Η μεταμόρφωση των... «άμεμπτων»

Ο χρόνος, λένε, μετρά αντίστροφα. Ορθώς. Οπως σωστά επισημαίνεται ότι η επόμενη εβδομάδα θα κρίνει εν πολλοίς εάν θα ανάψει το «πράσινο φως» για την εκταμίευση μέρους των δόσεων. Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα. Υπάρχουν όμως και οι μικρές εικόνες που αποτυπώνουν την καθημερινή ζωή των πολιτών. Ρώτησα λοιπόν προχθές, τον φίλο μου τον Βαγγέλη «τι γίνεται» και αν «κινείται η αγορά». «Οχι», μου απάντησε. Λογική η απάντηση, όπως και λογικά όσα μου είπε αμέσως μετά: «Μη νομίζεις ότι παρακολουθούν όσα λέτε και γράφετε εσείς οι δημοσιογράφοι. Ο κόσμος κινείται σε διαφορετικούς ρυθμούς. Ωστόσο περιμένουν, ελπίζουν». «Υπάρχει ακόμη αυτή η ανοχή και ελπίδα στην κυβέρνηση;», ρώτησα. για να μου απαντήσει μονολεκτικά «ναι».
Το ίδιο ερώτημα έθεσα και σε ιδιοκτήτη ενός μικρού «σούπερ μάρκετ» στη γειτονιά μου. Τα ίδια μου είπε. Πέταξε όμως και το καρφί του. «Είδαμε και τα χαΐρια των προηγούμενων. Μας έβαλαν το χέρι τους βαθιά στη τσέπη μας». Αυτή είναι λοιπόν η καθημερινότητα. Οι πολίτες συνεχίζουν να μετρούν τα ευρώ στην τσέπη τους, συνεχίζουν να λογαριάζουν αν μπορούν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Αυτό τους «καίει» και όλα τα άλλα τα ακούνε «βερεσέ».
Οπως οι αψιμαχίες αντιπολίτευσης και κυβέρνησης που εστιάζονται στο εάν θα έρθει ή όχι στη Βουλή η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, οι παρελάσεις και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να σκαρφιστεί στο παιχνίδι των εντυπώσεων. Ο δημόσιος διάλογος συνεχίζει να κινείται στην ίδια πεπατημένη οδό. Μόνο που άλλαξαν οι ρόλοι. Παράδειγμα, βλέπουμε ξαφνικά «άμωμους» και «άμεμπτους» να γίνονται κήνσορες της ηθικής. Οσοι δηλαδή τα τελευταία χρόνια είχαν πιει το «αμίλητο νερό». Ταυτόχρονα, «άμεμπτοι» και νεόκοποι πολιτικοί, ως νέοι «τρανσφόρμερ», πλέον κατατροπώνουν τη νέα κυβέρνηση, ασκώντας ακόμη και «αριστερή» κριτική.
Ουδεμία έκπληξη... Τα έχουμε δει όλα. Εχουμε χάσει τα αβγά και τα πασχάλια. Μέσα λοιπόν σε αυτό το σουρεάλ σκηνικό οι πολίτες συνεχίζουν να βρίσκονται αλλού. Αυτή είναι η πραγματικότητα που, όσο και αν προσπαθήσεις, δεν μπορείς να την αλλάξεις.

Τα «ηθικά» μηνύματα των ισχυρών

Επειδή ακούμε λέξεις όπως «ασφυξία», «τελευταία ευκαιρία» και άλλους πολλούς επιθετικούς προσδιορισμούς, καλό είναι να επισημάνουμε ότι τα τελευταία χρόνια ζήσαμε αλλεπάλληλα «σοκ», «προγράμματα» που θα έβγαζαν τη χώρα από το αδιέξοδο. Μάλιστα υπουργοί Οικονομικών προηγούμενων κυβερνήσεων προσδιόριζαν και τον χρόνο που θα αφήσει η χώρα πίσω της τις πολιτικές λιτότητας. «Υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ» μας έλεγαν. Ωστόσο όλοι αυτοί διαψεύστηκαν καθώς τα μνημόνια και οι εφαρμοστικοί νόμοι έπεφταν σαν το χαλάζι.
Ο ορυμαγδός δηλώσεων, η αναπαραγωγή ειδήσεων -ανεξάρτητα από τον χρωματισμό τους- κατέκλυσε ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ. Οπως και τώρα. Ας κρατήσουμε, ωστόσο, μια πρόσφατη δήλωση του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, σε γερμανική εφημερίδα, άκρως διαφωτιστική για όλους. Ο πρόεδρος της Κομισιόν σημείωσε ότι δεν υπάρχει ενδεχόμενο Grexit, προσθέτοντας ωστόσο και τα εξής: «Κάποιοι στην Ευρώπη δεν έχουν καταλάβει ποια είναι η κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα». Η απάντηση όμως μπορεί να είναι ότι το έχουν καταλάβει, αλλά ουδόλως τους νοιάζει εάν η ανέχεια, η ανεργία και τα υψηλά ποσοστά πολιτών που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας μπορούν να διαρρήξουν τον κοινωνικό ιστό της χώρας. Ως εκ τούτου κάθε άλλο παρά παρήγορες είναι δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων που επαναλαμβάνουν μονότονα ότι σέβονται τις θυσίες των Ελλήνων.
Η ηθική ρητορική των Ευρωπαίων αξιωματούχων, κυρίως των Γερμανών, δεν μπορεί να επικαλύψει προθέσεις και σχέδια για αλλαγές στην καρδιά του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Η στάση της γερμανικής κυβέρνησης καταδεικνύει ότι επιδιώκει να διευρύνει την ηγεμονία της αλλά και να επιβάλει τους κανόνες της. Οχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Ορθώς, λοιπόν, ο πρωθυπουργός στη Βουλή μίλησε για την «α λα καρτ» ηθική του Βερολίνου καθώς την έχουμε δει πώς εφαρμόζεται. Δηλαδή αποζημιώσεις, κατοχικό δάνειο, Siemens, κέρδη στα γερμανικά ταμεία από την ελληνική κρίση και άλλα πολλά επωφελή για τη γερμανική πλευρά.
Ας κρατήσουμε λοιπόν μια αποστροφή του Φρεντερίκ Μπαστιά, Γάλλου οικονομολόγου και κοινωνιολόγου, περί ηθικής: «Οταν ο νόμος και η ηθική συγκρούονται μεταξύ τους, ο πολίτης έχει τη σκληρή επιλογή είτε να χάσει την αντίληψή του περί ηθικής είτε να χάσει τον σεβασμό του προς τους νόμους».

