Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι

Βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Η διαπραγμάτευση πλέον έχει λάβει σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά καθώς από τα χέρια των τεχνοκρατών η διαπραγμάτευση έχει περάσει σε κορυφαίο επίπεδο. Οι επικοινωνιακές τακτικές πλέον ξεπερνιούνται και εδώ που έχουμε φτάσει όλοι οι “παίκτες” πρέπει να ανοίξουν τα χαρτιά τους. Μετράμε ώρες και μέρες πριν από τις κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Οι δανειστές της χώρας μας λένε – τυπικά- ότι δεν υπάρχουν τελεσίγραφα αλλά ο κόμπος έχει φτάσε στο χτένι. Η πρόταση των “θεσμικών εταίρων” προς την ελληνική κυβέρνηση ήταν αναμενόμενο να απορριφθεί. Καθώς το πλαίσιο των όρων που θέτουν για να αποδεχθεί η ελληνική πλευρά ξεπερνά ακόμη και τους πιο αισιόδοξους που υποστήριζαν ότι μπορεί να υπάρξει ένας αμοιβαία επωφελής συμβιβασμός.
Μία συμφωνία η οποία θα γυρίζει την χώρα στη δεκαετία του 60, δεν γίνεται αποδεκτή όχι μόνο από την κυβέρνηση αλλά κυρίως από τους πολίτες η οποία θα κληθούν και πάλι να αναλάβουν τα σκληρά βάρη. Μέσα στο πλαίσιο αυτό καταγράφονται απόψεις πως ούτε η κοινωνία, ούτε η οικονομία αντέχουν  ένα αδιέξοδο με απρόβλεπτες και κυρίως οδυνηρές επιπτώσεις. Καλούν δε τον πρωθυπουργό – ως έχων την συνολική ευθύνη, χωρίς άλλες καθυστερήσεις να αποφασίσει και να δώσει το τελικό σήμα για να ολοκληρωθεί η συμφωνία.
Ποια συμφωνία; Την πρόταση των δανειστών, την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης ή κάτι αντίστοιχο του email Χαρδούβελη; Εδώ καλούνται να πάρουν θέση υπεύθυνα και χωρίς κραυγές όλα τα κόμματα της βουλής. Και να πουν ακριβώς τι θέλουν και πρωτίστως φυσικά η κυβέρνηση η οποία έχει και την ευθύνη της διαπραγμάτευσης. Όλα τα άλλα είναι παράταιρα.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό ακούγονται φωνές ότι και ο Τσίπρας να θέλει δεν το αφήνει το κόμμα και τον τραβάει από το μανίκι. Αυτή είναι μια εύκολη ανάγνωση. Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι εάν έρθει μια συμφωνία και ανάψει το πράσινο φως το υπουργικό συμβούλιο, τότε – ανεξάρτητα από αντιρρήσεις και ενστάσεις θα περάσει και από τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ. Και το κυριότερο ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν θα φέρει προς ψήφιση μια συμφωνία η οποία εκ προτέρων θα έχει απορριφθεί όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες αλλά και από τους πολίτες.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ἡ δύσκολη Κυριακή

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ
Μίλτος Σαχτούρης

Μεθώ και αναπνέω

Tο μαυσωλείο των πεσόντων, προσκυνώ.
Στη παγωνιά του σκότους, πέφτω και συνθλίβομαι. Μια ίντσα από το μπόι μου, μετρώ. Σπιθαμή με σπιθαμή αναπολώ
τους παγωμένους δρόμους
των ανδραγαθημάτων. Τα ίχνη αίματος. Τα σημάδια του έρωτα. Διαλύω την ομίχλη στη λεωφόρο της Αγίας Πετρούπολης. Μαζεύω τα παράσημα των επαναστατών. Πετάω τους τίτλους τιμής των γραφειοκρατών. Εγώ, ο αχρείος, μεθώ και αναπνέω.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)