Έξι σημεία

 Αδυνατώ να πιστέψω στις επίγειες δυνάμεις, στους αλλόφρονες εξουσιαστές.

Αδυνατώ να υιοθετήσω βεβαιότητες, μεσαίους και μικρούς κήρυκες. 

Αδυνατώ να ενστερνιστώ νουθεσίες για καλά και κακά παιδιά. 

Ζω σε άλλο πλανήτη, ετερόφωτο του Δία.

Μέσα στο φως και το σκοτάδι, όπως εναλλάσσεται η νύχτα με την μέρα.    

Αδυνατώ να ακολουθήσω ετερόφωτους προφήτες. 

Η Ζωή

 

Το πιο ωραίο όνομα είναι η Ζωή.

Όπως μία αστραπή που για λίγα δευτερόλεπτα φωτίζει τον ουρανό.

Είναι η Ζωή ένα ουράνιο τόξο που σπάνια το βλέπεις.

Ακόμη και όταν αγκομαχάς και νιώθεις παρατημένος.

Και είσαι έρμαιο γεγονότων και ασπόνδυλων συμπράξεων.  

Ευελπιστώ

Περιμένω ΝΑ ΕΝΤΑΦΙΑΣΤΟΥΝ τα ιερά και τα όσια.

Περιμένω τους ευπατρίδες και τους διανοούμενους ΝΑ ΣΤΕΡΞΟΥΝ ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ

Περιμένω όσους προσκυνούν τους αγίους, γονυπετείς, χωρίς ίχνος ντροπής.

Περιμένω τα πουλιά να μεταναστεύσουν και τους πλούσιους να πτωχεύσουν.

Περιμένω την Δευτέρα Παρουσία, ΤΗΝ ΓΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ως άλαλος ρήτορας ΠΟΥ ΠΡΟΣΔΟΚΑ να έρθει η άνοιξη. 

Περιμένω την άδολη εξουσία να μοιράσει τα ιμάτιά της.

Περιμένω ηθοποιούς να αλλάξουν πρόσωπα και την Εκκλησία να μοιράσει τα χρυσοποίκιλτα υφάσματά της.

Περιμένω την άνοιξη, τα κελαηδίσματα και τα ζευγαρώματα.

Περιμένω ως άλλος προφήτης η γη να πρασινίσει.

Περιμένω ο έρωτας να μετουσιωθεί σε πράξη.

Περιμένω ως νέος φύλακας να διαφυλάξω όσους ξέρουν αλλά δεν μπορούν.   

Σε νιώθω

Σε νιώθω. Ωραία, μαζί είμαστε. Ακούς τις τα σήμαντρα. Τις καμπάνες.

Εγώ τα ακούω.

Δεν απαντάς.

Δεν βάζω ερωτητικό.

Δεν θέλω.

Αγαπώ.

Νιώθω τις φωνές, την βουή. Κάτι σαν θρόισμα…

Αναπολώ και ονειρεύομαι.

Όνειρα, και όταν ξυπνάω. Βυθίζομαι.

Αυτά και άλλα πολλά. Πολλά θέλω να γράψω .

Και Να σου πω.

Σε αγαπώ.

Ανώνυμο

Ξεχάσαμε να κοιτάμε ψηλά

Από τα κάγκελα της σκέψης μας

Βλέπουμε αλλά μόνο ακούμε

Ακούμε αλλά μόνο ξέρουμε

Ξέρουμε αλλά μόνο ξεχνάμε

J. T.

“Σας μιλώ εγώ ο ξένος”

 

Θραύσματα ήχου, σιωπές στο βάθος των αιώνων.

Αντίρροπες φωνές αποθανόντων, ηρώων και νοικοκυραίων.

Πόλη χρωμάτων, θυμάτων και βαλκανικών χρωματισμών.

Πλούσια γη, με νεκρούς, ήρωες και αντιήρωες.

Στα μονοπάτια των αιώνων, στα βρώμικα στενά της Άνω Πόλης.