Η ΕΡΤ και οι νοσταλγοί του «μαύρου»

Ούτε μύγα «τσε τσε» να τους τσιμπούσε δεν θα έκαναν έτσι... Η προαναγγελία της κατάθεσης του νομοσχεδίου για την ανασύσταση της ΕΡΤ και η επαναπρόσληψη των απολυμένων «τσίτωσε» τους «εραστές» του μαύρου της 11ης Ιουνίου του 2013, δείχνοντας και πάλι πώς εννοούν να λειτουργεί η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση. Παίρνοντας ως αφορμή την αύξηση του ανταποδοτικού τέλους, η Νέα Δημοκρατία αλλά και κάποιοι άλλοι πρώην συνομιλητές της επιτέθηκαν στο σχέδιο για την ανασύσταση της ΕΡΤ.

Μάλιστα ο εκπρόσωπος της ΝΔ Κώστας Καραγκούνης έκανε ένα άλμα στο... κενό, καταγγέλλοντας ότι οι φορολογούμενοι «θα κληθούν να χρηματοδοτήσουν τις πελατειακές σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ». Ξεχνώντας τα έργα και τις ημέρες των διορισμένων από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ διοικήσεων, όπου ημέτεροι και κολλητοί κέρδισαν στην κυριολεξία «τζόκερ» με το πέρασμά τους από την ΕΡΤ.
Ολα αυτά είναι γνωστά. Εχουν γραφτεί, ακόμη και στη Βουλή έχουν ειπωθεί. Και μέσα στον κουρνιαχτό κάποιοι άλλοι νόμισαν ότι έπιασαν... λαγό, δημιουργώντας σελίδες στο Facebook με τίτλο «ΟΧΙ στην ΕΡΤ». Χρειάζεται και λίγη τσίπα, αλλά πού να τη βρουν;
Για να δικαιολογήσουν μάλιστα την απεχθή και ακραία πράξη τους μίλησαν, τρομάρα τους, για αδιαφάνεια και διαφθορά που επικρατούσε στην ΕΡΤ. Και τι έκαναν; Αντικατέστησαν την ΕΡΤ με το μόρφωμα της ΔΤ και της ΝΕΡΙΤ, το οποίο σύμφωνα με τους ίδιους αποτελεί μνημείο αντικειμενικότητας καθώς λειτουργεί με πλήρη διαφάνεια και αξιοκρατικές προσλήψεις.
Ωστόσο, οι καλοθελητές κρύβουν επιμελώς δηλώσεις και καταγγελίες μελών του ΔΣ και του Εποπτικού Συμβουλίου της ΔΤ και της ΝΕΡΙΤ. Οπως το πρώην μέλος του ΔΣ, Θ. Καρούνος, που κατήγγειλε τη ΝΕΡΙΤ για λογοκρισία και απέχθεια στη διαφάνεια. Τον Ανδρέα Ζούλα που μίλησε για μεθοδεύσεις Βούλτεψη - Θωμόπουλου, προκειμένου να εξυπηρετήσει η ΝΕΡΙΤ κυβερνητικά συμφέροντα, και τον πρώην πρόεδρο της ΝΕΡΙΤ, Γ. Προκοπάκη, ο οποίος ανέφερε ότι δέχθηκε λίστες επιθυμιών για προσλήψεις τόσο από την πλευρά της ΝΔ όσο και από αυτήν του ΠΑΣΟΚ. Αυτή είναι η πραγματικότητα, χωρίς φτιασιδώματα και επικοινωνιακές κορώνες.
Πηγή: Έθνος

