Αναζητώ

Αναζητώ τον άλλο μου εαυτό.

Το φρικαλέο όραμα των γήινων συνόρων.

Αναζητώ αυτούς που σπρώχνουν συθέμελα το σύμπαν.

Παράδοξες αρχές. Ομοιότητες και ταυτίσεις.

Μερμήγκια, αετούς και κηφήνες.

Αναζητώ αυτούς που σέρνουν το βήμα τους.

Τα λερωμένα όνειρα.

Αναζητώ οράματα και φαντασιώσεις.

Όνειρα και φευγαλέες ματιές.

Μιχάλης Κατσαρός. Ο ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας

Γεννημένος στην Κυπαρισσία το 1921, μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του ΚΚΕ, διαφώνησε αργότερα και τράβηξε τον δικό του μοναχικό δρόμο, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του -στις 21 Νοέμβρη 1998- ο ανυπότακτος ποιητής της ήττας και της αξιοπρέπειας.

Σας αραδιάζω τα εμπόδια:

η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων

η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος

οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές

οι φάμπρικες

ο Οχτώβρης του ‘17

το 1936

ο Δεκέμβρης του ’44…


Για τούτο θα παραμείνω με τα κουρέλια μου

όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση

όπως με γέννησε η απελευθέρωση των νέγρων

όπως με γέννησες μάνα μου Ισπανία

ένας σκοτεινός συνωμότης.

(από το «Κατά Σαδδουκαίων»)

Το υπόγειο-Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Στις αναμνήσεις  κάθε ανθρώπου υπάρχουν πράγματα που δεν  τα εμπιστεύεται σ΄όλο  τον κόσμο, αλλά μόνο στους  φίλους του. Υπάρχουν  άλλα που δεν τα εμπιστεύεται  στους φίλους του, τα λέει μονάχα στον εαυτό του, κι αυτό στα κρυφά. Και τέλος, υπάρχουν κι εκείνα που ο άνθρωπος φοβάται να τα ομολογήσει και στον ίδιο του τον εαυτό και τέτοια λογής  πράγματα μαζεύονται πολλά σε κάθε καθωσπρέπει άνθρωπο.

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι

Βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν. Η διαπραγμάτευση πλέον έχει λάβει σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά καθώς από τα χέρια των τεχνοκρατών η διαπραγμάτευση έχει περάσει σε κορυφαίο επίπεδο. Οι επικοινωνιακές τακτικές πλέον ξεπερνιούνται και εδώ που έχουμε φτάσει όλοι οι “παίκτες” πρέπει να ανοίξουν τα χαρτιά τους. Μετράμε ώρες και μέρες πριν από τις κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Οι δανειστές της χώρας μας λένε – τυπικά- ότι δεν υπάρχουν τελεσίγραφα αλλά ο κόμπος έχει φτάσε στο χτένι. Η πρόταση των “θεσμικών εταίρων” προς την ελληνική κυβέρνηση ήταν αναμενόμενο να απορριφθεί. Καθώς το πλαίσιο των όρων που θέτουν για να αποδεχθεί η ελληνική πλευρά ξεπερνά ακόμη και τους πιο αισιόδοξους που υποστήριζαν ότι μπορεί να υπάρξει ένας αμοιβαία επωφελής συμβιβασμός.

Μία συμφωνία η οποία θα γυρίζει την χώρα στη δεκαετία του 60, δεν γίνεται αποδεκτή όχι μόνο από την κυβέρνηση αλλά κυρίως από τους πολίτες η οποία θα κληθούν και πάλι να αναλάβουν τα σκληρά βάρη. Μέσα στο πλαίσιο αυτό καταγράφονται απόψεις πως ούτε η κοινωνία, ούτε η οικονομία αντέχουν  ένα αδιέξοδο με απρόβλεπτες και κυρίως οδυνηρές επιπτώσεις. Καλούν δε τον πρωθυπουργό – ως έχων την συνολική ευθύνη, χωρίς άλλες καθυστερήσεις να αποφασίσει και να δώσει το τελικό σήμα για να ολοκληρωθεί η συμφωνία.