Όλα αλλάζουν και όλα μοιάζουν.

Αναμνήσεις και σκονισμένα βιβλία.

Στενά σοκάκια και μεγάλοι λεωφόροι.

Στη προκυμαία, πάνω στα λασπωμένα πλακάκια.

Μια ριξιά, ένα σύνθημα, το αεράκι και το πλοίο στο βάθος της Θάλασσας.

Κάτι έχει μείνει από τις μνήμες μια άλλης εποχής.

Στρεβλές και θολές εικόνες κουβαλούν στους σκυφτούς ώμους.

Κάθε ρυτίδα και ένα σημάδι.

Κάθε φωνή στα στενά της πόλης και ένα σήμα.

Τρίκυκλα γυρνάνε σαν φαντάσματα.

Ποιος ξέρει την ιστορία της πόλης;

Ποιος χωρίζει την ήρα από το σιτάρι;

Αξίζει ο κόπος να κάνεις απολογισμό αιώνων, σημάτων και νευμάτων;

 

Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος».

Σπρώχνω μια τρίχα από το πέτο, κοιτώ από ψηλά την πόλη.

Σε πρώτο πρόσωπο, με αλληγορίες σήματα και καπνούς.

 

Ασχημονώ, οργίζομαι, σφραγίζω στόματα που ξερνούν μίσος.

Ζω μεταμφιεσμένος σε μια άλλη εποχή. Εκεί ψηλά, στην Πάνω Πόλη.

Μεταφέρομαι στους αιώνες σαν άλλος πειρατής ερώτων και ονείρων.

 

Σε συντρίμμια, φωτιές, στάχτες. Έτος 1917.

Ψάχνω μια νέα πόλη αρρωστημένη, που θάβει την ιστορία της μέσα σε πηγάδια πολυκατοικιών.

Σμιλεύω τον χρόνο, χρωματίζω προσόψεις και ουρανούς.

Καταρράκτης αισθημάτων, ιδρυτών και ανήμπορων ποιητών.

 

Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος».

Μετρώντας πόντο με πόντο τα όνειρά σας.

Χωρίς αναστολές, στριμώχνοντας τον χρόνο σε δευτερόλεπτα.

Πλιάτσικο κάνω, αντάρα σηκώνω, σβήνω αποτυπώματα.

 

Φωτογραφίζω φώτα και ονειρώξεις, τρελαμένα σπασίματα και ποδοβολητό.

Τροχήλατη βαλίτσα, γεμάτη βιβλία, σχέδια και μολύβια.

Ακούω ψιθύρους σε κάθε γωνιά, αναζητώ ένοχα βλέμματα.

 

Ίκαρος πάνω από τα σύννεφα, λοξεύω τον χρόνο.

Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος».

Προίκα είναι η ιστορία. Τα γράμματα και τα σημάδια σε τείχους.

Των ξένων οι εθνότητες και οι λαλιές.

Μετράνε χρόνια, πολέμους, πάθη και απελευθερώσεις.

Διωγμούς και αποτυπώματα πάνω στα κορμιά.

 

Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος»

Πάνω στις ράγες της ιστορίας.

Χωρίς συμπλέγματα και ενοχές.

Σκουπίζω ιδρώτες και δάκρυα.

Παραμονεύω αδέξιους και παράνομους έρωτες.

Σμιλεύω τον χρόνο πάνω στα τείχη.

Φωτογραφίζω τα φθαρμένα παπούτσια.

Αναθεωρώ χρονογραφήματα και ιστορίες.

Εβραίοι, Βούλγαροι, Τούρκοι και Έλληνες.

Στην αγορά σμίγω ψυχές και σώματα.

Πανηγύρι είναι. Σε σάρκα μία.

 

Σας μιλώ, εγώ ο «ξένος».

Σε πρώτο πρόσωπο, μιλώ.

Αναιδέστατος και είρων.

 

Ο ήχος της λάμψης

Το τέλος.

Η αρχή.

Μερικά δευτερόλεπτα ζωής.

