Ανώνυμο

Ξεχάσαμε να κοιτάμε ψηλά

Από τα κάγκελα της σκέψης μας

Βλέπουμε αλλά μόνο ακούμε

Ακούμε αλλά μόνο ξέρουμε

Ξέρουμε αλλά μόνο ξεχνάμε

J. T.

“Σας μιλώ εγώ ο ξένος”

 

Θραύσματα ήχου, σιωπές στο βάθος των αιώνων.

Αντίρροπες φωνές αποθανόντων, ηρώων και νοικοκυραίων.

Πόλη χρωμάτων, θυμάτων και βαλκανικών χρωματισμών.

Πλούσια γη, με νεκρούς, ήρωες και αντιήρωες.

Στα μονοπάτια των αιώνων, στα βρώμικα στενά της Άνω Πόλης.

Όλα αλλάζουν και όλα μοιάζουν.

Αναμνήσεις και σκονισμένα βιβλία.

Στενά σοκάκια και μεγάλοι λεωφόροι.

Στη προκυμαία, πάνω στα λασπωμένα πλακάκια.

Μια ριξιά, ένα σύνθημα, το αεράκι και το πλοίο στο βάθος της Θάλασσας.

Κάτι έχει μείνει από τις μνήμες μια άλλης εποχής.

Στρεβλές και θολές εικόνες κουβαλούν στους σκυφτούς ώμους.

Κάθε ρυτίδα και ένα σημάδι.

Κάθε φωνή στα στενά της πόλης και ένα σήμα.

Τρίκυκλα γυρνάνε σαν φαντάσματα.

Ποιος ξέρει την ιστορία της πόλης;

Ποιος χωρίζει την ήρα από το σιτάρι;

Αξίζει ο κόπος να κάνεις απολογισμό αιώνων, σημάτων και νευμάτων;

 

Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος».

Σπρώχνω μια τρίχα από το πέτο, κοιτώ από ψηλά την πόλη.

Σε πρώτο πρόσωπο, με αλληγορίες σήματα και καπνούς.

 

Ασχημονώ, οργίζομαι, σφραγίζω στόματα που ξερνούν μίσος.

Ζω μεταμφιεσμένος σε μια άλλη εποχή. Εκεί ψηλά, στην Πάνω Πόλη.

Μεταφέρομαι στους αιώνες σαν άλλος πειρατής ερώτων και ονείρων.

 

Σε συντρίμμια, φωτιές, στάχτες. Έτος 1917.

Ψάχνω μια νέα πόλη αρρωστημένη, που θάβει την ιστορία της μέσα σε πηγάδια πολυκατοικιών.

Σμιλεύω τον χρόνο, χρωματίζω προσόψεις και ουρανούς.

Καταρράκτης αισθημάτων, ιδρυτών και ανήμπορων ποιητών.

 

Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος».

Μετρώντας πόντο με πόντο τα όνειρά σας.

Χωρίς αναστολές, στριμώχνοντας τον χρόνο σε δευτερόλεπτα.

Πλιάτσικο κάνω, αντάρα σηκώνω, σβήνω αποτυπώματα.

 

Φωτογραφίζω φώτα και ονειρώξεις, τρελαμένα σπασίματα και ποδοβολητό.

Τροχήλατη βαλίτσα, γεμάτη βιβλία, σχέδια και μολύβια.

Ακούω ψιθύρους σε κάθε γωνιά, αναζητώ ένοχα βλέμματα.

 

Ίκαρος πάνω από τα σύννεφα, λοξεύω τον χρόνο.

Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος».

Προίκα είναι η ιστορία. Τα γράμματα και τα σημάδια σε τείχους.

Των ξένων οι εθνότητες και οι λαλιές.

Μετράνε χρόνια, πολέμους, πάθη και απελευθερώσεις.

Διωγμούς και αποτυπώματα πάνω στα κορμιά.

 

Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος»

Πάνω στις ράγες της ιστορίας.

Χωρίς συμπλέγματα και ενοχές.

Σκουπίζω ιδρώτες και δάκρυα.

Παραμονεύω αδέξιους και παράνομους έρωτες.

Σμιλεύω τον χρόνο πάνω στα τείχη.

Φωτογραφίζω τα φθαρμένα παπούτσια.

Αναθεωρώ χρονογραφήματα και ιστορίες.

Εβραίοι, Βούλγαροι, Τούρκοι και Έλληνες.

Στην αγορά σμίγω ψυχές και σώματα.

Πανηγύρι είναι. Σε σάρκα μία.

 

Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος».

Σε πρώτο πρόσωπο, μιλώ.