Ποια συμφωνία; Την πρόταση των δανειστών, την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης ή κάτι αντίστοιχο του email Χαρδούβελη; Εδώ καλούνται να πάρουν θέση υπεύθυνα και χωρίς κραυγές όλα τα κόμματα της βουλής. Και να πουν ακριβώς τι θέλουν και πρωτίστως φυσικά η κυβέρνηση η οποία έχει και την ευθύνη της διαπραγμάτευσης. Όλα τα άλλα είναι παράταιρα.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό ακούγονται φωνές ότι και ο Τσίπρας να θέλει δεν το αφήνει το κόμμα και τον τραβάει από το μανίκι. Αυτή είναι μια εύκολη ανάγνωση. Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό είναι ότι εάν έρθει μια συμφωνία και ανάψει το πράσινο φως το υπουργικό συμβούλιο, τότε – ανεξάρτητα από αντιρρήσεις και ενστάσεις θα περάσει και από τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ. Και το κυριότερο ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν θα φέρει προς ψήφιση μια συμφωνία η οποία εκ προτέρων θα έχει απορριφθεί όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες αλλά και από τους πολίτες.

Το “μικρό” λάθος του ΔΝΤ

Τι και αν έκανες ένα “μικρό λάθος”, σημασία έχει να υπηρετείς σταθερά την πολιτική σου, ακόμη και αν η ύφεση εκτοξεύεται πάνω από το προσδοκώμενο. Πριν από τρεις μέρες, ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις κυβέρνησης με τους θεσμικούς εταίρους, μεταξύ άλλων χαρακτήρισε “γενναιόδωρο” το συνταξιοδοτικό σύστημα, μίλησε για περικοπές στους δημοσίους υπαλλήλους αλλά και περισσότερα διαρθρωτικά μέτρα για μία “βιώσιμη ανάπτυξη μεσοπρόθεσμα”. Δηλαδή για όσους δεν κατάλαβαν όχι μόνο δεν είναι αξιόπιστα τα μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης αλλά χρειάζεται περισσότερη λιτότητα.
Για όσους δεν τον γνωρίζουν ο Ολιβιέ Μπλανσάρ πριν από περίπου δύο χρόνια είχε παραδεχτεί ότι ο πολλαπλασιαστής που χρησιμοποιήθηκε στο πρώτο Μνημόνιο ήταν λανθασμένος. Με αποτέλεσμα να πέσει έξω από τις προβλέψεις που είχαν για την ελληνική οικονομία. Την περίοδο του πρώτου μνημονίου, αλλά και μετά το Ινστιτούτο της ΓΣΕΕ είχε προειδοποιήσει για ανεργία 30% και πολλά άλλα και δυστυχώς επαληθεύτηκε. “Το μνημόνιο θα μπορούσε να αποφευχθεί, η τρόικα βάσισε τις πολιτικές της, σε λάθος στοιχεία” δήλωσε στην εξεταστική επιτροπή για τα μνημόνια ο Σάββας Ρομπόλης. «Τους προειδοποιούσαμε για ανεργία 30% λόγω των υφεσιακών μέτρων και μας απαξιώναν λέγοντας πως αν φτάσει η ανεργία στο 30% θα γίνει επανάσταση στην Ελλάδας» είπε. Ας κρατήσουμε μία ακόμη αναφορά του Σάββα Ρομπόλη για λάθος συνταγή του ΔΝΤ η οποία βασίζεται σε δύο πυλώνες. Την αναδιάρθρωση του χρέους και την υποτίμηση του νομίσματος. Εκτιμώντας πως αν εφαρμοσθεί η συνταγή του ΔΝΤ – όπως έγινε στην Λατινική Αμερική – θα έχουμε διαχείριση φτωχοποίησης του πληθυσμού. 
Ο κ. Μπλανσάρ ο οποίος αναμένεται να αποχωρήσει από το ΔΝΤ τα κατάφερε μια χαρά... Η ύφεση από το προσδοκώμενο 3,3% έφτασε στο 24%, οι άνεργοι πέρασαν το ένα εκατομμύριο, χιλιάδες μαγαζιά έκλεισαν, χρεοκοπημένα Ταμεία. Το πείραμα απέτυχε. Αλλά θέσεις και απόψεις πως δεν υπήρχαν άλλες επιλογές, παρά μόνο η χρεωκοπία. Οι θεωρίες περί αχαρτογράφητων υδάτων, δεν μειώνουν τις πολιτικές ευθύνες, ούτε φυσικά απαλλάσσουν όσους με περισσή θέρμη είναι υπερασπιστές των πιο σκληρών μνημονιακών πολιτικών.

