Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανθρωποι πίσω από τα συρματοπλέγματα

Βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα και ορθά. Αλλά καλό είναι να εστιάζουμε και στις «μικρές» εικόνες, αυτές που χαρακτηρίζουν τον πολιτισμό μιας χώρας. Μόλις πριν από λίγες μέρες ήρθε στο φως της δημοσιότητας μια νέα καταγγελία για αναίτια επίθεση εναντίον δύο μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας. Τρία «πρωτοπαλίκαρα» φωνάζοντας ότι είναι μέλη της Χρυσής Αυγής χτύπησαν με σιδηρογροθιές τους δύο μετανάστες, που εργάζονταν σε κατάστημα της περιοχής, τραυματίζοντάς τους στο κεφάλι.
Η δεύτερη εικόνα μας ήρθε από τα... κάτεργα του Κέντρου Κράτησης Αλλοδαπών στην Αμυγδαλέζα. Το ανθρώπινο δράμα, τις εικόνες εξαθλίωσης, πόνου και οργής αποτύπωσε ο φωτογραφικός φ
ακός. Ωστόσο, όσο κι αν λένε «μία εικόνα, χίλιες λέξεις», δεν φτάνει εάν δεν δεις από κοντά τα κλουβιά και τις συνθήκες κράτησης στην Αμυγδαλέζα. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Πανούσης, περιέγραψε με τον πλέον χαρακτηριστικό και αποκαλυπτικό τρόπο την εικόνα.
«Πήγα για να εκφράσω τη θλίψη μου, αλλά με αυτό που είδα είπα ότι ντρέπομαι. Το γνώριζα, αλλά δεν το είχα δει. Ο χειρότερος ρατσιστής να το έβλεπε, νομίζω ότι θα λύγιζε... Δεν μπορεί να υπάρχει αυτό το πράγμα», είπε σχολιάζοντας όλα όσα είδε το περασμένο Σάββατο στο Κέντρο Κράτησης Αλλοδαπών. Ο κ. Πανούσης είπε και κάτι άλλο, προφανώς απευθυνόμενος σε όσους αναφέρουν ότι τα ανοικτά κέντρα θα αυξήσουν την εγκληματικότητα. «Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι εγκληματίες ούτε φυλακισμένοι. Εχουν μπει παράνομα στη χώρα. Πρέπει να δούμε τι γίνεται με τις επαναπροωθήσεις, αλλά να δούμε τη μεγάλη εικόνα... Μας έλεγε ο υπεύθυνος στην Αμυγδαλέζα ότι 70 επαναπροωθούνται και 700 έρχονται, από τα νησιά πια. Αρα εδώ τίθεται ένα μεγάλο ζήτημα να πιέσουμε την Ευρώπη».
Φωνές που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, και τις εκφράζουν και βουλευτές από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μας γυρνάνε σε κολαστήρια παραδειγματισμού. Ο ακραίος και αγοραίος λόγος που εκστομίζεται δεν τιμά τη χώρα μας. Και αντί να επιδιώκουν, σε συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Ενωση, μια λύση που θα αναθεωρεί τα μέχρι τώρα πεπραγμένα, που ελάχιστα προσέφεραν, ορισμένοι επιδίδονται στο σπορ της λεξιμαχίας. Προφανώς για ιδιοτελείς σκοπούς.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ἡ δύσκολη Κυριακή

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ
Μίλτος Σαχτούρης

Μεθώ και αναπνέω

Tο μαυσωλείο των πεσόντων, προσκυνώ.
Στη παγωνιά του σκότους, πέφτω και συνθλίβομαι. Μια ίντσα από το μπόι μου, μετρώ. Σπιθαμή με σπιθαμή αναπολώ
τους παγωμένους δρόμους
των ανδραγαθημάτων. Τα ίχνη αίματος. Τα σημάδια του έρωτα. Διαλύω την ομίχλη στη λεωφόρο της Αγίας Πετρούπολης. Μαζεύω τα παράσημα των επαναστατών. Πετάω τους τίτλους τιμής των γραφειοκρατών. Εγώ, ο αχρείος, μεθώ και αναπνέω.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)