Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα «σκονάκια» του 2012

Oλα δείχνουν ότι οι εμπνευστές της στρατηγικής του φόβου ηττήθηκαν, αν και ποτέ δεν μπορείς να μιλάς με βεβαιότητα. Η επαναφορά των εκλογικών διλημμάτων του 2012, με ένα άτεχνο και άγαρμπο τρόπο, φαίνεται πως δεν βρίσκει ευήκοα ώτα στο εκλογικό ακροατήριο. Οι αιτίες πολλές και δεν έχουν σχέση μόνο με όσα ίσως κανείς μπορεί αβασάνιστα να υποστηρίξει, ότι δηλαδή ένα μεγάλο μέρος των πολιτών δεν έχει τίποτα σήμερα να χάσει.
Οι απειλές και οι εκφοβισμοί, η ανάσυρση θεμάτων που κάλλιστα θα μπορούσαν να συζητηθούν σε μη προεκλογική περίοδο, ακόμη και η επίκληση των... εικόνων δείχνουν αδυναμία και ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων. Η ΝΔ επιχείρησε να κάνει μισό βήμα, προσπαθώντας να φρεσκάρει την προεκλογική της καμπάνια, αλλά παρέμεινε κολλημένη στη στρατηγική του εκφοβισμού. Επί της ουσίας, μέχρι σήμερα διεξάγει μία αρνητική καμπάνια, επικεντρώνοντας στον βασικό της πολιτικό αντίπαλο. Πολλοί έχουν πει ότι δεν μπορείς να αντιγράφεις το παρελθόν. Δεν μπορείς να μεταφέρεις αυτούσια μια προεκλογική καμπάνια του 2012 στο 2015, όταν στο μεσοδιάστημα έχουν συμβεί πολλά, κυρίως στη λεγόμενη μεσαία και μικρομεσαία τάξη.
Mετά την κωμωδία, γιατί περί κωμωδίας πρόκειται, με τα εκλογικά συνθήματα ότι «θα μας διώξουν από το ευρώ», οι εμπνευστές αυτής της άχαρης εκστρατείας έβγαλαν από την προεκλογική τους φαρέτρα εξαπτέρυγα και... εικόνες. Eνα ακόμη -μοιραίο (;)- λάθος είναι η απόφαση του πρωθυπουργού να μη δεχθεί την τηλεοπτική αντιπαράθεση με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η υπεροχή των επιχειρημάτων σου, ακόμη και αν χαρακτηρίζεις τον πολιτικό σου αντίπαλο με οξύτατους χαρακτηρισμούς, αντικειμενικά σε οδηγεί αυτόματα σε μία ευθεία αντιπαράθεση ενώπιον του ελληνικού λαού. Εκτός και αν πλέον έχεις καταλάβει ότι ο φόβος υποχωρεί και μια νέα πολιτική πραγματικότητα μπορεί να καταγραφεί το βράδυ των εθνικών εκλογών.
Ωστόσο, πεδίο δόξης λαμπρόν είναι η επόμενη μέρα των εκλογών. Καθώς όλες οι πολιτικές δυνάμεις πιο ψύχραιμες πρέπει να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους σε αυτά που θα έπρεπε να συζητούν τώρα. Τη νέα πορεία διεκδίκησης και ανόρθωσης της Ελλάδας. Eνα ζήτημα εθνικό που αφορά όλους τους Eλληνες.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ἡ δύσκολη Κυριακή

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ
Μίλτος Σαχτούρης

Μεθώ και αναπνέω

Tο μαυσωλείο των πεσόντων, προσκυνώ.
Στη παγωνιά του σκότους, πέφτω και συνθλίβομαι. Μια ίντσα από το μπόι μου, μετρώ. Σπιθαμή με σπιθαμή αναπολώ
τους παγωμένους δρόμους
των ανδραγαθημάτων. Τα ίχνη αίματος. Τα σημάδια του έρωτα. Διαλύω την ομίχλη στη λεωφόρο της Αγίας Πετρούπολης. Μαζεύω τα παράσημα των επαναστατών. Πετάω τους τίτλους τιμής των γραφειοκρατών. Εγώ, ο αχρείος, μεθώ και αναπνέω.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)