Ανθρωποι πίσω από τα συρματοπλέγματα

Βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα και ορθά. Αλλά καλό είναι να εστιάζουμε και στις «μικρές» εικόνες, αυτές που χαρακτηρίζουν τον πολιτισμό μιας χώρας. Μόλις πριν από λίγες μέρες ήρθε στο φως της δημοσιότητας μια νέα καταγγελία για αναίτια επίθεση εναντίον δύο μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας. Τρία «πρωτοπαλίκαρα» φωνάζοντας ότι είναι μέλη της Χρυσής Αυγής χτύπησαν με σιδηρογροθιές τους δύο μετανάστες, που εργάζονταν σε κατάστημα της περιοχής, τραυματίζοντάς τους στο κεφάλι.

Η δεύτερη εικόνα μας ήρθε από τα... κάτεργα του Κέντρου Κράτησης Αλλοδαπών στην Αμυγδαλέζα. Το ανθρώπινο δράμα, τις εικόνες εξαθλίωσης, πόνου και οργής αποτύπωσε ο φωτογραφικός φ

ακός. Ωστόσο, όσο κι αν λένε «μία εικόνα, χίλιες λέξεις», δεν φτάνει εάν δεν δεις από κοντά τα κλουβιά και τις συνθήκες κράτησης στην Αμυγδαλέζα. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Πανούσης, περιέγραψε με τον πλέον χαρακτηριστικό και αποκαλυπτικό τρόπο την εικόνα.

«Πήγα για να εκφράσω τη θλίψη μου, αλλά με αυτό που είδα είπα ότι ντρέπομαι. Το γνώριζα, αλλά δεν το είχα δει. Ο χειρότερος ρατσιστής να το έβλεπε, νομίζω ότι θα λύγιζε... Δεν μπορεί να υπάρχει αυτό το πράγμα», είπε σχολιάζοντας όλα όσα είδε το περασμένο Σάββατο στο Κέντρο Κράτησης Αλλοδαπών. Ο κ. Πανούσης είπε και κάτι άλλο, προφανώς απευθυνόμενος σε όσους αναφέρουν ότι τα ανοικτά κέντρα θα αυξήσουν την εγκληματικότητα. «Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι εγκληματίες ούτε φυλακισμένοι. Εχουν μπει παράνομα στη χώρα. Πρέπει να δούμε τι γίνεται με τις επαναπροωθήσεις, αλλά να δούμε τη μεγάλη εικόνα... Μας έλεγε ο υπεύθυνος στην Αμυγδαλέζα ότι 70 επαναπροωθούνται και 700 έρχονται, από τα νησιά πια. Αρα εδώ τίθεται ένα μεγάλο ζήτημα να πιέσουμε την Ευρώπη».

Φωνές που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, και τις εκφράζουν και βουλευτές από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μας γυρνάνε σε κολαστήρια παραδειγματισμού. Ο ακραίος και αγοραίος λόγος που εκστομίζεται δεν τιμά τη χώρα μας. Και αντί να επιδιώκουν, σε συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Ενωση, μια λύση που θα αναθεωρεί τα μέχρι τώρα πεπραγμένα, που ελάχιστα προσέφεραν, ορισμένοι επιδίδονται στο σπορ της λεξιμαχίας. Προφανώς για ιδιοτελείς σκοπούς.

Είρωνες και “κολλημένοι” στο χθες

Είναι μερικές στιγμές και εικόνες που δεν μπορείς να τις ξεχάσεις. Μένουν στη μνήμη σου, έστω και αν τις έζησες, από ένα παράθυρο του κτιρίου της βουλής, που βλέπει την πλατεία Συντάγματος. Ήταν η 12 Φεβρουαρίου του 2012, πρωθυπουργός ο Λουκάς Παπαδήμος και στην βουλή συζητιόταν το δεύτερο μνημόνιο. Δύο ήταν οι εικόνες. Μέσα στο κοινοβούλιο, βουλευτές, “ανήσυχοι” το έβλεπες σα πρόσωπά τους, περίμεναν να έρθει η ώρα της ψηφοφορίας. Έξω ο κόσμος, από το πρωί μέχρι το βράδυ... Λίγο μετά τις 7 το απόγευμα στην κατάμεστη πλατεία Συντάγματος, πέφτουν ξανά τα δακρυγόνα, οι χειροβομβίδες κρότου – λάμψης. Χημικά και ξύλο. Από το Σύνταγμα δεν φεύγει κανείς. 

