Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο επαμφοτερίζων και η επανεκκίνηση της ΔΗΜΑΡ

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποχώρησης έλαβε τέλος. Ο ανεξάρτητος πλέον βουλευτής, Σπύρος Λυκούδης, αποχώρησε από την ΔΗΜΑΡ, ξεκινώντας για άλλες πολιτείες. Η αποχώρησή του, δεν προκαλεί έκπληξη - πλην ίσως ότι κρατά την έδρα του κόμματος, αν και δεν εκλέχθηκε με σταυρό - καθώς μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, είχε διαχωρίσει την θέση του και από τότε κρατούσε σαφείς αποστάσεις από την “γραμμή” του κόμματος. Ανεξάρτητα, αν το παράδειγμά του, ακολουθήσουν και άλλοι βουλευτές, το σίγουρο είναι ότι πλέον οι αντιπρόσωποι του εκτάκτου συνεδρίου, θα έχουν να απαντήσουν σε πολλά και καυτά ερωτήματα. 

Πιάνοντας το νήμα από την συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, μέχρι και σήμερα. Όλα πάντως δείχνουν ότι η ΔΗΜΑΡ αποφάσισε την εμπλοκή της στην κυβέρνηση, μην πείθοντας ένα τμήμα του εκλογικού της ακροατηρίου ενώ και στην συνέχεια, τα στελέχη της υπερασπιζόταν την κυβέρνηση, πολύ πιο φανατικά, ακόμη και από στελέχη της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ. Και δεν φτάνει μόνο αυτό. Η έξοδος της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ, για πολλούς δεν έγινε με πειστικό τρόπο ενώ “τραυμάτισε” την συνοχή του κόμματος, δυσαρεστώντας στελέχη, που σήμερα ανοίγουν την πόρτα προς άλλες πολιτικές κατευθύνσεις. Η κοινωνία ζητά καθαρές θέσεις και όχι επαμφοτερίζουσες. Ο επαμφοτερίζων είναι (αρχαία) ελληνική μετοχή ενεργητικού ενεστώτα, του ρήματος «επαμφοτερίζω». Μια πολιτική δύναμη αποκαλείται ως επαμφοτερίζουσα, όταν εμφανίζεται πότε με μία μορφή και πότε με άλλη, κάνει «κωλοτούμπες», εν προκειμένω.

Οι αμφισημίες, το κλείσιμο του ματιού, δεξιά και αριστερά, δεν συγκροτεί ένα κόμμα και μάλιστα, όπως το ίδιο δηλώνει, της ανανεωτικής αριστεράς. Ούτε μπορεί να μεταμορφώνεται σε κόμμα γνώμης, χωρίς καθαρό πολιτικό και κοινωνικό στίγμα. Εάν η ηγεσία και πολύ περισσότερο τα μέλη της, θέλουν δώσουν ένα σαφές νόημα της ύπαρξης του κόμματος, πρέπει να κάνουν μια ακόμη επανεκκίνηση. Με σημείο αναφοράς την κοινωνία και όσα σήμερα βιώνει. Εάν νιώσουν το σφυγμό της κοινωνίας, εύκολα θα πιάσουν το νήμα από την αρχή. Και ταυτόχρονα θα απαντήσουν στα εύλογα πολιτικά ερωτήματα για την διακυβέρνηση της χώρας.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ἡ δύσκολη Κυριακή

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ
Μίλτος Σαχτούρης

Μεθώ και αναπνέω

Tο μαυσωλείο των πεσόντων, προσκυνώ.
Στη παγωνιά του σκότους, πέφτω και συνθλίβομαι. Μια ίντσα από το μπόι μου, μετρώ. Σπιθαμή με σπιθαμή αναπολώ
τους παγωμένους δρόμους
των ανδραγαθημάτων. Τα ίχνη αίματος. Τα σημάδια του έρωτα. Διαλύω την ομίχλη στη λεωφόρο της Αγίας Πετρούπολης. Μαζεύω τα παράσημα των επαναστατών. Πετάω τους τίτλους τιμής των γραφειοκρατών. Εγώ, ο αχρείος, μεθώ και αναπνέω.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)