Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η μεταμόρφωση των... «άμεμπτων»

Ο χρόνος, λένε, μετρά αντίστροφα. Ορθώς. Οπως σωστά επισημαίνεται ότι η επόμενη εβδομάδα θα κρίνει εν πολλοίς εάν θα ανάψει το «πράσινο φως» για την εκταμίευση μέρους των δόσεων. Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα. Υπάρχουν όμως και οι μικρές εικόνες που αποτυπώνουν την καθημερινή ζωή των πολιτών. Ρώτησα λοιπόν προχθές, τον φίλο μου τον Βαγγέλη «τι γίνεται» και αν «κινείται η αγορά». «Οχι», μου απάντησε. Λογική η απάντηση, όπως και λογικά όσα μου είπε αμέσως μετά: «Μη νομίζεις ότι παρακολουθούν όσα λέτε και γράφετε εσείς οι δημοσιογράφοι. Ο κόσμος κινείται σε διαφορετικούς ρυθμούς. Ωστόσο περιμένουν, ελπίζουν». «Υπάρχει ακόμη αυτή η ανοχή και ελπίδα στην κυβέρνηση;», ρώτησα. για να μου απαντήσει μονολεκτικά «ναι».
Το ίδιο ερώτημα έθεσα και σε ιδιοκτήτη ενός μικρού «σούπερ μάρκετ» στη γειτονιά μου. Τα ίδια μου είπε. Πέταξε όμως και το καρφί του. «Είδαμε και τα χαΐρια των προηγούμενων. Μας έβαλαν το χέρι τους βαθιά στη τσέπη μας». Αυτή είναι λοιπόν η καθημερινότητα. Οι πολίτες συνεχίζουν να μετρούν τα ευρώ στην τσέπη τους, συνεχίζουν να λογαριάζουν αν μπορούν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Αυτό τους «καίει» και όλα τα άλλα τα ακούνε «βερεσέ».
Οπως οι αψιμαχίες αντιπολίτευσης και κυβέρνησης που εστιάζονται στο εάν θα έρθει ή όχι στη Βουλή η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, οι παρελάσεις και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να σκαρφιστεί στο παιχνίδι των εντυπώσεων. Ο δημόσιος διάλογος συνεχίζει να κινείται στην ίδια πεπατημένη οδό. Μόνο που άλλαξαν οι ρόλοι. Παράδειγμα, βλέπουμε ξαφνικά «άμωμους» και «άμεμπτους» να γίνονται κήνσορες της ηθικής. Οσοι δηλαδή τα τελευταία χρόνια είχαν πιει το «αμίλητο νερό». Ταυτόχρονα, «άμεμπτοι» και νεόκοποι πολιτικοί, ως νέοι «τρανσφόρμερ», πλέον κατατροπώνουν τη νέα κυβέρνηση, ασκώντας ακόμη και «αριστερή» κριτική.
Ουδεμία έκπληξη... Τα έχουμε δει όλα. Εχουμε χάσει τα αβγά και τα πασχάλια. Μέσα λοιπόν σε αυτό το σουρεάλ σκηνικό οι πολίτες συνεχίζουν να βρίσκονται αλλού. Αυτή είναι η πραγματικότητα που, όσο και αν προσπαθήσεις, δεν μπορείς να την αλλάξεις.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ἡ δύσκολη Κυριακή

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ
Μίλτος Σαχτούρης

Μεθώ και αναπνέω

Tο μαυσωλείο των πεσόντων, προσκυνώ.
Στη παγωνιά του σκότους, πέφτω και συνθλίβομαι. Μια ίντσα από το μπόι μου, μετρώ. Σπιθαμή με σπιθαμή αναπολώ
τους παγωμένους δρόμους
των ανδραγαθημάτων. Τα ίχνη αίματος. Τα σημάδια του έρωτα. Διαλύω την ομίχλη στη λεωφόρο της Αγίας Πετρούπολης. Μαζεύω τα παράσημα των επαναστατών. Πετάω τους τίτλους τιμής των γραφειοκρατών. Εγώ, ο αχρείος, μεθώ και αναπνέω.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)