Ας κάνουμε τις συγκρίσεις ψύχραιμα

Τα έχουμε δει (σχεδόν) όλα. Εχουμε το κείμενο της συμφωνίας και βλέπουμε ο καθένας να το μεταφράζει με τον δικό του τρόπο. Οι απόψεις ποικίλλουν και χρωματίζονται πολιτικά και ιδεολογικά, όπως είναι φυσικό, τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας. Αυτό πάντως που προκαλεί πολλά ερωτηματικά, τουλάχιστον, είναι η στάση των κομμάτων που σήμερα βρίσκονται στην αντιπολίτευση.
Με χλευαστικό και ειρωνικό τρόπο επιχαίρουν γιατί -όπως μας λένε- κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ό,τι έκαναν και αυτοί όταν ασκούσαν κυβερνητική εξουσία. Ετσι είδαμε τον κ. Σαμαρά να σηκώνει το δάχτυλο και να επιπλήττει τη νέα κυβέρνηση και τον κ. Βενιζέλο να ψέγει με τον δικό του τρόπο τους χειρισμούς του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Ως διά μαγείας ξέχασαν τον βίο τους, τα μνημόνια, τους ανέργους και τους ανθρώπους που βρίσκονται σήμερα, εξαιτίας των καταστροφικών πολιτικών, στα όρια της φτώχειας. Το ωραίο είναι ότι από τη μία πλευρά κατηγορούν την κυβέρνηση ότι συμφώνησε σε ένα σχέδιο που είναι χειρότερο από αυτό που οι ίδιοι υποστήριζαν με φανατισμό και από την άλλη διαμηνύουν ότι όταν έρθει στη Βουλή η συμφωνία θα την υπερψηφίσουν. Μύλος.
Ξέχασαν, ωστόσο, και κάτι άλλο. Τι έλεγαν προεκλογικά, καθώς ούτε λίγο ούτε πολύ σημείωναν πόσο επικίνδυνος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και θα πάει τη χώρα στα... βράχια. Προφανώς οι αρχηγοί της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ ξέχασαν ότι μόλις πριν από έναν μήνα ηττήθηκαν στις εκλογές και ότι οι πολίτες τούς γύρισαν την πλάτη. Ο βίος και η πολιτεία του καθενός δεν σβήνεται εύκολα με σφουγγάρι.
Από το πρώτο μνημόνιο μέχρι και το περίφημο email Χαρδούβελη είδε και βίωσε πολλά ο ελληνικός λαός. Με τις τότε ηγεσίες των κομμάτων που κυβερνούσαν να φέρνουν συνεχώς μέτρα και ρυθμίσεις που γύριζαν τη χώρα πολλά χρόνια πίσω. Το μόνο μέτρο που έφεραν στη Βουλή -κόντρα, όπως μας έλεγαν, στην τρόικα- ήταν η κολοβή ρύθμιση των 100 δόσεων. Εν κατακλείδι, αυτό το «μικρό» αλλά πολιτικά πυκνό χρονικό διάστημα θα κριθούν πολλά. Και θα κριθούν όλοι. Κυρίως στη Βουλή όταν θα έρχονται τα νομοσχέδια της κυβέρνησης. Και εκεί ας κάνουμε όλοι τις συγκρίσεις, αντικειμενικά και ψύχραιμα.

Ανθρωποι πίσω από τα συρματοπλέγματα

Βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα και ορθά. Αλλά καλό είναι να εστιάζουμε και στις «μικρές» εικόνες, αυτές που χαρακτηρίζουν τον πολιτισμό μιας χώρας. Μόλις πριν από λίγες μέρες ήρθε στο φως της δημοσιότητας μια νέα καταγγελία για αναίτια επίθεση εναντίον δύο μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας. Τρία «πρωτοπαλίκαρα» φωνάζοντας ότι είναι μέλη της Χρυσής Αυγής χτύπησαν με σιδηρογροθιές τους δύο μετανάστες, που εργάζονταν σε κατάστημα της περιοχής, τραυματίζοντάς τους στο κεφάλι.

Η δεύτερη εικόνα μας ήρθε από τα... κάτεργα του Κέντρου Κράτησης Αλλοδαπών στην Αμυγδαλέζα. Το ανθρώπινο δράμα, τις εικόνες εξαθλίωσης, πόνου και οργής αποτύπωσε ο φωτογραφικός φ

ακός. Ωστόσο, όσο κι αν λένε «μία εικόνα, χίλιες λέξεις», δεν φτάνει εάν δεν δεις από κοντά τα κλουβιά και τις συνθήκες κράτησης στην Αμυγδαλέζα. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Πανούσης, περιέγραψε με τον πλέον χαρακτηριστικό και αποκαλυπτικό τρόπο την εικόνα.

«Πήγα για να εκφράσω τη θλίψη μου, αλλά με αυτό που είδα είπα ότι ντρέπομαι. Το γνώριζα, αλλά δεν το είχα δει. Ο χειρότερος ρατσιστής να το έβλεπε, νομίζω ότι θα λύγιζε... Δεν μπορεί να υπάρχει αυτό το πράγμα», είπε σχολιάζοντας όλα όσα είδε το περασμένο Σάββατο στο Κέντρο Κράτησης Αλλοδαπών. Ο κ. Πανούσης είπε και κάτι άλλο, προφανώς απευθυνόμενος σε όσους αναφέρουν ότι τα ανοικτά κέντρα θα αυξήσουν την εγκληματικότητα. «Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι εγκληματίες ούτε φυλακισμένοι. Εχουν μπει παράνομα στη χώρα. Πρέπει να δούμε τι γίνεται με τις επαναπροωθήσεις, αλλά να δούμε τη μεγάλη εικόνα... Μας έλεγε ο υπεύθυνος στην Αμυγδαλέζα ότι 70 επαναπροωθούνται και 700 έρχονται, από τα νησιά πια. Αρα εδώ τίθεται ένα μεγάλο ζήτημα να πιέσουμε την Ευρώπη».

