Η ρωγμή

Σπάω τους τοίχους και την σιωπή

στα χέρια μου κρατάω μια μικρή ρωγμή.

Ψάχνω στα όνειρα το φως

ψάχνω εσένα γονατιστός. 

 

Πέντε γραμμές στον τοίχο μικρές,

πέντε σειρές ιστορικές

Το α το β στο τοίχο λαμπρό,

το μέλλον είναι γραφτό. 

 

Πετάω στα σύννεφα και σε ακολουθώ.

Πέντε αράδες στυφές και πικρές, πέντε αράδες ιστορικές.

Σημάδι στο δρόμο, είναι γραφτό,

να βρω εσένα, λιακάδα το φως. 

 

Χλομιάζει το φως, φεύγω αλλιώς.

Η επόμενη μέρα

Η επιβεβαίωση ότι η κυβέρνηση απολαμβάνει την ψήφο εμπιστοσύνης των βουλευτών της ή ακόμη δύο ή τριών, μέχρι σήμερα ανεξάρτητων βουλευτών, δεν λύνει τα εσωτερικά προβλήματα και τις αντιφάσεις της συγκυβέρνησης. Η κυβέρνηση όπως φαίνεται επιδιώκει με την κίνησή της, να σταματήσει την εκλογολογία - αν και ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, άφησε ένα παράθυρο ανοικτό ότι στις αρχές του νέου έτους, μπορεί να μην προκύψει προεδρική πλειοψηφία 180 βουλευτών. Είναι πασιφανές ότι η κυβέρνηση ελπίζει σε ένα “θαύμα” καθώς εκτιμά ότι μπορεί να ανατρέψει το δυσμενές για αυτήν πολιτικό κλίμα.

 Με κινήσεις και πρωτοβουλίες, μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα, η κυβέρνηση ευελπιστεί ότι, ίσως, μπορέσει να πείσει ανεξάρτητους βουλευτές, να αλλάξουν στάση την ώρα της προεδρικής εκλογής, παρατείνοντας τον πολιτικό της βίο. 

 

Θα ευοδωθεί αυτή η προσπάθεια; Στην πολιτική, όλα μπορεί να γίνουν, ωστόσο, και βάση τα σημερινά δεδομένα ο στόχος των 180 βουλευτών δείχνει ότι είναι εξωπραγματικός.

Αν, λοιπόν, το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, δεν προκύψουν συνταρακτικές αλλαγές και συνεχιστεί να καταγράφεται το αρνητικό πολιτικό κλίμα για την κυβέρνηση, η χώρα θα έχει εισέλθει και “επίσημα” σε προεκλογική περίοδο, ανεξάρτητα, αν οι πρόωρες εκλογές διεξαχθούν αρχές του νέου έτους. Και κανείς δεν αποκλείει το επόμενο χρονικό διάστημα να γίνουμε μάρτυρες νέων ενδοκυβερνητικών αντιπαραθέσεων. 

Η τριήμερη συζήτηση στην βουλή, έχει αρχή, μέση και τέλος. Η ψήφος εμπιστοσύνης θα δοθεί στην κυβέρνηση. Ωστόσο, όμως η επόμενη μέρα θα είναι το ίδιο δύσκολη. Τα τελευταία στοιχεία της ετήσιας έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι αποκαλυπτικά. Σύμφωνα με την έκθεση οι μικρομεσαίοι ζουν ένα δράμα και έπεται συνέχεια. 200.000 λουκέτα, 630.000 άνεργοι.

Ως εκ τούτου είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι πολίτες, μάλλον εκ του μακρόθεν, παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην ολομέλεια της βουλής. Μπορεί να δουν τις αντιπαραθέσεις μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, να γοητευθούν ως “ηδονοβλεψίες” σε άγριες σκληρές κόντρες, αλλά ως εκεί. Και τίποτα περισσότερο. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά και τα επιτελεία των κομμάτων, για αυτό εργάζονται και σχεδιάζουν για την επόμενη μέρα...

