Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το σχήμα μεταξύ Κουβέλη, Μεϊμαράκη ή Διαμαντούρου

Από την Ρωξάνη και τον Μεγαλέξανδρο, στον Φώτη Κουβέλη και στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Μίξερ. Όλα μαζί.
Και όταν θα έρθουν τα πρώτα φθινοπωρινά πρωτοβρόχια και κάτσει η σκόνη, θα αναλογιστούμε, τι είχαμε και τι χάσαμε. Ένα μικρό και σύντομο απολογισμό. Όσο μας επιτρέπει η καθημερινότητα.
Και η αψεγάδιαστη εικόνα της μικρής Πόλης.
Δεν υπάρχουν περιθώρια. Ούτε προβληματισμοί για τον διάδοχο του Κάρολου Παπούλια. Υπό άλλες συνθήκες προφανώς, θα το ρίχναμε στο καλαμπούρι. Θα μετράγαμε το μπόι των υποψηφίων
Θα ρίχναμε στη ζυγαριά πρόσωπα και αντιλήψεις.
Θα περνάγαμε από κρησάρα σπουδαίες δηλώσεις μεγάλων ανδρών. Που με ύφος περισπούδαστο, μας κουνούν το δάχτυλο, και μας υποδεικνύουν πρόσωπα, μιας άλλης εποχής.

Διαβάζω απόσπασμα από το Ποίημα “το σχήμα μου” του Μιχάλη Κατσαρού

Κάποτε θ᾿ άνεβούμε καθώς προζύμι
ό σιδερένιος κλοιός θά ραγιστεῖ
τά όρη σας ὅπως πυκνά σύννεφα θά χωριστούν
οί κόσμοι θά τρίξουν
στὶς ἔντρομες αἴθουσες οί ρήτορες θά
σωπάσουν
καὶ θ᾿ άκουστεῖ ή φωνή μου:
«Οί νέοι πρίγκιπες μέ σάλπιγγες καί νέες
στολές
οί νέοι συμβουλάτορες οί νέοι παπάδες
οί πρόεδροι καί τά συμβούλια καί οί έπιτροπές
ὅλοι οί μάγοι προφεσόροι...»
Περιμένετε αύτή τή φωνή.
Ἔτσι θ᾿ άρχίζει.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ἡ δύσκολη Κυριακή

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ
Μίλτος Σαχτούρης

Μεθώ και αναπνέω

Tο μαυσωλείο των πεσόντων, προσκυνώ.
Στη παγωνιά του σκότους, πέφτω και συνθλίβομαι. Μια ίντσα από το μπόι μου, μετρώ. Σπιθαμή με σπιθαμή αναπολώ
τους παγωμένους δρόμους
των ανδραγαθημάτων. Τα ίχνη αίματος. Τα σημάδια του έρωτα. Διαλύω την ομίχλη στη λεωφόρο της Αγίας Πετρούπολης. Μαζεύω τα παράσημα των επαναστατών. Πετάω τους τίτλους τιμής των γραφειοκρατών. Εγώ, ο αχρείος, μεθώ και αναπνέω.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)