 

Στα παράθυρα της βουλής, προς την πλευρά της πλατείας Συντάγματος, έρχονται βουλευτές ρίχνοντας κλεφτές ματιές. Κοιτούν για ένα ή δυο λεπτά και γυρνάνε την πλάτη επιστρέφοντας στην ολομέλεια της βουλής. Την ώρα που οι δυνάμεις καταστολής ψεκάζουν και η ατμόσφαιρα στην πλατεία Συντάγματος, θυμίζει εμπόλεμη κατάσταση, δύο βουλευτές από την Δημοκρατική Αριστερά, είναι δίπλα μου. Ο ένας εκλέχτηκε βουλευτής, ο άλλος βρέθηκε εκτός κοινοβουλίου, στις πρόσφατες εκλογές. Τα όσα αντάλλαξαν μεταξύ τους, βλέποντας στον κόσμο στην πλατεία, δεν γράφονται... Πιθανόν τρόμαξαν από τις αντοχές των διαδηλωτών στην πλατεία Συντάγματος. Λίγες ώρες πριν είχαν ψεκάσει με χημικά το Μανώλη Γλέζο και το Μίκη Θεοδωράκη.

Για την ιστορία το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στην βουλή κατέγραψε τα εξής:
Συμμετείχαν 278 βουλευτές. 199 ψηφίζουν ναι, 74 όχι, 5 δηλώνουν "παρών", 22 απουσιάζουν. Οι πολιτικές εξελίξεις επιταχύνονται... 

Προχθές, και ενόψει του eurogroup, γέμισε και πάλι η πλατεία Συντάγματος. Χωρίς ΜΑΤ, ξύλο και χημικά. Μια άλλη εικόνα. Χιλιάδες πολίτες, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε δεκάδες πόλεις της Ελλάδας, αυθόρμητα και παρά το τσουχτερό κρύο, άφησαν το καναπέ και βγήκαν στους δρόμους. Είναι αστείο λοιπόν, κάποιοι να ειρωνεύονται αυτόν κόσμο, με σχόλια όπως ότι ήταν μια φιλοκυβερνητική διαδήλωση, που θυμίζει άλλες εποχές. Μάλλον δεν κατάλαβαν και ούτε θα καταλάβουν, το απλό και κατανοητό σύνθημα των συγκεντρωμένων. “Ζητάμε ανάσα και αξιοπρέπεια”.

Ανάμεσα στις συμπληγάδες

Οι πρώτες κινήσεις και πρωτοβουλίες της κυβέρνησης είναι απολύτως φυσικό να εστιάζονται στα ευρωπαϊκά φόρα καθώς επιβάλλεται να διαμορφωθεί το κατάλληλο κλίμα για μια νέα συμφωνία. Ταυτόχρονα ωστόσο υπάρχει και το εσωτερικό μέτωπο καθώς η πλειονότητα των πολιτών αναμένει να γίνουν πράξη οι προεκλογικές εξαγγελίες. Ανεξάρτητα από τον χρόνο που θα εφαρμοστούν. Ως προς το πρώτο μέτωπο καλό είναι να θυμηθούμε μια φράση του Γερμανού θεατρικού συγγραφέα και ποιητή Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει».

Στον ελάχιστο χρόνο που βρίσκεται στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Ελληνες είδαμε το εξής παράδοξο: Κάποιοι να ελπίζουν σε ήττα της ελληνικής κυβέρνησης και να εύχονται η νέα κυβέρνηση να κάνει τη «μεγάλη κωλοτούμπα» για να επανέλθει η χώρα στα «ήρεμα νερά» του μνημονίου. Μάλιστα η χαρά ορισμένων δεν κρύβεται κάθε φορά που έρχεται ένα αυστηρό μήνυμα από την πλευρά της Γερμανίας ή των θεσμικών εταίρων προς την ελληνική κυβέρνηση. Προφανώς όλοι κρίνονται και αυτοί που κυβερνούν αλλά και αυτοί που μέχρι σήμερα από το 2010 και μετά, προκάλεσαν μια μεγάλη καταστροφή στη χώρα, γυρίζοντας τον χρόνο πολλές δεκαετίες πίσω.

Εκτός ωστόσο από τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για την αναζήτηση μιας κοινής συμφωνίας με τους εταίρους, το δεύτερο μέτωπο αφορά κινήσεις οι οποίες πρέπει να γίνουν τάχιστα ώστε η κρατική μηχανή να αρχίσει και πάλι να λειτουργεί κανονικά. Παράδοξο μεν αλλά στη χώρα μας πάντα συμβαίνει η κρατική μηχανή να εμφανίζει προβλήματα αρρυθμίας προεκλογικά αλλά και μετεκλογικά. Το κρίσιμο ζήτημα είναι οι υπουργοί που βρίσκονται σε κρίσιμα παραγωγικά υπουργεία αλλά και στα οικονομικά να ενεργήσουν με τον όποιο πρόσφορο τρόπο για να ενεργοποιηθούν όλες οι υπηρεσίες.

Πολύ δε περισσότερο όταν καταγράφεται «πάγωμα» των εσόδων του κράτους αλλά και σοβαρή άντληση πόρων στα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας. Ο συνδυασμός των πολιτικών πρωτοβουλιών της κυβέρνησης σε διεθνές επίπεδο, με τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης, αποτελεί τη βασική παράμετρο για το σημείο εκκίνησης της οικονομίας.