Με το βλέμμα στις εκλογές

Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης στην βουλή, έχει πολλαπλές αναγνώσεις καθώς πλέον η χώρα έχει εισέλθει στη τελική εκλογική ευθεία. Η διαπίστωση αυτή είναι κοινή σε όλους, με δεδομένο ότι δεν βγαίνουν “τα κουκιά” για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα βουλή. Το δυστύχημα ωστόσο, είναι ότι η χώρα δεν βαδίζει συντεταγμένα προς τις εκλογές καθώς διαπιστώνονται σημάδια αποσύνθεσης και παραλυσίας. Η επιλογή λοιπόν της κυβέρνησης να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης απευθύνεται πρωτίστως προς το εσωτερικό των δύο κομμάτων που συγκυβερνούν.

Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του αναπληρωτή υπουργού υγείας και βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Λεωνίδα Γρηγοράκου, λίγες μόλις ώρες πριν γίνει γνωστή η κίνηση της κυβέρνησης να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, καθώς επισήμανε ότι «βγαίνουμε στα κανάλια και λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του. Η κατάσταση δεν έχει πάτο ούτε κορυφή». Ταυτόχρονα είδαμε μαζικές παραιτήσεις γενικών γραμματέων της κυβέρνησης για να πάρουν μία θέση στα ψηφοδέλτια, αλλά και δηλώσεις “πράσινων” βουλευτών που θέλουν “να κλείσουν το κύκλο” της συγκυβέρνησης. 

Όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα συνθέτουν ένα ρευστό πολιτικό σκηνικό στο οποίο προστίθενται ένας ακόμη παράγοντας που είναι οι κρίσιμες διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Οι υπερβολικές προσδοκίες και η καλλιέργεια ελπίδων ότι θα έχει αίσιο τέλος η διαπραγμάτευση με την τρόικα, μέσα σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, μπορεί να αποδειχθεί μπούμερανγκ. Γιατί αν βάλεις στη ζυγαριά – μέτρα ελάφρυνσης με νέα μέτρα όσο και αν βαπτιστούν ως παλιά – η ζυγαριά θα γείρει επικίνδυνα. 

Η κυβέρνηση, όσο και αν δηλώνει το αντίθετο γνωρίζει πολύ καλά ότι οι εκλογές θα έρθουν, το αργότερο στις αρχές του νέου έτους. Και ως εκ τούτου κάθε κυβέρνηση – ανεξάρτητα χρώματος ή κομματική προέλευσης, θα πρέπει να βαδίζει και στις εκλογές, συντεταγμένα. Γνωρίζοντας ότι μπορεί από το αποτέλεσμα των εκλογών, να βρεθεί στην θέση της αντιπολίτευσης. Ας κοιτάξει λοιπόν, να γίνουν όλα ομαλά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα δούμε μια “ήρεμη” προεκλογική περίοδο. Το αντίθετο θα γίνει, αλλά όλα πρέπει να γίνουν μέσα σε επιτρεπτά όρια.

Το πιόνι

Σκίζω παράσημα και ...διπλώματα.

Φτύνω στον κόρφο όσο γλείφουν εξουσίες του παρόντος και του μέλλοντος.

Πετώ πάνω από γυμνοσάλιαγκες και ερπετά.

Κουνώ μαντήλι σε ανυπόληπτες συνειδήσεις.

Σε ανήμπορους στρατηλάτες και μεγαλόσχημους παράγοντες.

Μόνος πάνω από σύννεφα, στριμώχνομαι ανάμεσα σε κεραυνούς και ουράνια τόξα.

Ωραία ιστορία. Ωραία υπόθεση. Τέλεια ειπωμένη. Από τον καλύτερο παραμυθά.

Πως υφαίνεις μια ιστορία;

Μόνο με το προσωπικό σου συμφέρον. Κολλάς σαν βδέλλα σε κάθε εξουσία.

Πίνεις το αίμα....

Έρμαιο, και πιόνι αν και δεν το ξέρεις.

Τιμάρια ζητάς, ζήτουλας είσαι.