Αναιδέστατος και είρων.

 

Ἡ δύσκολη Κυριακή

Ἀπ᾿ τὸ πρωὶ κοιτάζω πρὸς τ᾿ ἀπάνω ἕνα πουλὶ καλύτερο
ἀπ᾿ τὸ πρωὶ χαίρομαι ἕνα φίδι τυλιγμένο στὸ λαιμό μου

Σπασμένα φλυτζάνια στὰ χαλιὰ
πορφυρὰ λουλούδια τὰ μάγουλα τῆς μάντισσας
ὅταν ἀνασηκώνει τῆς μοίρας τὸ φουστάνι
κάτι θὰ φυτρώσει ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ χαρά
ἕνα νέο δέντρο χωρὶς ἀνθοὺς
ἢ ἕνα ἁγνὸ νέο βλέφαρο
ἢ ἕνας λατρεμένος λόγος
ποῦ νὰ μὴ φίλησε στὸ στόμα τὴ λησμονιά

Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο

Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ

Μίλτος Σαχτούρης 

Ο ήχος της λάμψης

Το τέλος.

Η αρχή.

Μερικά δευτερόλεπτα ζωής.

Όπως ένα νήμα που τεντώνεις και σπάει.

Ο κρότος, ανάμεσα σε δυο ζωές.”.

Υποψία ποιήσεως

Βήματα και σκέψεις ένα.

Αργόσυρτο βάδισμα, αργό έργο το όνειρο.

Αηδία. Βαρεμάρα.

Χτυπάω τα πλήκτρα, ψάχνοντας λέξεις.

Έγραψα βήματα, πρόσθεσα σκέψεις.

Παύση.

Έδεσα το βάδισμα με το όνειρο.

Και ξαφνικά είδα μπροστά μου την αηδία και την βαρεμάρα.

Δύσκολο να δέσουν.

Ασπόνδυλα, φλύαρα και ανούσια ποιήματα.

Για ανεπίδεκτους μαθήσεως υποψήφιους σατράπες.

Γράφω.

Υποψία ποιήσεως και στιχουργημάτων.

Όλα σε ένα.

27-7-2014 2.30 μ.μ.

Λεωφόροι(δρόμοι) ονείρων

Οι λεωφόροι και οι δρόμοι, σχηματίζουν ημικύκλια, διακλαδίζονται

σαν απείθαρχα στρατιωτάκια.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Όποιο δρόμο και να πάρεις, στο τέλος μπορεί να βρεθείς στο ίδιο σημείο.

Όπως τα σύννεφα που αιωρούνται, χορεύοντας σε ρυθμούς σουίνγκ.

Και ξαφνικά χάνονται και διαλύοντα, σαν όνειρο. Και πάλι, όμως, κάπου στην άκρη του ορίζοντα εμφανίζονται.

Λαβύρινθος ονείρων και οραμάτων.

Κάπως έτσι, θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις.

Το σημείο μηδέν.

Με πινακίδες δεξιά και αριστερά. Ψιλά γραμματάκια, που παραπέμπουν σε προορισμούς

Στην κόλαση και τον παράδεισο.

Αν διαλέξεις το σωστό δρόμο ελάχιστη σημασία έχει.

Το ταξίδι μετράει.

Ο προορισμός γράφεται στο μητρώο σου.

Στη τελευταία σελίδα ενός άγραφου βιβλίου, εντυπώσεων και αναμνήσεων.

Σελίδα, σελίδα γράφεις το ταξίδι.

Σημεία, στίξεις, θαυμαστικά και παραγράφους.

Ανοίγεις και το κλείνεις.

Μετράς αποστάσεις, επιλέγεις λεωφόρους και δρόμους.

Είναι σαν την ρουλέτα την τύχης. Όπως στρίβεις ένα νόμισμα.

Άγνωστος ο δρόμος. Στο βάθος τίποτα δεν φαίνεται.

Παρά μόνο αχνά πατήματα ονείρων.

22-7-2014 Πογωνιά

Αναζητώ

Αναζητώ τον άλλο μου εαυτό.

Το φρικαλέο όραμα των γήινων συνόρων.

Αναζητώ αυτούς που σπρώχνουν συθέμελα το σύμπαν.

Παράδοξες αρχές. Ομοιότητες και ταυτίσεις.

Μερμήγκια, αετούς και κηφήνες.

Αναζητώ αυτούς που σέρνουν το βήμα τους.

Τα λερωμένα όνειρα.

Αναζητώ οράματα και φαντασιώσεις.