Όπως ένα νήμα που τεντώνεις και σπάει.

Ο κρότος, ανάμεσα σε δυο ζωές.”.

Υποψία ποιήσεως

Βήματα και σκέψεις ένα.

Αργόσυρτο βάδισμα, αργό έργο το όνειρο.

Αηδία. Βαρεμάρα.

Χτυπάω τα πλήκτρα, ψάχνοντας λέξεις.

Έγραψα βήματα, πρόσθεσα σκέψεις.

Παύση.

Έδεσα το βάδισμα με το όνειρο.

Και ξαφνικά είδα μπροστά μου την αηδία και την βαρεμάρα.

Δύσκολο να δέσουν.

Ασπόνδυλα, φλύαρα και ανούσια ποιήματα.

Για ανεπίδεκτους μαθήσεως υποψήφιους σατράπες.

Γράφω.

Υποψία ποιήσεως και στιχουργημάτων.

Όλα σε ένα.

27-7-2014 2.30 μ.μ.

Λεωφόροι(δρόμοι) ονείρων

Οι λεωφόροι και οι δρόμοι, σχηματίζουν ημικύκλια, διακλαδίζονται

σαν απείθαρχα στρατιωτάκια.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Όποιο δρόμο και να πάρεις, στο τέλος μπορεί να βρεθείς στο ίδιο σημείο.

Όπως τα σύννεφα που αιωρούνται, χορεύοντας σε ρυθμούς σουίνγκ.

Και ξαφνικά χάνονται και διαλύοντα, σαν όνειρο. Και πάλι, όμως, κάπου στην άκρη του ορίζοντα εμφανίζονται.

Λαβύρινθος ονείρων και οραμάτων.

Κάπως έτσι, θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις.

Το σημείο μηδέν.

Με πινακίδες δεξιά και αριστερά. Ψιλά γραμματάκια, που παραπέμπουν σε προορισμούς

Στην κόλαση και τον παράδεισο.

Αν διαλέξεις το σωστό δρόμο ελάχιστη σημασία έχει.

Το ταξίδι μετράει.

Ο προορισμός γράφεται στο μητρώο σου.

Στη τελευταία σελίδα ενός άγραφου βιβλίου, εντυπώσεων και αναμνήσεων.

Σελίδα, σελίδα γράφεις το ταξίδι.

Σημεία, στίξεις, θαυμαστικά και παραγράφους.

Ανοίγεις και το κλείνεις.

Μετράς αποστάσεις, επιλέγεις λεωφόρους και δρόμους.

Είναι σαν την ρουλέτα την τύχης. Όπως στρίβεις ένα νόμισμα.

Άγνωστος ο δρόμος. Στο βάθος τίποτα δεν φαίνεται.

Παρά μόνο αχνά πατήματα ονείρων.

22-7-2014 Πογωνιά

Αναζητώ

Αναζητώ τον άλλο μου εαυτό.

Το φρικαλέο όραμα των γήινων συνόρων.

Αναζητώ αυτούς που σπρώχνουν συθέμελα το σύμπαν.

Παράδοξες αρχές. Ομοιότητες και ταυτίσεις.

Μερμήγκια, αετούς και κηφήνες.

Αναζητώ αυτούς που σέρνουν το βήμα τους.

Τα λερωμένα όνειρα.

Αναζητώ οράματα και φαντασιώσεις.

Όνειρα και φευγαλέες ματιές.

Λεωφόροι ονείρων

Οι λεωφόροι και οι δρόμοι, σχηματίζουν ημικύκλια, διακλαδίζονται

σαν απείθαρχα στρατιωτάκια.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο. 
Όποιο δρόμο και να πάρεις, στο τέλος μπορεί να βρεθείς στο ίδιο σημείο.
Όπως τα σύννεφα που αιωρούνται, χορεύοντας σε ρυθμούς σουίνγκ.
Και ξαφνικά χάνονται και διαλύονται, σαν όνειρο. Και πάλι, όμως, κάπου στην άκρη του ορίζοντα εμφανίζονται.
Λαβύρινθος ονείρων και οραμάτων.
Κάπως έτσι, θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις.
Το σημείο μηδέν. 