Όνειρα θερινής νυκτός

Η απουσία κατανόησης της πολιτικής πραγματικότητας αλλά και του οικονομικού περιβάλλοντος, όλο και περισσότερο κακοφορμίζει καθώς βλέπουμε πολιτικούς να μετατρέπονται σε σχολιαστές, υποκαθιστώντας τον ρόλο δημοσιογράφων αλλά και δημοσιολόγων. Η αδυναμία άντλησης συμπερασμάτων στα χρόνια της κρίσης και κυρίως η ανυπαρξία παραγωγής πολιτικής, αναγκάζει κόμματα και εκπροσώπους τους να αλλάζουν ρόλους, να καταγράφουν την πραγματικότητα, όπως πολλές φορές κάκιστα κατανοούν, και κυρίως να εκφράζουν δημόσια τις επιθυμίες τους. Τι είδαμε τα τελευταία χρόνια;

Το σύστημα να βρίσκεται σε βαθιά κρίση και τις παραδοσιακές συστημικές δυνάμεις να είναι ανίκανες να δημιουργήσουν εκείνες τις διόδους για να μεταφέρουν τα λαϊκά αιτήματα. Η πτώση της ηγεμονικής τους ικανότητας έδωσε τη δυνατότητα να αναπτυχθούν άλλες δυνάμεις και από τα δεξιά αλλά και από τα αριστερά. Η εικόνα αυτή λίγο ή πολύ καταγράφεται πλέον και σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Η ανάγνωση της σημερινής πολιτικής συγκυρίας με όρους παλαιάς κοπής, από συστημικές πολιτικές δυνάμεις, τις εγκλωβίζει σε ένα άχαρο ρόλο πολιτικού σχολιαστή. Και έτσι αδυνατούν να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχει θέμα επιστροφής στην “κανονικότητα” της κυβερνητικής εναλλαγής με όμοια πολιτικά κόμματα, όπως γινόταν μέχρι τις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Βλέπουμε λοιπόν, μόλις σε ένα διάστημα τεσσάρων μηνών να επανέρχονται σενάρια για ένα μικρό διάλειμμα στην πολιτική ιστορία του τόπου από δυνάμεις που δεν μπορούν να κατανοήσουν όχι μόνο το μήνυμα της κάλπης της 25ης Ιανουαρίου αλλά και τις ανακατατάξεις που έχουν σημειωθεί στο κοινωνικό επίπεδο. Ταυτόχρονα η άγνοια για το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί αντικατοπτρισμούς σε εκείνες τις δυνάμεις, παλαιές αλλά και “νέες” καθώς ονειρεύονται διασπάσεις, συγκρούσεις ανελέητες με πολιτικό επίδικο “ευρώ ή δραχμή”. Είναι χαρακτηριστικό ότι πλείστες των δηλώσεων πολιτικών έχουν ως σημείο αναφοράς την διαπάλη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει μιας ενδεχόμενης συμφωνίας, καθώς εκφράζουν διακαώς την επιθυμία τους, που δεν είναι άλλη να βάλουν πόδι στην κυβερνητική εξουσία.

Να το επαναλάβουμε. Άλλο η επιθυμία και άλλο η πραγματικότητα. Και αυτό επισήμανε και ο συγγραφέας Πάολο Κοέλιο με το πλέον απλό και κατανοητό τρόπο. Δηλαδή, “η επιθυμία δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που φαντάζεσαι”.