Η γλώσσα της αλήθειας

Ας μιλήσουν με την γλώσσα της αλήθειας. Χωρίς έξυπνες ατάκες και φιλολογικά στοιχεία. Αυτό τουλάχιστον θέλουμε από όσους ασχολούνται με τα κοινά, βρίσκονται στην πυραμίδα της κυβερνητικής εξουσίας ή όπως λένε, είναι “παίχτες” της πολιτικής σκακιέρας. Λόγια, λοιπόν, καθαρά, θέλουμε, από όλους αυτούς. Την εποχή της κρίσης και των μεγάλων αβεβαιοτήτων, δεν χρειάζονται μονοσήμαντες αλήθειες. Από αυτές, χορτάσαμε, όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Ωστόσο, πιστεύαμε ότι τα τελευταία χρόνια, κάποιοι έγιναν σοφότεροι και άλλοι λιγότερο αμετροεπείς. Λάθος.

Αν, δούμε την πολιτική αντιπαράθεση, με τον τρόπο που διεξάγεται, μάλλον εύκολα θα αντιληφθούμε ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η ευκολία της ατάκας κυριαρχεί και ένας ανέξοδος και χωρίς ουσία πολιτικός διάλογος είναι καθημερινά στην ατζέντα των τηλεοπτικών παραθύρων.

Για αυτό και οι πολίτες είναι αλλού. Γιατί αντιλαμβάνονται πολύ καλά το ύφος και το ήθος της εξουσίας. Δεν τους αφορά ένας ανούσιος διάλογος που δεν έχει καμία σχέση με την δική τους ζωή, με την δική τους πραγματικότητα. Ακούνε κυβερνητικούς βουλευτές ή υπουργούς να δηλώνουν ότι “τελειώνει” η τρόικα. Άλλους ότι έχουμε προχωρήσει σε “μονομερείς” ενέργειες, κόντρα στις επιταγές των δανειστών. Και την ίδια χρονική στιγμή, οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά ότι έφθασαν στα ύψη οι ληξιπρόθεσμες οφειλές τους, ότι από την γενιά των “700 ευρώ” φθάσαμε στην γενιά των “300 ευρώ”, η ανεργία έχει σπάσει όλα τα κοντέρ και τα παιδιά τους ψάχνουν εργασία στο εξωτερικό. Είναι “δύο κόσμοι” που δύσκολα συναντιόνται, και αυτό το βλέπουμε όλοι, άλλο αν κάποιοι δεν θέλουν να το αναγνωρίσουν ή έστω να κάνουν προσπάθειες να το αντιληφθούν. 

Το χειρότερο πάντως είναι ότι κανείς δεν αναγνωρίζει ότι μπορεί να έκανε λάθος καθώς όπως μας λένε πάντα λειτουργούσαν και έπρατταν για την σωτηρία της Πατρίδας. Στο όνομα της Πατρίδας λοιπόν μπορεί να έγιναν τα πιο τραγικά λάθη. Γιατί πέρα από την Πατρίδα, σε αυτήν την χώρα ζουν εκατομμύρια άνθρωποι και πρωτίστως για την σωτηρία αυτών θα πρέπει να ενδιαφέρονται όσοι χειρίζονται και αποφασίζουν τις τύχες τους.

Ήσυχος

Νιώθω κενός, αέρας, σύννεφο και … καταιγίδα

Στριφτό τσιγάρο, δεν αναπολώ.

Δεν θέλω αναμνήσεις.

Μυρίζω μπαρούτι.

Την μυρουδιά των καμένων.

Βλέπω λουλούδια ν΄ανεμίζουν, φύλλα να στριμώχνονται, παρέες να ξεστρατίζουν.

Πετώ σε άλλα μήκη κύματος.

Ανάμεσα σε πρόχειρα σημειώματα και πεταμένα χαρτιά.

Εσύ και εγώ, μαζί.

Ιούνιος 2012

Κομμάτια και θρύψαλα η εικόνα της "ΝΕΡΙΤ"

Θα ήταν τραγικό η ιστορία του κλεισίματος της ΕΡΤ και όσα επακολούθησαν στην ΔΤ και την μετέπειτα ΝΕΡΙΤ να γίνει “πολιτικό ανέκδοτο”.