Φωνές που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, και τις εκφράζουν και βουλευτές από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μας γυρνάνε σε κολαστήρια παραδειγματισμού. Ο ακραίος και αγοραίος λόγος που εκστομίζεται δεν τιμά τη χώρα μας. Και αντί να επιδιώκουν, σε συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Ενωση, μια λύση που θα αναθεωρεί τα μέχρι τώρα πεπραγμένα, που ελάχιστα προσέφεραν, ορισμένοι επιδίδονται στο σπορ της λεξιμαχίας. Προφανώς για ιδιοτελείς σκοπούς.

Είρωνες και “κολλημένοι” στο χθες

Είναι μερικές στιγμές και εικόνες που δεν μπορείς να τις ξεχάσεις. Μένουν στη μνήμη σου, έστω και αν τις έζησες, από ένα παράθυρο του κτιρίου της βουλής, που βλέπει την πλατεία Συντάγματος. Ήταν η 12 Φεβρουαρίου του 2012, πρωθυπουργός ο Λουκάς Παπαδήμος και στην βουλή συζητιόταν το δεύτερο μνημόνιο. Δύο ήταν οι εικόνες. Μέσα στο κοινοβούλιο, βουλευτές, “ανήσυχοι” το έβλεπες σα πρόσωπά τους, περίμεναν να έρθει η ώρα της ψηφοφορίας. Έξω ο κόσμος, από το πρωί μέχρι το βράδυ... Λίγο μετά τις 7 το απόγευμα στην κατάμεστη πλατεία Συντάγματος, πέφτουν ξανά τα δακρυγόνα, οι χειροβομβίδες κρότου – λάμψης. Χημικά και ξύλο. Από το Σύνταγμα δεν φεύγει κανείς. 

 

Στα παράθυρα της βουλής, προς την πλευρά της πλατείας Συντάγματος, έρχονται βουλευτές ρίχνοντας κλεφτές ματιές. Κοιτούν για ένα ή δυο λεπτά και γυρνάνε την πλάτη επιστρέφοντας στην ολομέλεια της βουλής. Την ώρα που οι δυνάμεις καταστολής ψεκάζουν και η ατμόσφαιρα στην πλατεία Συντάγματος, θυμίζει εμπόλεμη κατάσταση, δύο βουλευτές από την Δημοκρατική Αριστερά, είναι δίπλα μου. Ο ένας εκλέχτηκε βουλευτής, ο άλλος βρέθηκε εκτός κοινοβουλίου, στις πρόσφατες εκλογές. Τα όσα αντάλλαξαν μεταξύ τους, βλέποντας στον κόσμο στην πλατεία, δεν γράφονται... Πιθανόν τρόμαξαν από τις αντοχές των διαδηλωτών στην πλατεία Συντάγματος. Λίγες ώρες πριν είχαν ψεκάσει με χημικά το Μανώλη Γλέζο και το Μίκη Θεοδωράκη.

Για την ιστορία το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στην βουλή κατέγραψε τα εξής:
Συμμετείχαν 278 βουλευτές. 199 ψηφίζουν ναι, 74 όχι, 5 δηλώνουν "παρών", 22 απουσιάζουν. Οι πολιτικές εξελίξεις επιταχύνονται... 

Προχθές, και ενόψει του eurogroup, γέμισε και πάλι η πλατεία Συντάγματος. Χωρίς ΜΑΤ, ξύλο και χημικά. Μια άλλη εικόνα. Χιλιάδες πολίτες, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και σε δεκάδες πόλεις της Ελλάδας, αυθόρμητα και παρά το τσουχτερό κρύο, άφησαν το καναπέ και βγήκαν στους δρόμους. Είναι αστείο λοιπόν, κάποιοι να ειρωνεύονται αυτόν κόσμο, με σχόλια όπως ότι ήταν μια φιλοκυβερνητική διαδήλωση, που θυμίζει άλλες εποχές. Μάλλον δεν κατάλαβαν και ούτε θα καταλάβουν, το απλό και κατανοητό σύνθημα των συγκεντρωμένων. “Ζητάμε ανάσα και αξιοπρέπεια”.

Ανάμεσα στις συμπληγάδες

Οι πρώτες κινήσεις και πρωτοβουλίες της κυβέρνησης είναι απολύτως φυσικό να εστιάζονται στα ευρωπαϊκά φόρα καθώς επιβάλλεται να διαμορφωθεί το κατάλληλο κλίμα για μια νέα συμφωνία. Ταυτόχρονα ωστόσο υπάρχει και το εσωτερικό μέτωπο καθώς η πλειονότητα των πολιτών αναμένει να γίνουν πράξη οι προεκλογικές εξαγγελίες. Ανεξάρτητα από τον χρόνο που θα εφαρμοστούν. Ως προς το πρώτο μέτωπο καλό είναι να θυμηθούμε μια φράση του Γερμανού θεατρικού συγγραφέα και ποιητή Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει».