Από το σημείο «μηδέν» στη νέα ΕΡΤ

Ενα κρίσιμο θέμα, που αποτέλεσε σημείο αντιπαράθεσης και προκάλεσε ακόμη και την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση Σαμαρά, ήταν ο αιφνίδιος θάνατος της ΕΡΤ. Η νέα διακυβέρνηση, όποια μορφή και αν έχει -συμμαχική ή αυτοδύναμη-, επειγόντως θα πρέπει να απαντήσει στο καίριο αυτό ζήτημα. Η αποκατάσταση της νομιμότητας και τους κράτους δικαίου δεν αποτελεί μόνο δικαίωση όσων εργαζομένων αρνήθηκαν να ενταχθούν στο μόρφωμα της ΔΤ και μετέπειτα ΝΕΡΙΤ, αλλά είναι ζήτημα πρωτίστως της δημοκρατίας.

Τις τελευταίες ημέρες ορισμένοι επιχείρησαν να εμπλέξουν στην πολιτική αντιπαράθεση και την ΕΡΤ, γράφοντας και λέγοντας τουλάχιστον ανοησίες. Διαβάσαμε και ακούσαμε για «κρυφά σχέδια» για «ρεσάλτο» εργαζομένων και το μόνο που δεν ειπώθηκε είναι ότι θα δούμε το βράδυ της Κυριακής «ιπτάμενους κομάντος» να προσγειώνονται στην ταράτσα του κτιρίου της Αγίας Παρασκευής. Αν και ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του, ο «ρεβανσισμός» αφορά μίας παλαιάς κοπής πρακτική - επακόλουθο της κομματικής κηδεμονίας της ΕΡΤ, που πρέπει να πεταχτεί στο κάλαθο των αχρήστων.

Η υπόθεση της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης δεν χωρά σε κομματικές σκοπιμότητες. Το μείζον, λοιπόν, θέμα είναι επιτέλους να συγκροτηθεί ένα δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας, ανεξάρτητος, κόβοντας τον ομφάλιο λώρο από την εκάστοτε κυβέρνηση. Χωρίς τις παθογένειες του πρόσφατου, αλλά και του απώτερου παρελθόντος. Μία ΕΡΤ που δεν θα είναι κυβερνητική, αλλά ούτε διακομματική -κατ' όνομα δημόσια ραδιοτηλεόραση-, που απλώς θα μοιράζει τα ιμάτιά της. Η αξιοκρατία και η αποτελεσματικότητα είναι το μεγάλο ζητούμενο και όχι το μοίρασμα θέσεων στη βάση της κομματικής ταυτότητας και των κομματικών ισορροπιών.

Η επαναφορά της ΕΡΤ στην 11 Ιουνίου του 2013, λίγα λεπτά πριν πέσει το «μαύρο», όσο και αν στέλνει ένα ισχυρό συμβολικό μήνυμα δεν φτάνει... Και αυτό το γνωρίζουν τόσο οι απολυμένοι εργαζόμενοι όσο και η κοινωνία. Το πρώτο βήμα της «επαναφοράς» θα είναι ημιτελές εάν δεν ολοκληρωθεί στη συνέχεια με τον πλέον επίσημο θεσμικό τρόπο, μέσα από τη Βουλή. Με έναν νόμο που θα βάζει τέλος στις παθογένειες λειτουργίας του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα.

Τα «σκονάκια» του 2012

Oλα δείχνουν ότι οι εμπνευστές της στρατηγικής του φόβου ηττήθηκαν, αν και ποτέ δεν μπορείς να μιλάς με βεβαιότητα. Η επαναφορά των εκλογικών διλημμάτων του 2012, με ένα άτεχνο και άγαρμπο τρόπο, φαίνεται πως δεν βρίσκει ευήκοα ώτα στο εκλογικό ακροατήριο. Οι αιτίες πολλές και δεν έχουν σχέση μόνο με όσα ίσως κανείς μπορεί αβασάνιστα να υποστηρίξει, ότι δηλαδή ένα μεγάλο μέρος των πολιτών δεν έχει τίποτα σήμερα να χάσει.
Οι απειλές και οι εκφοβισμοί, η ανάσυρση θεμάτων που κάλλιστα θα μπορούσαν να συζητηθούν σε μη προεκλογική περίοδο, ακόμη και η επίκληση των... εικόνων δείχνουν αδυναμία και ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων. Η ΝΔ επιχείρησε να κάνει μισό βήμα, προσπαθώντας να φρεσκάρει την προεκλογική της καμπάνια, αλλά παρέμεινε κολλημένη στη στρατηγική του εκφοβισμού. Επί της ουσίας, μέχρι σήμερα διεξάγει μία αρνητική καμπάνια, επικεντρώνοντας στον βασικό της πολιτικό αντίπαλο. Πολλοί έχουν πει ότι δεν μπορείς να αντιγράφεις το παρελθόν. Δεν μπορείς να μεταφέρεις αυτούσια μια προεκλογική καμπάνια του 2012 στο 2015, όταν στο μεσοδιάστημα έχουν συμβεί πολλά, κυρίως στη λεγόμενη μεσαία και μικρομεσαία τάξη.
Mετά την κωμωδία, γιατί περί κωμωδίας πρόκειται, με τα εκλογικά συνθήματα ότι «θα μας διώξουν από το ευρώ», οι εμπνευστές αυτής της άχαρης εκστρατείας έβγαλαν από την προεκλογική τους φαρέτρα εξαπτέρυγα και... εικόνες. Eνα ακόμη -μοιραίο (;)- λάθος είναι η απόφαση του πρωθυπουργού να μη δεχθεί την τηλεοπτική αντιπαράθεση με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η υπεροχή των επιχειρημάτων σου, ακόμη και αν χαρακτηρίζεις τον πολιτικό σου αντίπαλο με οξύτατους χαρακτηρισμούς, αντικειμενικά σε οδηγεί αυτόματα σε μία ευθεία αντιπαράθεση ενώπιον του ελληνικού λαού. Εκτός και αν πλέον έχεις καταλάβει ότι ο φόβος υποχωρεί και μια νέα πολιτική πραγματικότητα μπορεί να καταγραφεί το βράδυ των εθνικών εκλογών.
Ωστόσο, πεδίο δόξης λαμπρόν είναι η επόμενη μέρα των εκλογών. Καθώς όλες οι πολιτικές δυνάμεις πιο ψύχραιμες πρέπει να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους σε αυτά που θα έπρεπε να συζητούν τώρα. Τη νέα πορεία διεκδίκησης και ανόρθωσης της Ελλάδας. Eνα ζήτημα εθνικό που αφορά όλους τους Eλληνες.