Όνειρα και φευγαλέες ματιές.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)

Το υπόγειο-Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Στις αναμνήσεις  κάθε ανθρώπου υπάρχουν πράγματα που δεν  τα εμπιστεύεται σ΄όλο  τον κόσμο, αλλά μόνο στους  φίλους του. Υπάρχουν  άλλα που δεν τα εμπιστεύεται  στους φίλους του, τα λέει μονάχα στον εαυτό του, κι αυτό στα κρυφά. Και τέλος, υπάρχουν κι εκείνα που ο άνθρωπος φοβάται να τα ομολογήσει και στον ίδιο του τον εαυτό και τέτοια λογής  πράγματα μαζεύονται πολλά σε κάθε καθωσπρέπει άνθρωπο.

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι

Βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Η διαπραγμάτευση πλέον έχει λάβει σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά καθώς από τα χέρια των τεχνοκρατών η διαπραγμάτευση έχει περάσει σε κορυφαίο επίπεδο. Οι επικοινωνιακές τακτικές πλέον ξεπερνιούνται και εδώ που έχουμε φτάσει όλοι οι “παίκτες” πρέπει να ανοίξουν τα χαρτιά τους. Μετράμε ώρες και μέρες πριν από τις κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Οι δανειστές της χώρας μας λένε – τυπικά- ότι δεν υπάρχουν τελεσίγραφα αλλά ο κόμπος έχει φτάσε στο χτένι. Η πρόταση των “θεσμικών εταίρων” προς την ελληνική κυβέρνηση ήταν αναμενόμενο να απορριφθεί. Καθώς το πλαίσιο των όρων που θέτουν για να αποδεχθεί η ελληνική πλευρά ξεπερνά ακόμη και τους πιο αισιόδοξους που υποστήριζαν ότι μπορεί να υπάρξει ένας αμοιβαία επωφελής συμβιβασμός.

Μία συμφωνία η οποία θα γυρίζει την χώρα στη δεκαετία του 60, δεν γίνεται αποδεκτή όχι μόνο από την κυβέρνηση αλλά κυρίως από τους πολίτες η οποία θα κληθούν και πάλι να αναλάβουν τα σκληρά βάρη. Μέσα στο πλαίσιο αυτό καταγράφονται απόψεις πως ούτε η κοινωνία, ούτε η οικονομία αντέχουν  ένα αδιέξοδο με απρόβλεπτες και κυρίως οδυνηρές επιπτώσεις. Καλούν δε τον πρωθυπουργό – ως έχων την συνολική ευθύνη, χωρίς άλλες καθυστερήσεις να αποφασίσει και να δώσει το τελικό σήμα για να ολοκληρωθεί η συμφωνία.

Ποια συμφωνία; Την πρόταση των δανειστών, την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης ή κάτι αντίστοιχο του email Χαρδούβελη; Εδώ καλούνται να πάρουν θέση υπεύθυνα και χωρίς κραυγές όλα τα κόμματα της βουλής. Και να πουν ακριβώς τι θέλουν και πρωτίστως φυσικά η κυβέρνηση η οποία έχει και την ευθύνη της διαπραγμάτευσης. Όλα τα άλλα είναι παράταιρα.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό ακούγονται φωνές ότι και ο Τσίπρας να θέλει δεν το αφήνει το κόμμα και τον τραβάει από το μανίκι. Αυτή είναι μια εύκολη ανάγνωση. Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι εάν έρθει μια συμφωνία και ανάψει το πράσινο φως το υπουργικό συμβούλιο, τότε – ανεξάρτητα από αντιρρήσεις και ενστάσεις θα περάσει και από τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ. Και το κυριότερο ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν θα φέρει προς ψήφιση μια συμφωνία η οποία εκ προτέρων θα έχει απορριφθεί όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες αλλά και από τους πολίτες.