Με πινακίδες δεξιά και αριστερά. Ψιλά γραμματάκια, που παραπέμπουν σε προορισμούς 

Στην κόλαση και τον παράδεισο.
Αν διαλέξεις το σωστό δρόμο ελάχιστη σημασία έχει.
Το ταξίδι μετράει.
Ο προορισμός γράφεται στο μητρώο σου.
Στη τελευταία σελίδα ενός άγραφου βιβλίου, εντυπώσεων και αναμνήσεων.
Σελίδα, σελίδα γράφεις το ταξίδι.
Σημεία, στίξεις, θαυμαστικά και παραγράφους.
Ανοίγεις και το κλείνεις.
Μετράς αποστάσεις, επιλέγεις λεωφόρους και δρόμους.
Είναι σαν την ρουλέτα την τύχης. Όπως στρίβεις ένα νόμισμα.
Άγνωστος ο δρόμος. Στο βάθος τίποτα δεν φαίνεται.
Παρά μόνο αχνά πατήματα ονείρων.

Πλαστό νόμισμα

Πλαστό νόμισμα, εικονογραφημένο,

με στρατηλάτες και γραφειοκράτες.

Σε δύο όψεις, ίδια εικόνα.

Σκιαγραφήματα αχνά.

Από τη μία πλευρά οι ανασφαλείς.

Τα Βαποράκια μιας ανήμπορης εξουσίας.

Από την άλλη αυλοκόλακες, ρήτορες και κήνσορες.

Προσκολλημένοι σε ιμάντες.

Η εποχή δεν ταιριάζει στους Ιππείς του Ξέρξη.

Ούτε στους σταυροφόρους μιας άλλης εποχής.

Φορούν ενδυμασίες πολεμικές. Σέρνουν άλογα και πυρομαχικά.

Αναζητούν την γη της επαγγελίας.

Όλα στο όνομα του Πατρός.

¨Όψεις του ίδιου νομίσματος.

Η ρωγμή

Σπάω τους τοίχους και την σιωπή

στα χέρια μου κρατάω μια μικρή ρωγμή.

Ψάχνω στα όνειρα το φως

ψάχνω εσένα γονατιστός. 

 

Πέντε γραμμές στον τοίχο μικρές,

πέντε σειρές ιστορικές

Το α το β στο τοίχο λαμπρό,

το μέλλον είναι γραφτό. 

 

Πετάω στα σύννεφα και σε ακολουθώ.

Πέντε αράδες στυφές και πικρές, πέντε αράδες ιστορικές.

Σημάδι στο δρόμο, είναι γραφτό,

να βρω εσένα, λιακάδα το φως. 

 

Χλομιάζει το φως, φεύγω αλλιώς.

Το πιόνι

Σκίζω παράσημα και ...διπλώματα.

Φτύνω στον κόρφο όσο γλείφουν εξουσίες του παρόντος και του μέλλοντος.

Πετώ πάνω από γυμνοσάλιαγκες και ερπετά.

Κουνώ μαντήλι σε ανυπόληπτες συνειδήσεις.

Σε ανήμπορους στρατηλάτες και μεγαλόσχημους παράγοντες.

Μόνος πάνω από σύννεφα, στριμώχνομαι ανάμεσα σε κεραυνούς και ουράνια τόξα.

Ωραία ιστορία. Ωραία υπόθεση. Τέλεια ειπωμένη. Από τον καλύτερο παραμυθά.

Πως υφαίνεις μια ιστορία;

Μόνο με το προσωπικό σου συμφέρον. Κολλάς σαν βδέλλα σε κάθε εξουσία.

Πίνεις το αίμα....

Έρμαιο, και πιόνι αν και δεν το ξέρεις.

Τιμάρια ζητάς, ζήτουλας είσαι.