Στον ελάχιστο χρόνο που βρίσκεται στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Ελληνες είδαμε το εξής παράδοξο: Κάποιοι να ελπίζουν σε ήττα της ελληνικής κυβέρνησης και να εύχονται η νέα κυβέρνηση να κάνει τη «μεγάλη κωλοτούμπα» για να επανέλθει η χώρα στα «ήρεμα νερά» του μνημονίου. Μάλιστα η χαρά ορισμένων δεν κρύβεται κάθε φορά που έρχεται ένα αυστηρό μήνυμα από την πλευρά της Γερμανίας ή των θεσμικών εταίρων προς την ελληνική κυβέρνηση. Προφανώς όλοι κρίνονται και αυτοί που κυβερνούν αλλά και αυτοί που μέχρι σήμερα από το 2010 και μετά, προκάλεσαν μια μεγάλη καταστροφή στη χώρα, γυρίζοντας τον χρόνο πολλές δεκαετίες πίσω.

Εκτός ωστόσο από τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για την αναζήτηση μιας κοινής συμφωνίας με τους εταίρους, το δεύτερο μέτωπο αφορά κινήσεις οι οποίες πρέπει να γίνουν τάχιστα ώστε η κρατική μηχανή να αρχίσει και πάλι να λειτουργεί κανονικά. Παράδοξο μεν αλλά στη χώρα μας πάντα συμβαίνει η κρατική μηχανή να εμφανίζει προβλήματα αρρυθμίας προεκλογικά αλλά και μετεκλογικά. Το κρίσιμο ζήτημα είναι οι υπουργοί που βρίσκονται σε κρίσιμα παραγωγικά υπουργεία αλλά και στα οικονομικά να ενεργήσουν με τον όποιο πρόσφορο τρόπο για να ενεργοποιηθούν όλες οι υπηρεσίες.

Πολύ δε περισσότερο όταν καταγράφεται «πάγωμα» των εσόδων του κράτους αλλά και σοβαρή άντληση πόρων στα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας. Ο συνδυασμός των πολιτικών πρωτοβουλιών της κυβέρνησης σε διεθνές επίπεδο, με τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης, αποτελεί τη βασική παράμετρο για το σημείο εκκίνησης της οικονομίας.

Από το σημείο «μηδέν» στη νέα ΕΡΤ

Ενα κρίσιμο θέμα, που αποτέλεσε σημείο αντιπαράθεσης και προκάλεσε ακόμη και την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση Σαμαρά, ήταν ο αιφνίδιος θάνατος της ΕΡΤ. Η νέα διακυβέρνηση, όποια μορφή και αν έχει -συμμαχική ή αυτοδύναμη-, επειγόντως θα πρέπει να απαντήσει στο καίριο αυτό ζήτημα. Η αποκατάσταση της νομιμότητας και τους κράτους δικαίου δεν αποτελεί μόνο δικαίωση όσων εργαζομένων αρνήθηκαν να ενταχθούν στο μόρφωμα της ΔΤ και μετέπειτα ΝΕΡΙΤ, αλλά είναι ζήτημα πρωτίστως της δημοκρατίας.

Τις τελευταίες ημέρες ορισμένοι επιχείρησαν να εμπλέξουν στην πολιτική αντιπαράθεση και την ΕΡΤ, γράφοντας και λέγοντας τουλάχιστον ανοησίες. Διαβάσαμε και ακούσαμε για «κρυφά σχέδια» για «ρεσάλτο» εργαζομένων και το μόνο που δεν ειπώθηκε είναι ότι θα δούμε το βράδυ της Κυριακής «ιπτάμενους κομάντος» να προσγειώνονται στην ταράτσα του κτιρίου της Αγίας Παρασκευής. Αν και ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του, ο «ρεβανσισμός» αφορά μίας παλαιάς κοπής πρακτική - επακόλουθο της κομματικής κηδεμονίας της ΕΡΤ, που πρέπει να πεταχτεί στο κάλαθο των αχρήστων.

Η υπόθεση της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης δεν χωρά σε κομματικές σκοπιμότητες. Το μείζον, λοιπόν, θέμα είναι επιτέλους να συγκροτηθεί ένα δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας, ανεξάρτητος, κόβοντας τον ομφάλιο λώρο από την εκάστοτε κυβέρνηση. Χωρίς τις παθογένειες του πρόσφατου, αλλά και του απώτερου παρελθόντος. Μία ΕΡΤ που δεν θα είναι κυβερνητική, αλλά ούτε διακομματική -κατ' όνομα δημόσια ραδιοτηλεόραση-, που απλώς θα μοιράζει τα ιμάτιά της. Η αξιοκρατία και η αποτελεσματικότητα είναι το μεγάλο ζητούμενο και όχι το μοίρασμα θέσεων στη βάση της κομματικής ταυτότητας και των κομματικών ισορροπιών.

Η επαναφορά της ΕΡΤ στην 11 Ιουνίου του 2013, λίγα λεπτά πριν πέσει το «μαύρο», όσο και αν στέλνει ένα ισχυρό συμβολικό μήνυμα δεν φτάνει... Και αυτό το γνωρίζουν τόσο οι απολυμένοι εργαζόμενοι όσο και η κοινωνία. Το πρώτο βήμα της «επαναφοράς» θα είναι ημιτελές εάν δεν ολοκληρωθεί στη συνέχεια με τον πλέον επίσημο θεσμικό τρόπο, μέσα από τη Βουλή. Με έναν νόμο που θα βάζει τέλος στις παθογένειες λειτουργίας του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα.