Γιατί, αν κρατήσουμε ένα μικρό και σύντομο ημερολόγιο θα διαπιστώσουμε, πάνω από όλα, πως τελικά κάποιοι έπαιξαν με την δουλειά εκατοντάδων εργαζομένων, μόνο και μόνο για να προσθέσουν ένα ακόμη αριθμό στην μνημονιακή τους υποχρέωση.

Βέβηλο χέρι

Βέβηλο χέρι.

Πως τολμάς.

Κόβεις και αποσπάς λέξεις, φράσεις και παραδείγματα.

Ιδέες, θεωρίες και παρομοιώσεις.

Ανακατεύεις στο μίξερ τα πρέπει και τα ίσως.

Βέβηλο χέρι.

Ποιος σε διατάσσει.

Να αναθεωρείς τον ίδιο σου τον εαυτό;

Διαδρομές, ιδεολογίες και απόψεις;

Ο επαμφοτερίζων και η επανεκκίνηση της ΔΗΜΑΡ

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποχώρησης έλαβε τέλος. Ο ανεξάρτητος πλέον βουλευτής, Σπύρος Λυκούδης, αποχώρησε από την ΔΗΜΑΡ, ξεκινώντας για άλλες πολιτείες. Η αποχώρησή του, δεν προκαλεί έκπληξη - πλην ίσως ότι κρατά την έδρα του κόμματος, αν και δεν εκλέχθηκε με σταυρό - καθώς μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, είχε διαχωρίσει την θέση του και από τότε κρατούσε σαφείς αποστάσεις από την “γραμμή” του κόμματος. Ανεξάρτητα, αν το παράδειγμά του, ακολουθήσουν και άλλοι βουλευτές, το σίγουρο είναι ότι πλέον οι αντιπρόσωποι του εκτάκτου συνεδρίου, θα έχουν να απαντήσουν σε πολλά και καυτά ερωτήματα. 

Πιάνοντας το νήμα από την συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, μέχρι και σήμερα. Όλα πάντως δείχνουν ότι η ΔΗΜΑΡ αποφάσισε την εμπλοκή της στην κυβέρνηση, μην πείθοντας ένα τμήμα του εκλογικού της ακροατηρίου ενώ και στην συνέχεια, τα στελέχη της υπερασπιζόταν την κυβέρνηση, πολύ πιο φανατικά, ακόμη και από στελέχη της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ. Και δεν φτάνει μόνο αυτό. Η έξοδος της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ, για πολλούς δεν έγινε με πειστικό τρόπο ενώ “τραυμάτισε” την συνοχή του κόμματος, δυσαρεστώντας στελέχη, που σήμερα ανοίγουν την πόρτα προς άλλες πολιτικές κατευθύνσεις. Η κοινωνία ζητά καθαρές θέσεις και όχι επαμφοτερίζουσες. Ο επαμφοτερίζων είναι (αρχαία) ελληνική μετοχή ενεργητικού ενεστώτα, του ρήματος «επαμφοτερίζω». Μια πολιτική δύναμη αποκαλείται ως επαμφοτερίζουσα, όταν εμφανίζεται πότε με μία μορφή και πότε με άλλη, κάνει «κωλοτούμπες», εν προκειμένω.

Οι αμφισημίες, το κλείσιμο του ματιού, δεξιά και αριστερά, δεν συγκροτεί ένα κόμμα και μάλιστα, όπως το ίδιο δηλώνει, της ανανεωτικής αριστεράς. Ούτε μπορεί να μεταμορφώνεται σε κόμμα γνώμης, χωρίς καθαρό πολιτικό και κοινωνικό στίγμα. Εάν η ηγεσία και πολύ περισσότερο τα μέλη της, θέλουν δώσουν ένα σαφές νόημα της ύπαρξης του κόμματος, πρέπει να κάνουν μια ακόμη επανεκκίνηση. Με σημείο αναφοράς την κοινωνία και όσα σήμερα βιώνει. Εάν νιώσουν το σφυγμό της κοινωνίας, εύκολα θα πιάσουν το νήμα από την αρχή. Και ταυτόχρονα θα απαντήσουν στα εύλογα πολιτικά ερωτήματα για την διακυβέρνηση της χώρας.

