάλλον εύκολα θα αντιληφθούμε ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η ευκολία της ατάκας κυριαρχεί και ένας ανέξοδος και χωρίς ουσία πολιτικός διάλογος είναι καθημερινά στην ατζέντα των τηλεοπτικών παραθύρων.
Για αυτό και οι πολίτες είναι αλλού. Γιατί αντιλαμβάνονται πολύ καλά το ύφος και το ήθος της εξουσίας. Δεν τους αφορά ένας ανούσιος διάλογος που δεν έχει καμία σχέση με την δική τους ζωή, με την δική τους πραγματικότητα. Ακούνε κυβερνητικούς βουλευτές ή υπουργούς να δηλώνουν ότι “τελειώνει” η τρόικα. Άλλους ότι έχουμε προχωρήσει σε “μονομερείς” ενέργειες, κόντρα στις επιταγές των δανειστών. Και την ίδια χρονική στιγμή, οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά ότι έφθασαν στα ύψη οι ληξιπρόθεσμες οφειλές τους, ότι από την γενιά των “700 ευρώ” φθάσαμε στην γενιά των “300 ευρώ”, η ανεργία έχει σπάσει όλα τα κοντέρ και τα παιδιά τους ψάχνουν εργασία στο εξωτερικό. Είναι “δύο κόσμοι” που δύσκολα συναντιόνται, και αυτό το βλέπουμε όλοι, άλλο αν κάποιοι δεν θέλουν να το αναγνωρίσουν ή έστω να κάνουν προσπάθειες να το αντιληφθούν. 

Το χειρότερο πάντως είναι ότι κανείς δεν αναγνωρίζει ότι μπορεί να έκανε λάθος καθώς όπως μας λένε πάντα λειτουργούσαν και έπρατταν για την σωτηρία της Πατρίδας. Στο όνομα της Πατρίδας λοιπόν μπορεί να έγιναν τα πιο τραγικά λάθη. Γιατί πέρα από την Πατρίδα, σε αυτήν την χώρα ζουν εκατομμύρια άνθρωποι και πρωτίστως για την σωτηρία αυτών θα πρέπει να ενδιαφέρονται όσοι χειρίζονται και αποφασίζουν τις τύχες τους.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ἡ δύσκολη Κυριακή

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ
Μίλτος Σαχτούρης

Μεθώ και αναπνέω

Tο μαυσωλείο των πεσόντων, προσκυνώ.
Στη παγωνιά του σκότους, πέφτω και συνθλίβομαι. Μια ίντσα από το μπόι μου, μετρώ. Σπιθαμή με σπιθαμή αναπολώ
τους παγωμένους δρόμους
των ανδραγαθημάτων. Τα ίχνη αίματος. Τα σημάδια του έρωτα. Διαλύω την ομίχλη στη λεωφόρο της Αγίας Πετρούπολης. Μαζεύω τα παράσημα των επαναστατών. Πετάω τους τίτλους τιμής των γραφειοκρατών. Εγώ, ο αχρείος, μεθώ και αναπνέω.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)