Τα «σκονάκια» του 2012

Oλα δείχνουν ότι οι εμπνευστές της στρατηγικής του φόβου ηττήθηκαν, αν και ποτέ δεν μπορείς να μιλάς με βεβαιότητα. Η επαναφορά των εκλογικών διλημμάτων του 2012, με ένα άτεχνο και άγαρμπο τρόπο, φαίνεται πως δεν βρίσκει ευήκοα ώτα στο εκλογικό ακροατήριο. Οι αιτίες πολλές και δεν έχουν σχέση μόνο με όσα ίσως κανείς μπορεί αβασάνιστα να υποστηρίξει, ότι δηλαδή ένα μεγάλο μέρος των πολιτών δεν έχει τίποτα σήμερα να χάσει.
Οι απειλές και οι εκφοβισμοί, η ανάσυρση θεμάτων που κάλλιστα θα μπορούσαν να συζητηθούν σε μη προεκλογική περίοδο, ακόμη και η επίκληση των... εικόνων δείχνουν αδυναμία και ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων. Η ΝΔ επιχείρησε να κάνει μισό βήμα, προσπαθώντας να φρεσκάρει την προεκλογική της καμπάνια, αλλά παρέμεινε κολλημένη στη στρατηγική του εκφοβισμού. Επί της ουσίας, μέχρι σήμερα διεξάγει μία αρνητική καμπάνια, επικεντρώνοντας στον βασικό της πολιτικό αντίπαλο. Πολλοί έχουν πει ότι δεν μπορείς να αντιγράφεις το παρελθόν. Δεν μπορείς να μεταφέρεις αυτούσια μια προεκλογική καμπάνια του 2012 στο 2015, όταν στο μεσοδιάστημα έχουν συμβεί πολλά, κυρίως στη λεγόμενη μεσαία και μικρομεσαία τάξη.
Mετά την κωμωδία, γιατί περί κωμωδίας πρόκειται, με τα εκλογικά συνθήματα ότι «θα μας διώξουν από το ευρώ», οι εμπνευστές αυτής της άχαρης εκστρατείας έβγαλαν από την προεκλογική τους φαρέτρα εξαπτέρυγα και... εικόνες. Eνα ακόμη -μοιραίο (;)- λάθος είναι η απόφαση του πρωθυπουργού να μη δεχθεί την τηλεοπτική αντιπαράθεση με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η υπεροχή των επιχειρημάτων σου, ακόμη και αν χαρακτηρίζεις τον πολιτικό σου αντίπαλο με οξύτατους χαρακτηρισμούς, αντικειμενικά σε οδηγεί αυτόματα σε μία ευθεία αντιπαράθεση ενώπιον του ελληνικού λαού. Εκτός και αν πλέον έχεις καταλάβει ότι ο φόβος υποχωρεί και μια νέα πολιτική πραγματικότητα μπορεί να καταγραφεί το βράδυ των εθνικών εκλογών.
Ωστόσο, πεδίο δόξης λαμπρόν είναι η επόμενη μέρα των εκλογών. Καθώς όλες οι πολιτικές δυνάμεις πιο ψύχραιμες πρέπει να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους σε αυτά που θα έπρεπε να συζητούν τώρα. Τη νέα πορεία διεκδίκησης και ανόρθωσης της Ελλάδας. Eνα ζήτημα εθνικό που αφορά όλους τους Eλληνες.

Είμαστε μια... ωραία ατμόσφαιρα

Εχουμε χάσει τα αβγά και τα καλάθια. Βρισκόμαστε μια ανάσα από τις εκλογές, αλλά μέχρι σήμερα ο δημόσιος διάλογος περιστρέφεται γύρω από ανούσια θέματα, αναδεικνύονται πλευρές ζητημάτων που έχουν συζητηθεί ουκ ολίγες φορές, ενώ τα μείζονα και σημαντικά είναι στο περιθώριο. Μάθαμε απέξω κι ανακατωτά τα πάντα για τον Χριστόδουλο Ξηρό -δυστυχώς και εδώ έγινε προσπάθεια να εμπλακεί η σύλληψή του στο πεδίο της κομματικής αντιπαράθεσης-, γνωρίσαμε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή δηλώσεις τους και ό,τι άλλο μπορούμε να φανταστούμε.

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, θα πείτε. Αλλά δεν είναι έτσι. Αν λάβουμε υπόψη τη δημόσια ρητορική των κομμάτων αλλά και τις δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων ή τα δημοσιεύματα διεθνών ΜΜΕ, τότε αβίαστα θα συμπεράνουμε ότι οι εθνικές εκλογές στις 25 Ιανουαρίου είναι οι πιο κρίσιμες μετά τη Μεταπολίτευση. Μάλιστα ακούμε ότι κρίνονται το παρόν και το μέλλον της χώρας μας και ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα κρίνει την πορεία της Ελλάδας για πολλά χρόνια.