Η δημιουργική ασάφεια της αντιπολίτευσης

Ωραία πολλά λένε και γράφονται για την “δημιουργική ασάφεια” της κυβέρνησης, αλλά για την... γκροτέσκο στάση της αντιπολίτευσης “δεν ανοίγει μύτη”. Τα παραδείγματα είναι πολλά, αρκεί κανείς προσεχτικά διαβάσει δηλώσεις και συνεντεύξεις αρχηγών αλλά και στελεχών κομμάτων που βρίσκονται απέναντι στην κυβέρνηση. Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, ζητάνε από την κυβέρνηση να σταματήσει τα επικοινωνιακά κόλπα, ζητώντας να υπάρξει συμφωνία με τους θεσμικούς εταίρους γιατί η χώρα πάει στα... βράχια. Η ΝΔ ζητά εδώ και τώρα συμφωνία για να σταματήσει ο κύκλος της αβεβαιότητας ενώ την ίδια στιγμή το Ποτάμι ζητά συμφωνία αλλά ταυτόχρονα επισημαίνει ότι “ο λαός όμως δεν έχει δώσει λευκή επιταγή στο σύμπλεγμα ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για να «δέσει» τη χώρα με ένα νέο μνημόνιο”. 
Από την πλευρά της Χαριλάου Τρικούπη το μήνυμα προς στην κυβέρνηση είναι ότι “πρέπει, επιτέλους, να σταματήσει τα ψέματα, να σταματήσει τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και να προχωρήσει, τις επόμενες μέρες, σε μια συμφωνία. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος”. Τι καταλαβαίνουμε; Τίποτα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζητάνε να υπάρξει συμφωνία, αλλά δεν βάζουν τα χέρια τους στην φωτιά. Μέχρι σήμερα κανένα κόμμα δεν έχει τοποθετηθεί συγκεκριμένα εάν συμφωνεί ή όχι με την μείωση των συντάξεων. Όσο για τα εργασιακά αρνούνται να τοποθετηθούν εάν επιθυμούν την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. 
Είναι και αυτό μια... “δημιουργική ασάφεια”. Σωστά επισήμανε χθες, ο Γ. Σαραντάκος από την στήλη “υστερόγραφο” του "Εθνους", ότι “η χώρα έχει αυτή την ώρα ανάγκη από ξεκάθαρες επιλογές και λύσεις”. Αλλά αυτή η επισήμανση δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Οι απλουστεύσεις και η επιχειρηματολογία ότι η ατέρμονη ανάλυση θυμίζει εν πολλοίς ένα σχολικό 15μελές (φωτογραφίζοντας την κυβέρνηση) κάθε άλλο παρά στηρίζεται σε στοιχεία και την σημερινή πραγματικότητα. Εν κατακλείδι για να υπάρξει συμφωνία χρειάζονται αμοιβαίες υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές. Αλλά και την σαφή στάση κομμάτων που έχουν στον αρμό τους τον κυβερνητισμό. Σύντομα πάντως θα κληθούν να πάρουν θέση και θα κριθούν πρωτίστως από τους ψηφοφόρους τους. 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο "Εθνος" 

Λεωφόροι ονείρων

Οι λεωφόροι και οι δρόμοι, σχηματίζουν ημικύκλια, διακλαδίζονται

σαν απείθαρχα στρατιωτάκια.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο. 
Όποιο δρόμο και να πάρεις, στο τέλος μπορεί να βρεθείς στο ίδιο σημείο.
Όπως τα σύννεφα που αιωρούνται, χορεύοντας σε ρυθμούς σουίνγκ.
Και ξαφνικά χάνονται και διαλύονται, σαν όνειρο. Και πάλι, όμως, κάπου στην άκρη του ορίζοντα εμφανίζονται.
Λαβύρινθος ονείρων και οραμάτων.
Κάπως έτσι, θα μπορούσες να το χαρακτηρίσεις.
Το σημείο μηδέν. 

Με πινακίδες δεξιά και αριστερά. Ψιλά γραμματάκια, που παραπέμπουν σε προορισμούς 

Στην κόλαση και τον παράδεισο.
Αν διαλέξεις το σωστό δρόμο ελάχιστη σημασία έχει.
Το ταξίδι μετράει.
Ο προορισμός γράφεται στο μητρώο σου.
Στη τελευταία σελίδα ενός άγραφου βιβλίου, εντυπώσεων και αναμνήσεων.
Σελίδα, σελίδα γράφεις το ταξίδι.
Σημεία, στίξεις, θαυμαστικά και παραγράφους.
Ανοίγεις και το κλείνεις.
Μετράς αποστάσεις, επιλέγεις λεωφόρους και δρόμους.
Είναι σαν την ρουλέτα την τύχης. Όπως στρίβεις ένα νόμισμα.
Άγνωστος ο δρόμος. Στο βάθος τίποτα δεν φαίνεται.
Παρά μόνο αχνά πατήματα ονείρων.