Το “μικρό” λάθος του ΔΝΤ

Τι και αν έκανες ένα “μικρό λάθος”, σημασία έχει να υπηρετείς σταθερά την πολιτική σου, ακόμη και αν η ύφεση εκτοξεύεται πάνω από το προσδοκώμενο. Πριν από τρεις μέρες, ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις κυβέρνησης με τους θεσμικούς εταίρους, μεταξύ άλλων χαρακτήρισε “γενναιόδωρο” το συνταξιοδοτικό σύστημα, μίλησε για περικοπές στους δημοσίους υπαλλήλους αλλά και περισσότερα διαρθρωτικά μέτρα για μία “βιώσιμη ανάπτυξη μεσοπρόθεσμα”. Δηλαδή για όσους δεν κατάλαβαν όχι μόνο δεν είναι αξιόπιστα τα μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης αλλά χρειάζεται περισσότερη λιτότητα.
Για όσους δεν τον γνωρίζουν ο Ολιβιέ Μπλανσάρ πριν από περίπου δύο χρόνια είχε παραδεχτεί ότι ο πολλαπλασιαστής που χρησιμοποιήθηκε στο πρώτο Μνημόνιο ήταν λανθασμένος. Με αποτέλεσμα να πέσει έξω από τις προβλέψεις που είχαν για την ελληνική οικονομία. Την περίοδο του πρώτου μνημονίου, αλλά και μετά το Ινστιτούτο της ΓΣΕΕ είχε προειδοποιήσει για ανεργία 30% και πολλά άλλα και δυστυχώς επαληθεύτηκε. “Το μνημόνιο θα μπορούσε να αποφευχθεί, η τρόικα βάσισε τις πολιτικές της, σε λάθος στοιχεία” δήλωσε στην εξεταστική επιτροπή για τα μνημόνια ο Σάββας Ρομπόλης. «Τους προειδοποιούσαμε για ανεργία 30% λόγω των υφεσιακών μέτρων και μας απαξιώναν λέγοντας πως αν φτάσει η ανεργία στο 30% θα γίνει επανάσταση στην Ελλάδας» είπε. Ας κρατήσουμε μία ακόμη αναφορά του Σάββα Ρομπόλη για λάθος συνταγή του ΔΝΤ η οποία βασίζεται σε δύο πυλώνες. Την αναδιάρθρωση του χρέους και την υποτίμηση του νομίσματος. Εκτιμώντας πως αν εφαρμοσθεί η συνταγή του ΔΝΤ – όπως έγινε στην Λατινική Αμερική – θα έχουμε διαχείριση φτωχοποίησης του πληθυσμού. 
Ο κ. Μπλανσάρ ο οποίος αναμένεται να αποχωρήσει από το ΔΝΤ τα κατάφερε μια χαρά... Η ύφεση από το προσδοκώμενο 3,3% έφτασε στο 24%, οι άνεργοι πέρασαν το ένα εκατομμύριο, χιλιάδες μαγαζιά έκλεισαν, χρεοκοπημένα Ταμεία. Το πείραμα απέτυχε. Αλλά θέσεις και απόψεις πως δεν υπήρχαν άλλες επιλογές, παρά μόνο η χρεωκοπία. Οι θεωρίες περί αχαρτογράφητων υδάτων, δεν μειώνουν τις πολιτικές ευθύνες, ούτε φυσικά απαλλάσσουν όσους με περισσή θέρμη είναι υπερασπιστές των πιο σκληρών μνημονιακών πολιτικών.

Όνειρα θερινής νυκτός

Η απουσία κατανόησης της πολιτικής πραγματικότητας αλλά και του οικονομικού περιβάλλοντος, όλο και περισσότερο κακοφορμίζει καθώς βλέπουμε πολιτικούς να μετατρέπονται σε σχολιαστές, υποκαθιστώντας τον ρόλο δημοσιογράφων αλλά και δημοσιολόγων. Η αδυναμία άντλησης συμπερασμάτων στα χρόνια της κρίσης και κυρίως η ανυπαρξία παραγωγής πολιτικής, αναγκάζει κόμματα και εκπροσώπους τους να αλλάζουν ρόλους, να καταγράφουν την πραγματικότητα, όπως πολλές φορές κάκιστα κατανοούν, και κυρίως να εκφράζουν δημόσια τις επιθυμίες τους. Τι είδαμε τα τελευταία χρόνια;