Εγκώμιο του έρωτα

Γυρεύω την γύρη, σταγόνες της βροχής.

Πετώ πάνω από κακόφημα σοκάκια.

Φωτογραφίζω ανομολόγητα πάθη και αμαρτίες.

Κολαστήρια γυναικών και ανδρών.

Αναζητώ βιβλίο ανοικτό χωρίς λέξεις και εικόνες.

Λέξεις κενές, έρωτα και ποίηση.

Ψάχνω χαμένους σαλτιμπάγκους και ανέραστους πολιτικούς.

Βυθίζομαι στο χάος, στην τάξη και στην αταξία.

Τρέφομαι, εγώ ο αχόρταγος με την σάρκα.

Κορμί με κορμί, όπως ο Αδάμ με την Εύα .

Πρόχειρα

Σημειώσεις μιας αράδας.

Τριών λέξεων και λίγων θαυμαστικών.

Συμπύκνωση νοημάτων και αφαιρέσεων.

Αόριστες απαντήσεις.

Τέλος.

Ωραία λέξη.

Τέλος, σημαίνει αρχή.

Απολογισμός σημαίνει βουτάς από τα σύννεφα.

Αρχή σημαίνει να αιωρείσαι,

να μετράς πόντο με πόντο το έδαφος.

Το σημείο εκκίνησης.

Ποιητικές ζωγραφιές για τους τζιχανιστές και σαλταδόρους της εξουσίας

Το κλίμα διχασμού θα επιχειρήσει να ανατρέψει από το Ζάππειο ο Βενιζέλος, γράφουν με πηχυαίους τίτλους εφημερίδες και φιλικά προς το ΠΑΣΟΚ, ιστολόγια. Ανάμεσα στους τίτλους, αλιεύουμε δηλώσεις όλων των αποχρώσεων. Στο χρώμα του γκρι, όπως “ο Παπανδρέου κατέστρεψε το ΠΑΣΟΚ”, “κομματικό τζιχάντ, UFO και κλάκα όσοι αποδοκίμασαν τον Βενιζέλο”, “δεν χρεώνω στον Παπανδρέου την συμπεριφορά αυτών των ανεγκέφαλων”. Δεν ξέρω τι θα έγραφαν αν ζούσαν ποιητές, μιας άλλης εποχής. Πως θα ζωγράφιζαν με λέξεις και εικόνες ιστορίες του Ζαππείου. Το πιο πιθανό είναι να αγνοούσαν, τα “μικρά” και θα έγραφαν για τα “μεγάλα”. Για την μεγάλη εικόνα. Και ίσως πιάνοντας μια λέξη, μια αράδα, από “μικρά” και ευτελή γεγονότα, να άπλωναν την αγκαλιά τους στα ουσιώδη.

“Η διάγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις” γράφει ο Μανώλης Αναγνωστάκης.
“Εκεί, προσεκτικά, σε μια γωνιά, μαζεύω τάξη,
Φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω 

Με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω,
Με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
Όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

Απόσπασμα από το “Κι ήθελε ακόμη”

Ανάμεσα σε δυο ζωές

Πέρασμα του χρόνου, ανάμεσα σε δυο ζωές.

Τεντώνω τον χρόνο.

Ψάχνω γέροντες που τα ‘χουν τετρακόσια.

Νέους που πάσχουν από άνοια.

Φαινόμενα των καιρών

Σήψη και κατάπτωση.

Πλήρης αμνησία.

Φρενάρει το μυαλό.

Μπερδεύονται οι λέξεις με τα σήματα.

Η φωτιά με το νερό.

Ο χρόνος με το παρελθόν και το μέλλον.

Πάντα ένας εφιάλτης βασανίζει την ψυχή μας.