Τι σημαίνει “έντιμος συμβιβασμός”

Και πάλι στο σημείο μηδέν; H ανοίγει ένα παράθυρο για την επίτευξη συμφωνίας στο παραπέντε;

Τι έχουμε καταλάβει μέχρι τώρα; Τα πάντα και τίποτα. Το παιχνίδι που παίζεται από την πλευρά των δανειστών φαίνεται πως είναι διπλό. Από την μία πλευρά αφήνουν χαραμάδα συμφωνίας και από την άλλη στυλώνουν τα πόδια θέτοντας μια σειρά ζητήματα τα οποία δεν μπορεί να δεχθεί η ελληνική κυβέρνηση. Παίζουν το ρόλο του “κακού” και του “καλού”; Πιθανόν. 

Την ίδια χρονική και κρίσιμη στιγμή, στο εσωτερικό της χώρας, ακούγονται φωνές - εμμέσως λένε τα ίδια που μας λένε οι δανειστές, οι οποίες χαρακτηρίζουν παράλογο να θέτει η ελληνική κυβέρνηση “κόκκινες γραμμές”. Μεταξύ αυτών ορισμένοι ζητούν να πάρει πίσω η κυβέρνηση αποφάσεις όπως ότι δεν θα πάρει υφεσιακά μέτρα. Γιατί άκουσον άκουσον η οικονομία οδηγείται σε μεγαλύτερη ύφεση, με στραγγαλισμό κάθε ρευστότητας και την επικράτηση ενός κλίματος γενικευμένης αβεβαιότητας. Καλούν δε την κυβέρνηση και προσωπικά τον πρωθυπουργό να σταματήσουν τις κωλυσιεργίες και τις κινήσεις εντυπωσιασμού. Επί της ουσίας δηλαδή να συνεχίσει το έργο της προηγούμενης κυβέρνησης. Είναι καθαρό ότι οι δανειστές και εγχώριοι θαυμαστές τους προσπαθούν να πιέσουν την ελληνική κυβέρνηση να δεχτεί μέτρα, τα οποία ο ίδιος ο ελληνικός λαός τα απέρριψε στις 25 Γενάρη. Έχοντας ως μοχλό πίεσης το στενό πλαίσιο οικονομικής ασφυξίας.

 Εάν όμως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ κάνουν πίσω από την θέση τους για έναν “έντιμο συμβιβασμό” ή να δεχθούν περαιτέρω μειώσεις στις συντάξεις και περαιτέρω αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων δεν έχει κανένα νόημα να κυβερνούν. Εάν δεν σέβονται τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου οι δανειστές γιατί να την σεβαστεί η ελληνική κυβέρνηση;

Ο “έντιμος συμβιβασμός” εάν οδηγεί την χώρα προς τα πίσω, δεν είναι “έντιμος” αλλά “επώδυνος”. Η κυβέρνηση έχει “υπογράψει” με τον ελληνικό λαό ένα συμβόλαιο που γράφει ότι θα βελτιώσει την κατάσταση την επόμενη τετραετία. Ως εκ τούτου δεν μπορεί να πάει σε μια συμφωνία η οποία όχι μόνο τη χειροτερεύει, αλλά πρόκειται να ισοπεδώσει εντελώς την ελληνική κοινωνία.