Είμαστε μια... ωραία ατμόσφαιρα

Εχουμε χάσει τα αβγά και τα καλάθια. Βρισκόμαστε μια ανάσα από τις εκλογές, αλλά μέχρι σήμερα ο δημόσιος διάλογος περιστρέφεται γύρω από ανούσια θέματα, αναδεικνύονται πλευρές ζητημάτων που έχουν συζητηθεί ουκ ολίγες φορές, ενώ τα μείζονα και σημαντικά είναι στο περιθώριο. Μάθαμε απέξω κι ανακατωτά τα πάντα για τον Χριστόδουλο Ξηρό -δυστυχώς και εδώ έγινε προσπάθεια να εμπλακεί η σύλληψή του στο πεδίο της κομματικής αντιπαράθεσης-, γνωρίσαμε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή δηλώσεις τους και ό,τι άλλο μπορούμε να φανταστούμε.

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, θα πείτε. Αλλά δεν είναι έτσι. Αν λάβουμε υπόψη τη δημόσια ρητορική των κομμάτων αλλά και τις δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων ή τα δημοσιεύματα διεθνών ΜΜΕ, τότε αβίαστα θα συμπεράνουμε ότι οι εθνικές εκλογές στις 25 Ιανουαρίου είναι οι πιο κρίσιμες μετά τη Μεταπολίτευση. Μάλιστα ακούμε ότι κρίνονται το παρόν και το μέλλον της χώρας μας και ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα κρίνει την πορεία της Ελλάδας για πολλά χρόνια.

Ωστόσο, έτσι όπως διεξάγεται σήμερα ο δημόσιος διάλογος, κάθε άλλο παρά εστιάζει στα μεγάλα και τα σημαντικά. Το παράδοξο είναι ότι η Νέα Δημοκρατία, που σηκώνει στα άκρα την πολιτική αντιπαράθεση με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέχρι σήμερα μόνο κινδυνολογεί. Το πρόγραμμά της παραμένει άγνωστο, προς το παρόν, προφανώς γιατί δεν θέλει να εμπλακεί σε μια συζήτηση που θα παραπέμπει και στις δεσμεύσεις της κυβέρνησης στην τρόικα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δημοσιοποίησε το επικαιροποιημένο πρόγραμμά του στο Διαρκές Συνέδριο του κόμματος. Και εδώ, ωστόσο, αν και υπάρχουν πολλά ερωτήματα που χρήζουν απαντήσεως από τον ΣΥΡΙΖΑ, ουδείς τα συζητά και απλά αναλίσκεται ο κάθε κομματικός φορέας να εστιάζει σε αμφίσημες δηλώσεις στελεχών του, προφανώς γιατί εκτιμά ότι με αυτόν τον τρόπο θα σκιάσει την εικόνα του στην κοινή γνώμη.

Ακόμη και τη συζήτηση που έχει ξεκινήσει στην Ευρώπη για την επόμενη ημέρα με αφορμή τη χώρα μας, και το πολύ πιθανό ενδεχόμενο εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζεται με λαθεμένο τρόπο. Ετσι για να καταλάβουμε πώς θα πορευτούμε μέχρι το βράδυ των εκλογών.