Ήσυχος

Νιώθω κενός, αέρας, σύννεφο και … καταιγίδα

Στριφτό τσιγάρο, δεν αναπολώ.

Δεν θέλω αναμνήσεις.

Μυρίζω μπαρούτι.

Την μυρουδιά των καμένων.

Βλέπω λουλούδια ν΄ανεμίζουν, φύλλα να στριμώχνονται, παρέες να ξεστρατίζουν.

Πετώ σε άλλα μήκη κύματος.

Ανάμεσα σε πρόχειρα σημειώματα και πεταμένα χαρτιά.

Εσύ και εγώ, μαζί.

Ιούνιος 2012

Βέβηλο χέρι

Βέβηλο χέρι.

Πως τολμάς.

Κόβεις και αποσπάς λέξεις, φράσεις και παραδείγματα.

Ιδέες, θεωρίες και παρομοιώσεις.

Ανακατεύεις στο μίξερ τα πρέπει και τα ίσως.

Βέβηλο χέρι.

Ποιος σε διατάσσει.

Να αναθεωρείς τον ίδιο σου τον εαυτό;

Διαδρομές, ιδεολογίες και απόψεις;

Εγκώμιο του έρωτα

Γυρεύω την γύρη, σταγόνες της βροχής.

Πετώ πάνω από κακόφημα σοκάκια.

Φωτογραφίζω ανομολόγητα πάθη και αμαρτίες.

Κολαστήρια γυναικών και ανδρών.

Αναζητώ βιβλίο ανοικτό χωρίς λέξεις και εικόνες.

Λέξεις κενές, έρωτα και ποίηση.

Ψάχνω χαμένους σαλτιμπάγκους και ανέραστους πολιτικούς.

Βυθίζομαι στο χάος, στην τάξη και στην αταξία.

Τρέφομαι, εγώ ο αχόρταγος με την σάρκα.

Κορμί με κορμί, όπως ο Αδάμ με την Εύα .

Πρόχειρα

Σημειώσεις μιας αράδας.

Τριών λέξεων και λίγων θαυμαστικών.

Συμπύκνωση νοημάτων και αφαιρέσεων.

Αόριστες απαντήσεις.

Τέλος.

Ωραία λέξη.

Τέλος, σημαίνει αρχή.

Απολογισμός σημαίνει βουτάς από τα σύννεφα.

Αρχή σημαίνει να αιωρείσαι,

να μετράς πόντο με πόντο το έδαφος.

Το σημείο εκκίνησης.

Ανάμεσα σε δυο ζωές

Πέρασμα του χρόνου, ανάμεσα σε δυο ζωές.

Τεντώνω τον χρόνο.

Ψάχνω γέροντες που τα ‘χουν τετρακόσια.

Νέους που πάσχουν από άνοια.

Φαινόμενα των καιρών

Σήψη και κατάπτωση.

Πλήρης αμνησία.

Φρενάρει το μυαλό.

Μπερδεύονται οι λέξεις με τα σήματα.

Η φωτιά με το νερό.

Ο χρόνος με το παρελθόν και το μέλλον.

Πάντα ένας εφιάλτης βασανίζει την ψυχή μας.

Η γοητεία της χλεύης

Γοητεύομαι με ανούσιες συζητήσεις.

Κουβεντολόι περί ανέμων και υδάτων.

Γοητεύομαι να παρακολουθώ συζητήσεις στο ναό της δημοκρατίας.

Με σκονάκια και ανταλλαγές μηνυμάτων και αισθημάτων.

Γοητεύομαι να διαβάζω προσωπικές ιστορίες ανιστόρητων παραμυθάδων.

Με επιπόλαιους χαρακτηρισμούς και λεκτικές υπερβάσεις.

Γοητεύομαι με την ιδέα να φτύσω όσους υμνούν την ελευθερία και την βιάζουν καθημερινά.

Τυχάρπαστους ρήτορες και κήνσορες.

Γοητεύομαι να γυρνάω την πλάτη μου σε ήρωες μιας χρήσης.

Θερμόαιμους και ανιστόρητους.