Το σύστημα να βρίσκεται σε βαθιά κρίση και τις παραδοσιακές συστημικές δυνάμεις να είναι ανίκανες να δημιουργήσουν εκείνες τις διόδους για να μεταφέρουν τα λαϊκά αιτήματα. Η πτώση της ηγεμονικής τους ικανότητας έδωσε τη δυνατότητα να αναπτυχθούν άλλες δυνάμεις και από τα δεξιά αλλά και από τα αριστερά. Η εικόνα αυτή λίγο ή πολύ καταγράφεται πλέον και σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Η ανάγνωση της σημερινής πολιτικής συγκυρίας με όρους παλαιάς κοπής, από συστημικές πολιτικές δυνάμεις, τις εγκλωβίζει σε ένα άχαρο ρόλο πολιτικού σχολιαστή. Και έτσι αδυνατούν να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχει θέμα επιστροφής στην “κανονικότητα” της κυβερνητικής εναλλαγής με όμοια πολιτικά κόμματα, όπως γινόταν μέχρι τις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Βλέπουμε λοιπόν, μόλις σε ένα διάστημα τεσσάρων μηνών να επανέρχονται σενάρια για ένα μικρό διάλειμμα στην πολιτική ιστορία του τόπου από δυνάμεις που δεν μπορούν να κατανοήσουν όχι μόνο το μήνυμα της κάλπης της 25ης Ιανουαρίου αλλά και τις ανακατατάξεις που έχουν σημειωθεί στο κοινωνικό επίπεδο. Ταυτόχρονα η άγνοια για το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί αντικατοπτρισμούς σε εκείνες τις δυνάμεις, παλαιές αλλά και “νέες” καθώς ονειρεύονται διασπάσεις, συγκρούσεις ανελέητες με πολιτικό επίδικο “ευρώ ή δραχμή”. Είναι χαρακτηριστικό ότι πλείστες των δηλώσεων πολιτικών έχουν ως σημείο αναφοράς την διαπάλη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει μιας ενδεχόμενης συμφωνίας, καθώς εκφράζουν διακαώς την επιθυμία τους, που δεν είναι άλλη να βάλουν πόδι στην κυβερνητική εξουσία.

Να το επαναλάβουμε. Άλλο η επιθυμία και άλλο η πραγματικότητα. Και αυτό επισήμανε και ο συγγραφέας Πάολο Κοέλιο με το πλέον απλό και κατανοητό τρόπο. Δηλαδή, “η επιθυμία δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που φαντάζεσαι”.

Η δημιουργική ασάφεια της αντιπολίτευσης

Ωραία πολλά λένε και γράφονται για την “δημιουργική ασάφεια” της κυβέρνησης, αλλά για την... γκροτέσκο στάση της αντιπολίτευσης “δεν ανοίγει μύτη”. Τα παραδείγματα είναι πολλά, αρκεί κανείς προσεχτικά διαβάσει δηλώσεις και συνεντεύξεις αρχηγών αλλά και στελεχών κομμάτων που βρίσκονται απέναντι στην κυβέρνηση. Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, ζητάνε από την κυβέρνηση να σταματήσει τα επικοινωνιακά κόλπα, ζητώντας να υπάρξει συμφωνία με τους θεσμικούς εταίρους γιατί η χώρα πάει στα... βράχια. Η ΝΔ ζητά εδώ και τώρα συμφωνία για να σταματήσει ο κύκλος της αβεβαιότητας ενώ την ίδια στιγμή το Ποτάμι ζητά συμφωνία αλλά ταυτόχρονα επισημαίνει ότι “ο λαός όμως δεν έχει δώσει λευκή επιταγή στο σύμπλεγμα ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για να «δέσει» τη χώρα με ένα νέο μνημόνιο”. 
Από την πλευρά της Χαριλάου Τρικούπη το μήνυμα προς στην κυβέρνηση είναι ότι “πρέπει, επιτέλους, να σταματήσει τα ψέματα, να σταματήσει τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και να προχωρήσει, τις επόμενες μέρες, σε μια συμφωνία. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος”. Τι καταλαβαίνουμε; Τίποτα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζητάνε να υπάρξει συμφωνία, αλλά δεν βάζουν τα χέρια τους στην φωτιά. Μέχρι σήμερα κανένα κόμμα δεν έχει τοποθετηθεί συγκεκριμένα εάν συμφωνεί ή όχι με την μείωση των συντάξεων. Όσο για τα εργασιακά αρνούνται να τοποθετηθούν εάν επιθυμούν την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. 
Είναι και αυτό μια... “δημιουργική ασάφεια”. Σωστά επισήμανε χθες, ο Γ. Σαραντάκος από την στήλη “υστερόγραφο” του "Εθνους", ότι “η χώρα έχει αυτή την ώρα ανάγκη από ξεκάθαρες επιλογές και λύσεις”. Αλλά αυτή η επισήμανση δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Οι απλουστεύσεις και η επιχειρηματολογία ότι η ατέρμονη ανάλυση θυμίζει εν πολλοίς ένα σχολικό 15μελές (φωτογραφίζοντας την κυβέρνηση) κάθε άλλο παρά στηρίζεται σε στοιχεία και την σημερινή πραγματικότητα. Εν κατακλείδι για να υπάρξει συμφωνία χρειάζονται αμοιβαίες υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές. Αλλά και την σαφή στάση κομμάτων που έχουν στον αρμό τους τον κυβερνητισμό. Σύντομα πάντως θα κληθούν να πάρουν θέση και θα κριθούν πρωτίστως από τους ψηφοφόρους τους. 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο "Εθνος"