Το «σαβουάρ βιβρ» των κομμάτων

Στο φόρτε της είναι η στρατηγική της έντασης και της κινδυνολογίας, κυρίως από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να δίνει τον τόνο στη σύντομη και κρίσιμη προεκλογική περίοδο. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί ότι ο ίδιος ο κ. Σαμαράς αποφάσισε να σχολιάζει δηλώσεις στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης καθώς φαίνεται κρίθηκε ότι δεν αρκεί μια δημόσια παρέμβαση της Νέας Δημοκρατίας. Η κινδυνολογία έτσι όπως τη ζήσαμε στις εκλογές του 2012 αλλά και τώρα, μπορεί ίσως μόνο να συγκριθεί με όσα έγιναν προεκλογικά το 1981.
Ωστόσο, παρά τις αντιφάσεις που διακρίνει κάθε κόμμα, ποτέ κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης δεν είδαμε και δεν ζήσαμε αντιπαραθέσεις που έχουν ως σημείο αναφοράς τη στρατηγική της έντασης και της κινδυνολογίας. Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις ασφαλώς δεν έχουν κανόνες "σαβουάρ βιβρ". Δεν εμπνέονται με καλά αισθήματα για τον αντίπαλο. Αλλά υπάρχουν "κόκκινες γραμμές" που δεν θα πρέπει να ξεπερνιούνται.
Κάθε κόμμα που διαθέτει θετική πρόταση για τη χώρα θα πρέπει να κατατίθεται ανοικτά στον λαό. Και δεν θα πρέπει να ετεροπροσδιορίζεται απέναντι στον πολιτικό αντίπαλο. Πολύ πιθανόν ορισμένοι να κινούνται όχι μόνο με το άγχος που τους κατατρέχει, αλλά "βλέποντας" και "διαβάζοντας" ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Ωστόσο, υπάρχει ένα αλλά...
Οι ψηφοφόροι, όσοι τουλάχιστον παρακολουθούν τις πολιτικές εξελίξεις, θέλουν να ακούσουν συγκεκριμένα πράγματα. Οπως ποιες θα είναι οι δεσμεύσεις κομμάτων προς την τρόικα. Το περιβόητο "e-mail" που υπουργού Οικονομικών Γκίκα Χαρδούβελη, που είδε το φως της δημοσιότητας, περιλαμβάνει μια σειρά δεσμεύσεις. Θα εφαρμοστούν ή όχι; Θα συνεχιστεί η πολιτική της λιτότητας; Θα υπάρξουν μικρές έστω ανάσες. Και όσα μέχρι σήμερα έχουν ψηφιστεί από τη Bουλή και με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, μπορούν έστω και σταδιακά να περνούν στην Iστορία; Οι πολίτες θα κρίνουν και θα αποφασίσουν έχοντας υπόψη τους το νοικοκυριό τους. Και πάνω στα προβλήματά τους ζητάνε απαντήσεις. Ακόμη και αν είναι δύσκολες οι απαντήσεις, το κάθε κόμμα υποχρεούται να καταθέσει το πρόγραμμά του. Και να κριθεί επ΄ αυτού.

Πολιτική αντιπαράθεση, χωρίς κινδυνολογίες

Ας κρατήσουμε ότι στον δρόμο προς τις εκλογές θα διεξαχθεί ένας σοβαρός δημόσιος διάλογος, χωρίς κραυγές και κινδυνολογία, για όλα τα επίδικα. Το αποτέλεσμα της πρώτης ψηφοφορίας, δεν επιτρέπει να λάβουν σάρκα και οστά τα σενάρια που ακούγονται – αν και στην πολιτική όλα είναι ανοικτά – και ως εκ τούτου, το πιο πιθανό ενδεχόμενο είναι να στηθούν κάλπες στις 25 Ιανουαρίου. Για τον λόγο αυτό προέχει να μείνουν στην άκρη οι τρομοκρατικές αναφορές, η κινδυνολογία που σε τελικό βαθμό, δεν τον πληρώνει αυτός που το λέει, αλλά η χώρα και λαός. 

Η επίκληση ότι οι εκλογές αποτελούν “πιστωτικό γεγονός” ή ότι θα αδειάσουν τα ΑΤΜ, ας ελπίσουμε ότι θα μείνουν πίσω και θα ξεχαστούν. Ταυτόχρονα όσοι επικαλούνται τις αγορές για να δικαιολογήσουν όχι μόνο την πολιτική που ακολουθούν αλλά να βάλλουν κατά των πολιτικών τους αντιπάλων συνιστά επί της ουσίας ανοικτή άρνηση της δημοκρατικής εναλλαγής και των αρχών ο λαός να αποφασίζει κυρίαρχα για την χώρα του. Σοβαρή συζήτηση λοιπόν, ακόμη και σκληρή πολιτική αντιπαράθεση, με επιχειρήματα πάνω στο τραπέζι. Το στοίχημα του πολιτικού συστήματος και κυρίως των κομμάτων– αν και όλα δείχνουν ότι η εκλογική αναμέτρηση της 25ης Ιανουαρίου, θα είναι η πιο σκληρή μετά την μεταπολίτευση, είναι να επαναφέρουν στη δημόσια συζήτηση τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες. Όπως έχει συμβεί και σε άλλες οριακές, αν μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε ιστορικές στιγμές, η Δημοκρατία, πάντα έστω και με την ψήφο του λαού, έδινε τις δικές της απαντήσεις 