Ωστόσο, έτσι όπως διεξάγεται σήμερα ο δημόσιος διάλογος, κάθε άλλο παρά εστιάζει στα μεγάλα και τα σημαντικά. Το παράδοξο είναι ότι η Νέα Δημοκρατία, που σηκώνει στα άκρα την πολιτική αντιπαράθεση με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέχρι σήμερα μόνο κινδυνολογεί. Το πρόγραμμά της παραμένει άγνωστο, προς το παρόν, προφανώς γιατί δεν θέλει να εμπλακεί σε μια συζήτηση που θα παραπέμπει και στις δεσμεύσεις της κυβέρνησης στην τρόικα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δημοσιοποίησε το επικαιροποιημένο πρόγραμμά του στο Διαρκές Συνέδριο του κόμματος. Και εδώ, ωστόσο, αν και υπάρχουν πολλά ερωτήματα που χρήζουν απαντήσεως από τον ΣΥΡΙΖΑ, ουδείς τα συζητά και απλά αναλίσκεται ο κάθε κομματικός φορέας να εστιάζει σε αμφίσημες δηλώσεις στελεχών του, προφανώς γιατί εκτιμά ότι με αυτόν τον τρόπο θα σκιάσει την εικόνα του στην κοινή γνώμη.

Ακόμη και τη συζήτηση που έχει ξεκινήσει στην Ευρώπη για την επόμενη ημέρα με αφορμή τη χώρα μας, και το πολύ πιθανό ενδεχόμενο εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζεται με λαθεμένο τρόπο. Ετσι για να καταλάβουμε πώς θα πορευτούμε μέχρι το βράδυ των εκλογών.

Το «σαβουάρ βιβρ» των κομμάτων

Στο φόρτε της είναι η στρατηγική της έντασης και της κινδυνολογίας, κυρίως από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να δίνει τον τόνο στη σύντομη και κρίσιμη προεκλογική περίοδο. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί ότι ο ίδιος ο κ. Σαμαράς αποφάσισε να σχολιάζει δηλώσεις στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης καθώς φαίνεται κρίθηκε ότι δεν αρκεί μια δημόσια παρέμβαση της Νέας Δημοκρατίας. Η κινδυνολογία έτσι όπως τη ζήσαμε στις εκλογές του 2012 αλλά και τώρα, μπορεί ίσως μόνο να συγκριθεί με όσα έγιναν προεκλογικά το 1981.
Ωστόσο, παρά τις αντιφάσεις που διακρίνει κάθε κόμμα, ποτέ κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης δεν είδαμε και δεν ζήσαμε αντιπαραθέσεις που έχουν ως σημείο αναφοράς τη στρατηγική της έντασης και της κινδυνολογίας. Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις ασφαλώς δεν έχουν κανόνες "σαβουάρ βιβρ". Δεν εμπνέονται με καλά αισθήματα για τον αντίπαλο. Αλλά υπάρχουν "κόκκινες γραμμές" που δεν θα πρέπει να ξεπερνιούνται.
Κάθε κόμμα που διαθέτει θετική πρόταση για τη χώρα θα πρέπει να κατατίθεται ανοικτά στον λαό. Και δεν θα πρέπει να ετεροπροσδιορίζεται απέναντι στον πολιτικό αντίπαλο. Πολύ πιθανόν ορισμένοι να κινούνται όχι μόνο με το άγχος που τους κατατρέχει, αλλά "βλέποντας" και "διαβάζοντας" ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Ωστόσο, υπάρχει ένα αλλά...
Οι ψηφοφόροι, όσοι τουλάχιστον παρακολουθούν τις πολιτικές εξελίξεις, θέλουν να ακούσουν συγκεκριμένα πράγματα. Οπως ποιες θα είναι οι δεσμεύσεις κομμάτων προς την τρόικα. Το περιβόητο "e-mail" που υπουργού Οικονομικών Γκίκα Χαρδούβελη, που είδε το φως της δημοσιότητας, περιλαμβάνει μια σειρά δεσμεύσεις. Θα εφαρμοστούν ή όχι; Θα συνεχιστεί η πολιτική της λιτότητας; Θα υπάρξουν μικρές έστω ανάσες. Και όσα μέχρι σήμερα έχουν ψηφιστεί από τη Bουλή και με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, μπορούν έστω και σταδιακά να περνούν στην Iστορία; Οι πολίτες θα κρίνουν και θα αποφασίσουν έχοντας υπόψη τους το νοικοκυριό τους. Και πάνω στα προβλήματά τους ζητάνε απαντήσεις. Ακόμη και αν είναι δύσκολες οι απαντήσεις, το κάθε κόμμα υποχρεούται να καταθέσει το πρόγραμμά του. Και να κριθεί επ΄ αυτού.

Πολιτική αντιπαράθεση, χωρίς κινδυνολογίες

Ας κρατήσουμε ότι στον δρόμο προς τις εκλογές θα διεξαχθεί ένας σοβαρός δημόσιος διάλογος, χωρίς κραυγές και κινδυνολογία, για όλα τα επίδικα. Το αποτέλεσμα της πρώτης ψηφοφορίας, δεν επιτρέπει να λάβουν σάρκα και οστά τα σενάρια που ακούγονται – αν και στην πολιτική όλα είναι ανοικτά – και ως εκ τούτου, το πιο πιθανό ενδεχόμενο είναι να στηθούν κάλπες στις 25 Ιανουαρίου. Για τον λόγο αυτό προέχει να μείνουν στην άκρη οι τρομοκρατικές αναφορές, η κινδυνολογία που σε τελικό βαθμό, δεν τον πληρώνει αυτός που το λέει, αλλά η χώρα και λαός. 