Κραυγές και τρομοϋστερία

Ένα από τα πρώτα θέματα που κυριαρχούν – και ορθώς, είναι η αύξηση του αριθμού οικονομικών μεταναστών και προσφύγων στα νησιά Αιγαίου. Το θέμα αυτό ωστόσο, όπως και πολλά άλλα, αντιμετωπίζεται μέσα από τις μυλόπετρες της πολιτικής αντιπαράθεσης. Η Νέα Δημοκρατία και ο Αντώνης Σαμαράς το έχουν κάνει σημαία ενώ ακολουθεί ασθμαίνοντας και το ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου. Η επαναφορά της τρομοϋστερίας, δεν είναι κάτι καινούργιο. Επί της προηγούμενης κυβέρνησης, ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς μιλούσε για "1,5 εκατ. λαθρομετανάστες που έχουν καταλάβει τις πόλεις μας". Κατασκεύασαν και την Αμυγδαλέζα λύνοντας σύμφωνα με όσα μας έλεγαν το μεταναστευτικό. Αξίζει να υπογραμμίσουμε ότι τρεις χώρες – η Ιταλία, η Ισπανία αλλά και η Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, με κυβερνήσεις συντηρητικές δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν το θέμα. Ωστόσο, χρειάζεται μια καθαρή ματιά και ψυχραιμία.
Από τα στοιχεία φαίνεται πως θα υπάρξει μία αύξηση των εισερχομένων στη χώρα μας, μέσα στο 2015. Πέρσι ο αριθμός των εισερχομένων έφτασε περίπου στις 77.000 και φέτος, σύμφωνα με την 'Υπατη Αρμοστεία μπορεί να φτάσει στις 100.000. Τουλάχιστον 8.000 άνθρωποι διασώθηκαν στα νερά της Μεσογείου από τις αρχές του Απριλίου, σύμφωνα με το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων. Όπως αναφέρει το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων (NRC) πάνω από 221.000 άνθρωποι έχουν εισαχθεί παράνομα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2014 δια θαλάσσης, αριθμός τριπλάσιος σε σχέση με τα καταγεγραμμένα στοιχεία του 2013. Μάλιστα το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων Ansa ανέφερε ότι περίπου 10.000 μετανάστες επιχείρησαν τις τελευταίες έξι ημέρες να περάσουν τα ιταλικά σύνορα δια θαλάσσης και μόνο σε μία ημέρα η ιταλική ακτοφυλακή διέσωσε 1.511 ανθρώπους σε δώδεκα διαφορετικές επιχειρήσεις. Η τραγωδία αποτυπώνεται και από την αναφορά της μη κυβερνητικής οργάνωσης "Σώστε τα παιδιά" ότι περίπου 400 πρόσφυγες πνίγηκαν όταν το πλοιάριο στο οποίο επέβαιναν βυθίστηκε στη Μεσόγειο στην προσπάθειά τους να φτάσουν από τη Λιβύη στην Ιταλία.
Η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί, και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με κραυγές και υστερίες. Απαιτείται ορθολογική αντιμετώπιση της κατάστασης και κυρίως κοινός συντονισμός με κράτη που δέχονται αυξημένες ροές όπως η Ιταλία, η Μάλτα και η Ισπανία.

Η αναζήτηση της αλήθειας

Πολύ σκόνη σηκώθηκε για δύο θέματα που απασχόλησαν την βουλή την τελευταία εβδομάδα. Η συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής για τα μνημόνια αλλά και η σύσταση της επιτροπής για τον έλεγχο του χρέους. Ως πρώτο και μείζον θέμα σημειώνεται ότι όχι μόνο ήταν προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, αλλά αποτέλεσε και θέση – δέσμευση της Νέας Δημοκρατίας, πριν από τις εκλογές του 2012. Βέβαια, το σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ξέχασε την προεκλογική του δέσμευση, προφανώς για πολιτικούς λόγους καθώς συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, και δεν θα ήθελε να στεναχωρήσει τον “συνεταίρο” του. 

Η σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την υπαγωγή της χώρας μας στο μνημόνιο και ότι επακολούθησε, δεν είναι ένα “παιχνίδι” πολιτικών εντυπώσεων. Όσοι νομίζουν ότι υποκρύπτονται επιδιώξεις για ρεβάνς μάλλον κάνουν λάθος. Ο ελληνικός λαός πρωτίστως, πρέπει να μάθει τους λόγους αλλά και τις πολιτικές ευθύνες που οδηγήθηκε η χώρα σε ακραίες καταστάσεις. Κάποιοι επιχειρώντας να υποβαθμίσουν την σημασία της σύστασης εξεταστικής επιτροπής, γυρνάνε τον χρόνο πίσω. Η ΝΔ ζητάει η έρευνα να ξεκινήσει από το 1981 ενώ το ΠΑΣΟΚ να περιληφθεί και η χρονική περίοδος της διακυβέρνησης Καραμανλή. 