Η προσφυγή στη λαϊκή ψήφο είναι ηλίου φαεινότερον ότι σημαίνει καθαρές - δημοκρατικές λύσεις. Όλα τα άλλα, δια της πλαγίας οδού, για να συντηρηθεί μια κατάσταση, έστω και για λίγους μήνες, τίποτα δεν προσφέρει παρά μόνο μία παράταση που δεν θα ωφελήσει τον τόπο. Η συνυποσχετική εκλογών για αργότερα... πρακτικά οδηγεί την χώρα σε μία πολύμηνη πολιτική κρίση και παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την χώρα και πρωτίστως για τον λαό.

Να μιλήσουν την γλώσσα της αλήθειας

Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να επισπεύσει την διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και η μέχρι στιγμής διαφαινόμενη αδυναμία να βρεθούν 180 βουλευτές, ανοίγει τον δρόμο προς τις εκλογές.

Το δυστύχημα ωστόσο, είναι ότι η χώρα δεν βαδίζει συντεταγμένα προς τις εκλογές καθώς ήδη από τα πρώτα σημάδια του δημόσιου διαλόγου διαπιστώνεται ότι θα ζήσουμε μία παραλλαγή των εκλογών του 2012. Αν δούμε πως διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση, αβίαστα θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι χρησιμοποιούνται τα ίδια εργαλεία του δημόσιου διαλόγου. Ατάκες, αντεγκλήσεις, φραστικές επιθέσεις στον πολιτικό αντίπαλο. Ασφαλώς και ουδείς περιμένει ότι θα διεξαχθεί μία “ήρεμη” συζήτηση μέχρι να φτάσουμε στην ημέρα εκλογών. 

Αλλά υπάρχουν και “κόκκινες γραμμές”. Το ζητούμενο σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση – εφόσον διαπιστωθεί και με την βούλα ότι “δεν βγαίνουν τα κουκιά” για τους 180 βουλευτές- είναι να μιλήσουν όλοι την γλώσσα της αλήθειας. Ας αφήσουν στην άκρη δήθεν έξυπνες ατάκες που στην πραγματικότητα, δεν λένε τίποτα. Από αυτές, χορτάσαμε, όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Ωστόσο, πιστεύαμε κάποιοι θα έγιναν σοφότεροι και άλλοι λιγότερο αμετροεπείς. Μάλλον λάθος το καταλάβαμε. Το ιταμό ύφος, οι εισαγγελικές αναφορές παραπέμπουν σε ένα διάλογο κουφών, χωρίς αντίκρυσμα. Και είναι τουλάχιστον ανεπίτρεπτο κάποιοι στο όνομα λοιπόν της Πατρίδας, να κουνούν το χέρι και την ίδια ώρα να κρύβουν κάτω από το χαλί όλα όσα ζουν τα τελευταία χρόνια οι πολίτες αυτής της χώρας. Γιατί πέρα από την Πατρίδα, σε αυτήν την χώρα ζουν εκατομμύρια άνθρωποι και πρωτίστως για την σωτηρία αυτών θα πρέπει να ενδιαφέρονται όσοι χειρίζονται και αποφασίζουν τις τύχες τους. Καθαρά και σταράτα λόγια, λοιπόν, για όλους. Χωρίς υπεκφυγές και μισόλογα. Αλλά και δεσμεύσεις ότι άλλα θα λένε την προεκλογική περίοδο και άλλα θα κάνουν αμέσως μετά. Το σκηνικό αυτό το ζήσαμε το 2012. Άλλη ήταν η προεκλογική ατζέντα της ΝΔ και άλλη αμέσως μετά. Ας αφήσουν στην άκρη την κινδυνολογία και να συζητήσουν στα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά επίδικα. Με προτάσεις, δεσμεύσεις και γιατί όχι, αν υπάρχει η δυνατότητα, ακόμη και συγκλίσεις.

Παραμόρφωση

Μπερδεύω λέξεις και νοήματα.

Αλήθειες και ψέματα.

Δημοσιεύσεις και κρυφά μηνύματα.

Σύρομαι στην άκρη του νήματος.

Μεταξύ του παράλληλου σύμπαντος.

Χάος και τάξη.

Βυθίζομαι στα άγρια πελάγη.

Πετώ σε ύψη που δεν πιάνει το μάτι.

Αναζητώ τη μία και μοναδική αλήθεια.

Παραμορφωμένη.

25-3-2014

Ο Γιώργος το ΠΑΣΟΚ και η κοινωνία σε κρίση

Συνεχίζουμε να ζούμε μια εικονική πραγματικότητα. Την χρονική στιγμή που πολλά παίζονται στο παρασκήνιο για το παρόν και το μέλλον μας, εμείς παρακολουθούμε άναυδοι τις εσωτερικές αψιμαχίες του ΠΑΣΟΚ, τα μαχαιρώματα και τις τρικλοποδιές επιγόνων και δελφίνων.