Η επίκληση ότι οι εκλογές αποτελούν “πιστωτικό γεγονός” ή ότι θα αδειάσουν τα ΑΤΜ, ας ελπίσουμε ότι θα μείνουν πίσω και θα ξεχαστούν. Ταυτόχρονα όσοι επικαλούνται τις αγορές για να δικαιολογήσουν όχι μόνο την πολιτική που ακολουθούν αλλά να βάλλουν κατά των πολιτικών τους αντιπάλων συνιστά επί της ουσίας ανοικτή άρνηση της δημοκρατικής εναλλαγής και των αρχών ο λαός να αποφασίζει κυρίαρχα για την χώρα του. Σοβαρή συζήτηση λοιπόν, ακόμη και σκληρή πολιτική αντιπαράθεση, με επιχειρήματα πάνω στο τραπέζι. Το στοίχημα του πολιτικού συστήματος και κυρίως των κομμάτων– αν και όλα δείχνουν ότι η εκλογική αναμέτρηση της 25ης Ιανουαρίου, θα είναι η πιο σκληρή μετά την μεταπολίτευση, είναι να επαναφέρουν στη δημόσια συζήτηση τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες. Όπως έχει συμβεί και σε άλλες οριακές, αν μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε ιστορικές στιγμές, η Δημοκρατία, πάντα έστω και με την ψήφο του λαού, έδινε τις δικές της απαντήσεις 

Η προσφυγή στη λαϊκή ψήφο είναι ηλίου φαεινότερον ότι σημαίνει καθαρές - δημοκρατικές λύσεις. Όλα τα άλλα, δια της πλαγίας οδού, για να συντηρηθεί μια κατάσταση, έστω και για λίγους μήνες, τίποτα δεν προσφέρει παρά μόνο μία παράταση που δεν θα ωφελήσει τον τόπο. Η συνυποσχετική εκλογών για αργότερα... πρακτικά οδηγεί την χώρα σε μία πολύμηνη πολιτική κρίση και παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την χώρα και πρωτίστως για τον λαό.

Να μιλήσουν την γλώσσα της αλήθειας

Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να επισπεύσει την διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και η μέχρι στιγμής διαφαινόμενη αδυναμία να βρεθούν 180 βουλευτές, ανοίγει τον δρόμο προς τις εκλογές.

Το δυστύχημα ωστόσο, είναι ότι η χώρα δεν βαδίζει συντεταγμένα προς τις εκλογές καθώς ήδη από τα πρώτα σημάδια του δημόσιου διαλόγου διαπιστώνεται ότι θα ζήσουμε μία παραλλαγή των εκλογών του 2012. Αν δούμε πως διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση, αβίαστα θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι χρησιμοποιούνται τα ίδια εργαλεία του δημόσιου διαλόγου. Ατάκες, αντεγκλήσεις, φραστικές επιθέσεις στον πολιτικό αντίπαλο. Ασφαλώς και ουδείς περιμένει ότι θα διεξαχθεί μία “ήρεμη” συζήτηση μέχρι να φτάσουμε στην ημέρα εκλογών. 

Αλλά υπάρχουν και “κόκκινες γραμμές”. Το ζητούμενο σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση – εφόσον διαπιστωθεί και με την βούλα ότι “δεν βγαίνουν τα κουκιά” για τους 180 βουλευτές- είναι να μιλήσουν όλοι την γλώσσα της αλήθειας. Ας αφήσουν στην άκρη δήθεν έξυπνες ατάκες που στην πραγματικότητα, δεν λένε τίποτα. Από αυτές, χορτάσαμε, όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Ωστόσο, πιστεύαμε κάποιοι θα έγιναν σοφότεροι και άλλοι λιγότερο αμετροεπείς. Μάλλον λάθος το καταλάβαμε. Το ιταμό ύφος, οι εισαγγελικές αναφορές παραπέμπουν σε ένα διάλογο κουφών, χωρίς αντίκρυσμα. Και είναι τουλάχιστον ανεπίτρεπτο κάποιοι στο όνομα λοιπόν της Πατρίδας, να κουνούν το χέρι και την ίδια ώρα να κρύβουν κάτω από το χαλί όλα όσα ζουν τα τελευταία χρόνια οι πολίτες αυτής της χώρας. Γιατί πέρα από την Πατρίδα, σε αυτήν την χώρα ζουν εκατομμύρια άνθρωποι και πρωτίστως για την σωτηρία αυτών θα πρέπει να ενδιαφέρονται όσοι χειρίζονται και αποφασίζουν τις τύχες τους. Καθαρά και σταράτα λόγια, λοιπόν, για όλους. Χωρίς υπεκφυγές και μισόλογα. Αλλά και δεσμεύσεις ότι άλλα θα λένε την προεκλογική περίοδο και άλλα θα κάνουν αμέσως μετά. Το σκηνικό αυτό το ζήσαμε το 2012. Άλλη ήταν η προεκλογική ατζέντα της ΝΔ και άλλη αμέσως μετά. Ας αφήσουν στην άκρη την κινδυνολογία και να συζητήσουν στα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά επίδικα. Με προτάσεις, δεσμεύσεις και γιατί όχι, αν υπάρχει η δυνατότητα, ακόμη και συγκλίσεις.