Ουδείς ωστόσο αμφισβητεί ότι πτυχές των προβλημάτων έχουν χρονικό βάθος. Ιδού λοιπόν, πεδίο δόξης λαμπρόν, κατά την διάρκεια των ερευνών της εξεταστικής επιτροπής να συζητηθούν και πλευρές προβλημάτων που άπτονται χρονικά, πριν από το 2009. Το δεύτερο θέμα αφορά την επιτροπή για τον έλεγχο του χρέους. Εδώ τα είδαμε όλα. Σφοδρή κριτική, επιχειρώντας να πείσουν ότι είναι μια επιτροπή για το θεαθήναι και η οποία έρχεται εμμέσως σε αντίθεση με την κυβέρνηση για το χρέος. Αλήθεια, εάν πράγματι είναι άχρηστη η επιτροπή προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Και οι δύο επιτροπές, αν και είναι ξεχωριστός ο ρόλος τους, ταυτίζονται στο ένα και μεγάλο θέμα. Το χρέος. Και ταυτόχρονα απαντούν στο κοινό περί δικαίου αίσθημα. 

Ας αφήσουμε λοιπόν, τις τεχνικές της προπαγάνδας στην άκρη. Η αναζήτηση της αλήθειας, δεν είναι μόνο θέμα των πολιτικών, αλλά κυρίως όσων πλήρωσαν την νύφη τα τελευταία χρόνια. Και αυτοί πρέπει να μάθουν την αλήθεια.

Τα... όμορφα σενάρια όμορφα καίγονται

Αν και η κυβέρνηση έχει κλείσει δύο μήνες ζωής, ήδη έχουν αρχίσει τα σενάρια για μια «νέα» κυβέρνηση η οποία θα προέλθει μέσα από τις διαδικασίες της Βουλής. Το «νέο όραμα» έχουν υιοθετήσει βουλευτές του Ποταμιού αλλά και βουλευτές από το «γαλάζιο» στρατόπεδο. Ενα από τα σενάρια που ακούμε και διαβάζουμε είναι ότι θα αποχωρήσουν οι βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων και το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη θα δώσει απλόχερα τη στήριξή του στη νέα κυβέρνηση.
Ανεξάρτητα από το εάν το άθροισμα δεν βγαίνει, οι σεναριογράφοι πάντα αρέσκονται να βρίσκουν τις «καλύτερες» ιδέες στα χαρτιά. Οι ευφάνταστοι σεναριογράφοι ακόμη ασκούνται -επί χάρτου- ότι μπορεί από την παρούσα Βουλή να προκύψει ακόμη και «οικουμενική» κυβέρνηση. Γαλάζιος βουλευτής μάς αποκάλυψε ότι «η ΝΔ είναι έτοιμη, εάν τυχόν ζητηθεί, για τη σωτηρία της πατρίδος, για μια κυβέρνηση εθνικού σκοπού, ειδικού χρόνου όχι απεριόριστου, ώστε να λυθούν αυτά τα προβλήματα». Μάλιστα σημείωσε ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης «δεν έχει αντίρρηση και αν ζητηθεί θα ανταποκριθεί».
Κάποιοι άλλοι δεν αποκλείουν και ρήξη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ - έχουν βγάλει τα κομπιουτεράκια και μετράνε πόσοι βουλευτές μπορεί να διαφωνήσουν, αποστερώντας από την κυβέρνηση την πλειοψηφία των 151 βουλευτών. Σαν κερασάκι στην τούρτα ήρθε και η δήλωση του Αντώνη Σαμαρά στο Bloomberg πως «αν το σχέδιο είναι να παραμείνει η Ελλάδα στη ζώνη του ευρώ, θα παράσχουμε στήριξη». Τη δήλωση του Αντ. Σαμαρά, το πρακτορείο την ερμήνευσε ως πρόθεση να συμμετέχει σε κυβέρνηση συνεργασίας, εάν οι παραχωρήσεις που θα ζητηθούν από τους εταίρους για τη χρηματοδότηση της χώρας δημιουργήσουν ρήγμα στον κυβερνητικό συνασπισμό.
Ωστόσο, στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου η ΝΔ βγήκε από την πόρτα της κυβερνητικής εξουσίας. Σήμερα φαίνεται πως επιθυμεί να μπει από το... παράθυρο. Θα μπορούσε να πει κανείς πως όλα αυτά τα «όμορφα» σενάρια είναι και η ύστατη προσπάθεια επιβίωσης ενός πολιτικού συστήματος που βρίσκεται σε πλήρη αποδρομή. Και ως εκ τούτου είναι αντιληπτό ότι οι σεναριογράφοι θέλουν οι επιθυμίες τους να γίνουν πραγματικότητα. Συνδιαμορφώνοντας μέσω της σημερινής σύνθεσης της Βουλής ένα νέο κυβερνητικό σχήμα.