Μια χαρά. Θα πείτε, ίσως. Άλλοι ωστόσο, θέτουν ερωτήματα, κάνουν πολιτικές εκτιμήσεις και μετατρέπονται σε μέντιουμ. Που το πάει ο Γιώργος Παπανδρέου; Τι θα κάνει ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Πως θα αντιδράσουν βουλευτές και στελέχη του κινήματος; Ραγίζει το γυαλί της δικομματικής κυβέρνησης; 

Ωστόσο, τουλάχιστον μέχρι σήμερα και μετά επιτάσεως τόσο ο Γιώργος Παπανδρέου όσο και όσοι στηρίζουν την πολιτική του πρωτοβουλία για έκτακτο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και εκλογή νέας ηγεσίας, δηλώνουν ότι στηρίζουν την συγκυβέρνηση και θα ψηφίσουν όταν έρθει η ώρα για την εκλογή Προέδρου της Βουλής από την παρούσα βουλή. Προς τι τότε το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Για ένα πουκάμισο αδειανό;

Οποιαδήποτε πολιτική κίνηση και πρωτοβουλία, εάν δεν απαντά στα πραγματικά προβλήματα των πολιτών, εάν δεν λέει τι θα κάνει για αυτή την ρημαγμένη χώρα που ζούμε, μπορεί μόνο να πετύχει – αν πετύχει, πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη.

Και καλό είναι να ενυπάρχει σε κάθε πολιτική πρωτοβουλία και η αυτοκριτική, αν με ένα συγνώμη δεν τελειώνεις με την καταστροφή που έχει επέλθει στην κοινωνία.

Αν και πολλοί μιλάνε για κάθαρση, καλό είναι να βάζουμε τα πράγματα στην θέση τους. 

Καταρχήν το όλον ή μισό ΠΑΣΟΚ τι λέει για την νέα συμφωνία που συζητιέται με την τρόικα;

Υπάρχουν “κόκκινες γραμμές” ή στην πορεία ξέβαψαν; Καθαρές κουβέντες, χωρίς μισόλογα.

Όπως, χωρίς μισόλογα η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας έδωσε στη δημοσιότητα μελέτη η οποία επιβεβαιώνει τα... αυτονόητα.

Το 2014 η ελληνική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά 25% σε σχέση με το 2008, ενώ από την αρχή της κρίσης έχει χαθεί μια στις τέσσερις θέσεις εργασίας.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το 70% από το σύνολο των σχεδόν 1,3 εκατομμυρίων ανέργων είναι χωρίς δουλειά για διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους και αρκετοί, για δυο έτη ή και περισσότερο. Με τα δεδομένα αυτά, η ΔΟΕ υποστηρίζει ότι ακόμη και αν ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης είναι 2% απαιτούνται 13 χρόνια για επανέλθει η ελληνική οικονομία στα επίπεδα που βρισκόταν πριν από την κρίση. Αντίστοιχα και με ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης της απασχόλησης το 1,3%, η αγορά εργασίας θα μπορέσει να επανέλθει στα επίπεδα του 2008 το 2034.

Όλα τα άλλα είναι πολυτέλεια ακόμη και η εσωτερική φαγωμάρα στο ΠΑΣΟΚ.

Λαθραίες ερμηνείες της ιστορίας

Όταν ερμηνεύεις το παρελθόν αβασάνιστα και με βάση τις σημερινές επικοινωνιακές και πολιτικές σκοπιμότητες, θα πέσεις τουλάχιστον σε αντιφάσεις. Ακραίο αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα η νέα πρωτότυπη δήλωση του Σταύρου Θεοδωράκη για τα γεγονότα του Πολυτεχείου. “Η εξέγερση του ΄73 ήταν μια ηρωϊκή πράξη κόντρα στους κομματικούς μηχανισμούς της εποχής” είπε για να σημειώσει με έμφαση πως “εάν το ΄73 ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ στο Πολυτεχνείο, το Πολυτεχνείο δεν θα γινόταν”. Αμέσως μετά, ο Στ. Θεοδωράκης... θυμήθηκε ότι τα κόμματα είχαν καταργηθεί από τη χούντα, ωστόσο "ξέχασε" τη σχέση των παρανόμων οργανώσεων που δρούσαν επί δικτατορίας με τα κόμματα της Αριστεράς, τις διώξεις που είχαν υποστεί τα μέλη τους και τον ρόλο τους στην εξέγερση. 

Ασφαλώς ως δημοσιογράφος ο κ. Θεοδωράκης, ουκ ολίγες φορές θα είχε μιλήσει σε αγωνιστές του Πολυτεχνείου και θα είχε μάθει από “πρώτο χέρι” πως ξεκίνησε ο αγώνας, ποιοι πρωταγωνίστησαν όπως θα είχε πληροφορηθεί ότι ακόμη και τότε, στα σκοτεινά χρόνια δρούσαν αντιστασιακές και πολιτικές οργανώσεις της νεολαίας, από όλο το φάσμα της αριστεράς. Μάλιστα πολλοί από τους εξεγερμένους ήταν ενταγμένοι σε “σκληρούς κομματικούς μηχανισμούς” της αριστεράς. Πιθανόν προκαλεί αλλεργία σε κάποιους να αναγνωρίσουν νεολαιϊστικες κομματικές οργανώσεις που δρούσαν κόντρα στο ρεύμα και ενάντια στην δικτατορία. Μάλλον αρνούνται έστω να ψελίσουν λέξεις όπως “ΚΝΕ”, “Ρήγας Φεραίος” “αντι- ΕΦΕΕ”, ΠΑΜ, ΚΚΕ ή ΠΑΚ κ.α. 

Προφανώς, όμως ο κ. Θεοδωράκης, επιχειρώντας σήμερα να κάνει την δική του πολιτική αφήγηση, έκανε ένα θεαματικό άλμα 41 χρόνια πίσω, παραποιώντας τα πραγματικά γεγονότα.

Το ίδιο έπραξε και η κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη η οποία εξέφρασε την γνώμη ότι “στον αντιδικτατορικό αγώνα έλαβε μέρος με ομοψυχία το σύνολο του ελληνικού λαού, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης”. Περισσότερο σαν παραμύθι ή ευχή μοιάζει η επισήμανση της κ. Βούλτεψη αλλά έγινε προφανώς για περάσει το μήνυμα ότι και σήμερα, υπό άλλες συνθήκες βέβαια, χρειάζεται... ομοψυχία. 

Όταν, λοιπόν, επιχειρείς να ερμηνεύσεις την ιστορία ή κορυφαία γεγονότα, καλό είναι να βάζεις στην άκρη το κομματικό συμφέρον. Γιατί τότε όσα λες θα γίνουν κλαυσίγελως.

Οι δύο πλευρές της όχθης

Υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ; Βγαίνουμε από το μνημόνιο και στο επόμενο χρονικό διάστημα ο έλεγχος θα είναι πιο”χαλαρός”; Μπορεί κανείς να απαντήσει με ένα “ναι” ή ένα “όχι”; Η απάντηση βέβαια εξαρτάται πολλές φορές από ποια πλευρά βλέπεις τα πράγματα. Η δικομματική κυβέρνηση, ασφαλώς και βλέπει φως στο βάθος του τούνελ, ότι ξημερώνει μια νέα μέρα στη χώρα μας, αφήνοντας πίσω όλα όσα ζήσαμε τα τελευταία χρόνια. Ακόμη και η εν δυνάμει συμφωνία για “ενισχυμένη πιστοληπτική γραμμή” στήριξης της Ελλάδας με την συμμετοχή του ΔΝΤ, που αποφάσισε στην τελευταία του συνεδρίαση το Eurogroup, εκτιμάται από κυβερνητικούς αξιωματούχους, ως η μόνη διαφυγή που θα αφήσει πίσω της τα μνημόνια.

Από την άλλη πλευρά της όχθης, και πιο συγκεκριμένα η αξιωματική αντιπολίτευση θεωρεί ότι η νέα συμφωνία περιλαμβάνει απεχθείς όρους, ανεξάρτητα αν βαπτιστεί ως το τέλος των μνημονίων, ως η τελευταία προσπάθεια πριν την έξοδο από την κρίση. Η ουσία πάντως είναι ότι τρόικα και κυβέρνηση συζητούν και εργάζονται για την νέα συμφωνία “συγχωνεύοντας” την αξιολόγηση και τις διαπραγματεύσεις για την προληπτική γραμμή στήριξης. Η Ενισχυμένη Πιστοληπτική Γραμμή, άλλωστε προβλέπει επίσης ανεξάρτητο έλεγχο των δημόσιων οικονομικών της Γενικής Κυβέρνησης, τακτικές αποστολές για αξιολόγηση του προγράμματος και πορίσματα κάθε τρίμηνο, ακριβώς όπως γίνεται και τώρα. Μάλιστα αν τα πορίσματα είναι αρνητικά, τότε οι δανειστές και “εταίροι” μας λογικά θα μπορούν να ζητήσουν πρόσθετα μέτρα και γρήγορη προσαρμογή. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, τα πράγματα περιπλέκονται καθώς σε τρεις το πολύ μήνες, θα ανοίξει η διαδικασία εκλογής του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. 

Η κυβέρνηση αν θέλει να "στριμώξει" τον ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζοντας την δική της αφήγηση στον ελληνικό λαό, κάλλιστα θα μπορούσε φέροντας τη «συμφωνία εξόδου από το μνημόνιο» στη Βουλή να ζητήσει ενισχυμένη έγκριση –δηλαδή 180 ψήφους! Πολιτικό ρίσκο θα πείτε. Πιθανόν. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένθερμος οπαδός της ιδέας αυτής, ήταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος είχε προτείνει στο πρώτο μνημόνιο να ζητηθεί από την βουλή ενισχυμένη στήριξη.