Η μεταμόρφωση των... «άμεμπτων»

Ο χρόνος, λένε, μετρά αντίστροφα. Ορθώς. Οπως σωστά επισημαίνεται ότι η επόμενη εβδομάδα θα κρίνει εν πολλοίς εάν θα ανάψει το «πράσινο φως» για την εκταμίευση μέρους των δόσεων. Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα. Υπάρχουν όμως και οι μικρές εικόνες που αποτυπώνουν την καθημερινή ζωή των πολιτών. Ρώτησα λοιπόν προχθές, τον φίλο μου τον Βαγγέλη «τι γίνεται» και αν «κινείται η αγορά». «Οχι», μου απάντησε. Λογική η απάντηση, όπως και λογικά όσα μου είπε αμέσως μετά: «Μη νομίζεις ότι παρακολουθούν όσα λέτε και γράφετε εσείς οι δημοσιογράφοι. Ο κόσμος κινείται σε διαφορετικούς ρυθμούς. Ωστόσο περιμένουν, ελπίζουν». «Υπάρχει ακόμη αυτή η ανοχή και ελπίδα στην κυβέρνηση;», ρώτησα. για να μου απαντήσει μονολεκτικά «ναι».
Το ίδιο ερώτημα έθεσα και σε ιδιοκτήτη ενός μικρού «σούπερ μάρκετ» στη γειτονιά μου. Τα ίδια μου είπε. Πέταξε όμως και το καρφί του. «Είδαμε και τα χαΐρια των προηγούμενων. Μας έβαλαν το χέρι τους βαθιά στη τσέπη μας». Αυτή είναι λοιπόν η καθημερινότητα. Οι πολίτες συνεχίζουν να μετρούν τα ευρώ στην τσέπη τους, συνεχίζουν να λογαριάζουν αν μπορούν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Αυτό τους «καίει» και όλα τα άλλα τα ακούνε «βερεσέ».
Οπως οι αψιμαχίες αντιπολίτευσης και κυβέρνησης που εστιάζονται στο εάν θα έρθει ή όχι στη Βουλή η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, οι παρελάσεις και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να σκαρφιστεί στο παιχνίδι των εντυπώσεων. Ο δημόσιος διάλογος συνεχίζει να κινείται στην ίδια πεπατημένη οδό. Μόνο που άλλαξαν οι ρόλοι. Παράδειγμα, βλέπουμε ξαφνικά «άμωμους» και «άμεμπτους» να γίνονται κήνσορες της ηθικής. Οσοι δηλαδή τα τελευταία χρόνια είχαν πιει το «αμίλητο νερό». Ταυτόχρονα, «άμεμπτοι» και νεόκοποι πολιτικοί, ως νέοι «τρανσφόρμερ», πλέον κατατροπώνουν τη νέα κυβέρνηση, ασκώντας ακόμη και «αριστερή» κριτική.
Ουδεμία έκπληξη... Τα έχουμε δει όλα. Εχουμε χάσει τα αβγά και τα πασχάλια. Μέσα λοιπόν σε αυτό το σουρεάλ σκηνικό οι πολίτες συνεχίζουν να βρίσκονται αλλού. Αυτή είναι η πραγματικότητα που, όσο και αν προσπαθήσεις, δεν μπορείς να την αλλάξεις.